บทที่ 112 ข้าไม่เคยเกลียดเจ้า

บ้านสกุลฟาง

ปลายยามอิ๋นจินหลินรู้สึกตัวขึ้นมามีบางอย่างพาดอยู่ที่หน้าท้องนาง ร่างเล็กขยับตัวเล็กน้อย แสงเทียนที่ริบหรี่ส่องสว่างไม่มากนัก ข้างนอกสายฝนยังคงกระหน่ำ กลิ่นบุรุษเพศที่ลอยเข้ามาทำให้นึกได้ว่านางนอนอยู่บนเตียงของฟางฉาย

จินหลินค่อยขยับเพราะกลัวจะรบกวนเขา นางหันกลับมามองหน้าคนที่กำลังหลับใหล...