บทที่ 127 ใจหาย

เฉินโม่หวายเรียกหาบิดา จ้าวเฟยเฟยหันมองหน้าหนุ่มน้อยตัวประเปียกที่ลืมตาอยู่ จากนั้นนางก็เป็นคนยื่นมือไปอุ้มเขามานั่งตักนาง ใบหน้าหวานก้มลงหอมแก้มเด็กชาย เฉินโม่หวายเงยหน้ายิ้มให้มารดาก่อนจะเปลี่ยนเป็นลุกขึ้นกอดนางซบหน้าลงกับไหล่บางของท่านแม่ที่นั่งตักท่านพ่ออยู่ ใบหน้ากลมเอียงศีรษะเล็กน้อยแล้วก็ยิ้ม...