บทที่ 6 เจ้าว่าใครเด็กเปรต

เธอไม่อยากทะเลาะกับตาแก่ใจแคบนี่ เพิ่งมาอยู่ที่นี่ที่สำคัญคือต้องมีเงิน และเธอรู้ดีว่าต้องไปหาที่ไหน เมื่อเอ่ยจบก็เดินกลับไปที่บ้าน ถอนหายใจหดหู่แล้วหดหู่อีก เฮ้อ...แน่ใจนะว่าบ้าน จากนั้นไม่นานเด็กน้อยเฉินหยุนผิงก็นำเสื้อมาให้ท่านแม่ปีศาจของนาง จ้าวเหลียนเฟยที่จากนี้ไปนางก็คือจ้าวเฟยเฟยแล้วของหมู่บ้านอวี๋หยางแล้ว นางเอ่ยขอบใจกับเด็กน้อยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"เด็กดีขอบใจนะผิงผิง เดี๋ยวแม่กลับมาจะทำของอร่อยๆ ให้กิน"

"ท่านแม่ปีศาจจะไปที่ใดเจ้าคะ"

จ้าวเฟยเฟยกลอกตามองบน ใครสั่งใครสอนให้เรียกแบบนี้นะ ยังเด็กอยู่เลยวาจาไม่น่ารักจริงๆ นางจึงนั่งลงยองๆ มือบางลูบศีรษะน้อยๆ อย่างเอ็นดูก่อนจะเอ่ยสั่งสอน

"ผิงผิง ลูกต้องไม่เรียกแม่อย่างนี้ หากว่าคนอื่นมาได้ยินวาจาเช่นนี้จะคิดว่าสกุลเฉินไร้การอบรม เด็กจะน่ารักอยู่ที่กิริยาวาจา มิใช่หน้าตาเข้าใจหรือไม่"

"เจ้าค่ะ ต่อไปไม่เรียกท่านแม่ปีศาจแล้วเจ้าค่ะ"

"เด็กดี ต้องอย่างนี้สิน่ารักจริงๆ"

เฉินมู่หยางมาถึงตอนที่นางกำลังสั่งสอนบุตรสาวก็แปลกใจ ส่วนเฉินโม่หวายมองหน้านางอย่างระแวงก่อนจะเอ่ยออกไป

"เฮอะ...เสแสร้งคนอย่างเจ้ามันก็เป็นปีศาจอยู่วันยังค่ำ"

"นี่ไอ้เด็กเปรต ถึงข้าจะเป็นแม่เลี้ยงแต่อย่างไรก็ขึ้นชื่อว่ามารดา หัดเคารพสักหน่อย พวกเจ้าสองคนนี่สมกับเป็นพ่อลูกกันจริงๆ นรกส่งมาเกิดหรือไง"

"เจ้าๆๆ เจ้าว่าใครเด็กเปรตสตรีแพศยา"

"น้องสาวเจ้าเป็นเด็กดี ส่วนเด็กอีกคนที่เหลือนั่นแหละเด็กเปรต"

"เจ้าๆๆๆๆ"

เฉินโม่หวายชี้หน้าจ้าวเฟยเฟยมือสั่นอย่างโมโหแต่กลับพูดอะไรออกมาไม่ได้เลย นี่นางถูกย่าใหญ่ทุบจนสมองกลับหรือไง เฉินมู่หยางเดินมาก่อนจะทำตาขวางใส่นางแต่จ้าวเฟยเฟยไม่สนใจ เข้าไปแต่งตัวก่อนจะกลับออกมาแล้วเอ่ยกับเด็กน้อยเฉินหยุนผิง

"ผิงผิงเด็กดีเดี๋ยวแม่มานะ"

"ท่านแม่จะไปไหนเจ้าคะ"

"ไปเอาของที่เป็นของเราคืน หากใครไม่คืนแม่ก็จะเผาเรือนมันซะเลย ลูกว่าดีไหม"

เอ่ยจบจากนั้นจ้าวเฟยเฟยก็ลุกขึ้นยืนก่อนจะสาวเท้าเดินหน้าตรงไปในหมู่บ้าน ระหว่างทางเจอชาวบ้านส่งสายตารังเกียจมาให้ไม่น้อย แต่นางไม่สนใจนางจะไปทวงคืนสินเดิมของยายหนูร่างเดิมคนนี้

ถึงจะมีแต่ที่นอนและเครื่องครัว อย่างน้อยซื้อใหม่ก็ต้องใช้เงินหลายตำลึง บ้านเฉินที่ปกติช่วยกันรุมตบตีด่าทอร่างเดิมเสมอ ไม่รู้เลยว่าบัดนี้นรกกำลังไปเยือนพวกเขาแล้วอย่างเป็นทางการ

บ้านของเฉินมู่หยางอยู่ไกลจากหมู่บ้านเกือบๆ สองลี้ จ้าวเฟยเฟยลากรถเข็นที่ปกติเฉินมู่หยางใช้เข็นสัตว์ที่ได้มาไปขายเข็นมาตามทาง เมื่อมาถึงปากทางเข้าหลังหมู่บ้านเด็กๆ ที่นั่งเล่นกันอยู่ก็เอ่ยวาจาชั่วร้ายด่าทอนาง

"นางสตรีแพศยามาแล้ว นางแม่เลี้ยงใจร้ายมาแล้ว"

"ฮ่าๆๆ นางคนอัปลักษณ์ มาทำไมที่นี่หรือว่าจะมาขอทานที่บ้านท่านย่าของข้า ฮ่าๆๆๆ"

"ต้องใช่แน่ๆ เลยเฉินเหว่ย นางคนใจร้ายนี่ต้องมาขอทานบ้านเจ้าแน่ๆ"

แง แง แงๆๆๆๆๆๆ ไม่นานเด็กๆ ที่ส่งเสียงก่นด่าจ้าวเฟยเฟยก็ก้นลายไปตามๆ กัน ทุกคนต่างร้องไห้งอแงไปฟ้องบิดามารดาตนเอง

แง แง แงๆๆๆๆๆๆ ไม่นานเด็กๆที่ส่งเสียงก่นด่าจ้าวเฟยเฟยก็ก้นลายไปตามๆกัน ทุกคนต่างร้องไห้งอแงไปฟ้องบิดามารดาตนเอง เพราะจ้าวเฟยเฟยฟาดด้วยไม้เรียวสั่งสอนทุกคน ยุคสมัยนี้ไม่มีสิทธิคุ้มครองเด็ก มาสิแม่จะสอนแทนบิดามารดาเจ้าเองไอ้เด็กเปรตทั้งหลาย

จากนั้นก็มาถึงหน้าบ้านใหญ่สกุลเฉิน จ้าวเฟยเฟยเรียกเฉินกังบิดาไอ้เด็กเปรตเฉินกวงมาเปิดประตูทันที

"ตาแกเฉินกัง ข้ามาเอาของๆ ข้าคืน ทางที่ดีคืนข้ามาซะ"

เฉินกังไม่ยอมมาเปิดกระทั่งเสียงร้องไห้ของบุตรชายดังมาเขาจึงรีบออกมาดู นางหูภรรยาของเขาก็ตามมาด้วย ก่อนจะชี้หน้าด่าทอ

"นางตัวดี ถุ้ย อย่ามาทำบ้านข้าสกปรกไสหัวไป"

"ฮือๆๆ ท่านแม่ นางตัวดีนี่ตีข้าขอรับ ข้าเจ็บจังเลย"

นางหูรีบมาดูบุตรชายทันที กล้าตีบุตรชายนางหรือ เมื่อเปิดเสื้อถกกางเกงออกก็เห็นแต่แนวไม้เรียว นางหูโมโหจึงไปคว้าด้ามจอบเดินมาหาจ้าวเฟยเฟยทันที จากนั้นก็เงื้อมือหมายจะฟาดลงที่ร่างของนาง แต่จ้าวเฟยเฟยตั้งรับยังไม่ทันฟาดลงมาก็มีมือหนามาคว้าเอาไว้

"ป้าสะใภ้ใหญ่...ท่านจำต้องลงมือกับหลานสะใภ้ตนเองหนักเพียงนี้เชียวหรือ"

เฉินกังเห็นหลานชายปกป้องจ้าวเฟยเฟยก็ชี้หน้าของเฉินมู่หยางทันทีก่อนจะเอ่ยถากถาง

"ถุ้ย...เจ้าอยากจะปกป้องนางสารเลวแพศยานี่ มันกล้าตีลูกชายข้าวันนี้ข้าจะตีมันให้ตายใครจะทำไม โอ๊ะ โอ๊ย นางจ้าวเฟยเฟยเจ้ากล้าตีข้าหรือ"

เฉินมู่หยางกำลังเอ่ยกับนางหู ใครจะรู้ว่าด้ามจอบมาอยู่ในมือนางจากนั้นก็ฟาดไปที่สีข้างลุงใหญ่ของเขาทันที นางหูจะเข้ามาช่วยก็ถูกถีบออกไป จ้าวเฟยเฟยตีไม่ยั้ง แต่รู้ว่าที่ใดที่ตีแล้วไม่ทิ้งรอยเอาไว้จึงกระหน่ำไม่ยั้งมือ