บทที่ 21 อยู่ตรงนี้ไม่ปล่อยมือเธอไปไหน

แสงแดดจัดจ้าในเช้าวันใหม่ส่องกระทบลานใต้ถุนตึกคณะบริหารฯ ลมโชยอ่อนพัดพาความสดชื่นมาแทนที่รอยฝนของเมื่อวาน เพียงพิณเดินก้าวเข้ามาพร้อมกล้องถ่ายรูปคู่ใจ ใบหน้าหวานแต้มรอยยิ้มสดใสเมื่อเห็นร่างสูงของคนคุ้นเคยยืนคุยอยู่กับเพื่อนสนิท หญิงสาวไม่รอช้ารีบสาวเท้าเข้าไปหาทันที

“อรุณสวัสดิ์ค่ะพี่เจตน์...พี่ครา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ