บทที่ 32 ห่วงใยจนเพื่อนจับผิด

แสงสุดท้ายของวันทอดตัวลงบนทางเดินหน้าคณะ ลมเย็นพัดผ่านต้นไม้ริมถนน ขณะที่นทีครามเดินเคียงข้างเพียงพิณโดยมีมือเล็กจับชายแขนเสื้อเขาไว้ไม่ยอมปล่อย

ชายหนุ่มก้มมองมือคู่นั้น ก่อนขยับกระเป๋าของเธอขึ้นไปสะพายบนไหล่ตัวเองอย่างเป็นธรรมชาติ

“พี่คราม หนูถือเองได้ค่ะ”

“รู้”

“แล้วทำไมพี่ถือให้ล่ะคะ”

“เธอนี่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ