บทที่ 102 กลับสู่แสงสว่าง

หลังจากศิริวรรณสมาธิไปได้พักใหญ่จิตก็รวมเป็นฌาณ รอบกายสงบเงียบไร้เสียงอื้ออึงใดๆ..ร่างของบุรุษผู้หนึ่งปรากฏขึ้น สีหน้าบึ้งตึงแฝงความเศร้า

"ศรีโสภา..เหตุใดจึงทิ้งข้ามาเยี่ยงนี้!" คำกล่าวที่ออกดุดัน กระด้างแสดงถึงยังคงมีความโกรธเคือง

"เราขอโทษท่านด้วย..เราจำไม่ได้จริงๆ" ศิริวรรณตอบชายผู้นั้นกลับไป...