บทที่ 106 สองพี่น้อง2

'โปรดถอยออกไปก่อนเถิด เรารับบารมีท่านไม่ไหว'  รจนากล่าวขอร้องอย่างใจเย็น

  'เห็นใจข้าบ้าง ข้าก็เฝ้าตามรักเจ้ามานาน'

 'ท่านสุริยะจักรา...ท่านก็ทราบว่าเรามีใจเพียง ท่านพี่แสนศาสตรายะวิจิตร'

 'ทำไม!!...ข้าไม่ดีเยี่ยงไร ยศฐาข้าก็หาด้อยกว่ามัน!'  

นาคเทวะเริ่มฉุนเฉียวรัดแขนแน่นขึ้นอีก คราวนี้พร้อมอาการปว...