บทที่ 230 เรื่องราวเมื่อเจ็ดปีก่อน [1]

“ท่านพ่อจับตัวมันมาได้แล้วใช่ไหมเจ้าคะ?”

“ใช่ ลูกไม่ต้องกังวล อีกไม่นานมันจะไม่อยู่ให้ลูกรกหูรกตาลูกอีก จากนี้จะไม่มีใครมาแย่งในสิ่งที่ควรจะเป็นของลูก”

“ท่านพ่อใจดีที่สุดเลยเจ้าค่ะ!”

เสียงคุ้นเคยดังขึ้นหน้าประตูห้อง เด็กสาวตัวน้อยวัยสิบขวบนอนสลบบนพื้นเย็นเฉียบ ขยับร่างกายรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา ส...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ