บทที่ 255 เรื่องราวเกือบสองร้อยปี [2]

ไกลออกไปนับร้อยลี้

“พ่อบ้านปล่อยข้า ปล่อยข้า!! ข้าจะกลับไปหาท่านพ่อ!!” เด็กชายตัวน้อยวัยสิบขวบปี ถูกพ่อบ้านอุ้มพาดบ่าหลบหนีออกมาจากเส้นทางลับของตระกูล เขาคือทายาทรุ่นหลังเพียงคนเดียวของตระกูลอัน ดวงตาเต็มไปด้วยหยดน้ำสีใสของเด็กชายจดจ้องไปยังแสงสว่างอันห่างไกล จุดนั้นคือบ้านของเขา คือทุกสิ่งทุกอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ