บทที่ 62 การแก้แค้นสิบปียังไม่สาย

เขาไม่พูดอันใดออกมา

ไม่สิ ต้องบอกว่าพูดอะไรไม่ออกเสียมากกว่า ถึงจะคาดเดาแผนการได้ประมาณหนึ่ง แต่พอมาเห็นกับตาตนเองผ่านความทรงจำของหานลั่วซาน หัวใจพลันเจ็บปวดขึ้นมา

ไม่ได้เจ็บปวดในความอำมหิตของนาง แต่เจ็บปวดแทนเด็กชายตัวน้อยที่ถูกคนที่เรียกว่า มารดา ใช้ความรักที่เขาถวิลหามากที่สุดมาสร้างรอยแผลข...