บทที่ 213

ผมแทบไม่เหลือเรี่ยวแรงแล้ว

แทบไม่เหลือความเป็นคนอีกต่อไป เป็นเพียงก้อนความวิตกกังวล ความรู้สึกผิด ความกลัว และอะดรีนาลีนเส้นบาง ๆ เส้นสุดท้ายที่พยุงให้ผมยังยืนอยู่ได้

การมีวิลเลียมอยู่ตรงนั้นไม่ได้ช่วยอะไรเลย ไม่เลยสักนิด

เขานั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเตียงคนไข้ของเล็กซี่ มือถือโทรศัพท์ สั่งงานคนสามค...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ