บทที่ 250

โนอาห์ปลุกผมก่อนตะวันจะขึ้นเสียอีก—ซึ่งเป็นนิสัยของเขาโดยแท้ แม้ผมจะพอรู้ว่าวันนี้สายกว่าปกติก็ตาม

เขากอดรัดผมอยู่แล้ว ไล่จูบไปตามสันกราม ปลายจมูก และพวงแก้ม ราวกับกำลังพยายามปลุกทุกอณูบนใบหน้าของผมให้ตื่นขึ้นทีละสัมผัส ผมปรือตาขึ้นข้างหนึ่งแล้วพบว่าเขากำลังยิ้มกว้างให้ผมอย่างมีความสุข เหมือนเช้าวั...