บทที่ 253

โนอาห์

ผมกลับมายืนบนเวทีอีกครั้ง และให้ตายสิ...ดูเหมือนว่าการกลับมาของผมครั้งนี้มันจะดังเปรี้ยงปร้างสมใจอยาก

ผมรอคอยเวลานี้มาตลอด ไม่ใช่ด้วยความหวาดกลัว...แต่ด้วยความรู้สึกร้อนรุ่มและนอบน้อมที่ผสมปนเปกันอย่างน่าประหลาดซึ่งมักจะเกิดขึ้นเสมอเมื่อผมสมควรได้รับการลงทัณฑ์ มันไม่ใช่ความกลัว ไม่ใกล้เ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ