บทที่ 265

โนอาห์

อิตาลีให้ความรู้สึกเหมือนไม่ใช่โลกแห่งความจริง

นั่นคือความคิดแรกของผมตอนที่เราก้าวออกจากรถแท็กซี่คันเล็กแล้วแหงนมองเมืองริมหน้าผาที่บ้านเรือนปลูกซ้อนกันเป็นชั้น ๆ แต่งแต้มด้วยสีสันอ่อนโยนและแสงละมุน ผมสอดประสานนิ้วมือเข้ากับมือของเอเดน

“เราอยู่ในโปสการ์ดเลยนะ” ผมกระซิบ

เขาบีบมือผมเบา ๆ แล...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ