บทที่ 427

ปากของนางนางยังคงพึมพำ "เสี่ยวไป๋ เจ้าวางใจเถอะ ข้าให้เจ้าตายอย่างสมน้ำสมเนื้อ ข้าจะไม่ให้เนื้อเจ้าสักชิ้นไร้ค่าไปอย่างเปล่าประโยชน์”

สายพระเนตรของเขาจับจ้องไปที่ห่านในมือของลู่ยุ๋นหลัว

ชั่วขณะหนึ่ง จู่ ๆ ก็รู้สึกเห็นอกเห็นใจผู้เฒ่าลี่ขึ้นมา

แต่ตาเฒ่าคนนั้นก็ดูหมิ่นยุ๋นหลัวมาโดยตลอด การสั่งสอนเฆี่ยน...