บทที่ 673

“ถุย ! ไร้ยางอายจริง ๆ !”

หวังซิ่งจือทนไม่ไหวอีกต่อไปเมื่อเขาเห็นกลุ่มคนที่วาจาสามหาวพูดจาพล่อย ๆ !

เขาเป็นข้าราชการมาหลายปี

แน่นอนว่าเข้าใจดีว่าทุกอย่างจะต้องขึ้นอยู่กับผลประโยชน์ของราชสำนัก

แต่ก็ใช่ว่าเห็นแก่ผลประโยชน์ของราชสำนักจนถึงขั้นไร้ยางอายเพียงนี้หรือเปล่า ?

กิจการหอค้าเกษตรใต้หล้าเป็นนายห...