บทที่ 870

ลมหนาวจากหน้าต่างพัดเข้ามาในห้อง

เป่ยถังหลิงเฟิงเอี้ยวตัวของเขาและพิงบานประตูทั้งแบบนั้น

ในดวงตาดอกถ้อที่มีเสน่ห์ของเขา ตอนนี้กำลังมองลู่ยุ๋นหลัวอย่างจริงจัง

ลู่ยุ๋นหลัวก็ตกใจเล็กน้อย ผู้ชายคนนี้...

“ฮ่าๆๆๆ...” จู่ ๆ เป่ยถังหลิงเฟิงก็หัวเราะออกมาและพูดด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ “เป็นยังไงล่ะ ? พอตอนข้าจริง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ