บทที่ 1 คืนก่อนวันแต่งงาน
กลิ่นธูปลอยอวลอยู่ในอากาศ
หลินเยว่ชิงนอนแน่นิ่งอยู่บนเตียง ร่างกายทุกส่วนเย็นเฉียบจนแทบไม่รู้สึกถึงลมหายใจของตัวเอง
นอกหน้าต่าง หิมะกำลังตก
เสียงลมพัดผ่านชายคาดังเป็นระยะ คล้ายเสียงร่ำไห้ของคนตาย
นางพยายามลืมตา แต่เปลือกตาหนักราวกับมีหินกดทับ
“ท่านพี่...”
เสียงหนึ่งดังขึ้นข้างเตียง
เสียงที่นางคุ้นเคยเหลือเกิน
หลินเยว่ชิงรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย เปิดเปลือกตาขึ้นอย่างยากลำบาก
ภาพแรกที่เห็นคือชายหนุ่มในชุดคลุมสีดำ
เฉินอวี้หาน
สามีของนาง
และเป็นคนที่นางรักมากที่สุดมาตลอดสิบปี
ชายหนุ่มยืนอยู่ข้างเตียง สีหน้าของเขาไม่ได้มีความเศร้าแม้แต่น้อย
กลับกัน ดวงตาคู่นั้นเย็นชาอย่างน่ากลัว
ข้างกายเขาคือหญิงสาวในชุดสีขาว
ซูหว่าน
หญิงที่เขาเคยบอกว่าเป็นเพียง “สหายเก่า”
แต่คืนนี้ นางกลับเห็นมือของทั้งสองจับกันแน่น
หลินเยว่ชิงมองภาพนั้นอย่างไม่อยากเชื่อ
“ทำไม...”
เสียงของนางแหบพร่า
“ทำไมต้องทำกับข้าเช่นนี้?”
เฉินอวี้หานไม่ตอบในทันที
เขาหันมองซูหว่าน ก่อนถอนหายใจเบา ๆ
“เยว่ชิง เจ้ารู้มากเกินไปแล้ว”
คำตอบสั้น ๆ ทำให้หัวใจของนางแตกสลาย
สิบปี
สิบปีที่นางอยู่เคียงข้างเขา
นางยอมทิ้งครอบครัว ยอมทะเลาะกับบิดา ยอมเสียชื่อเสียงเพื่อแต่งงานกับเขา
แม้กระทั่งสินเดิมทั้งหมดของตระกูล นางก็ยกให้เขาเพื่อช่วยพยุงกิจการของตระกูลเฉิน
นางเคยคิดว่าเขาคือคนที่รักนางที่สุดในโลก
แต่วันนี้...
กลับเป็นเขาที่กำลังจะฆ่านาง
“เพราะอะไร?”
นางถามอีกครั้ง น้ำตาไหลลงข้างแก้ม
เฉินอวี้หานมองนางด้วยสายตาว่างเปล่า
“เพราะถ้าเจ้ายังมีชีวิตอยู่ ข้าก็ไม่มีวันได้ทุกอย่างที่ต้องการ”
หลินเยว่ชิงหัวเราะออกมาเบา ๆ
เสียงหัวเราะนั้นเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
“แล้วตลอดสิบปีที่ผ่านมา...เจ้ารักข้าบ้างหรือไม่?”
ชายหนุ่มเงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“ไม่เคย”
เพียงสามคำ
แต่กลับเจ็บยิ่งกว่ายาพิษที่กำลังไหลเวียนอยู่ในร่างกาย
หลินเยว่ชิงหลับตาลง
ในวินาทีนั้น นางจึงเข้าใจว่าเหตุใดตลอดสิบปีที่ผ่านมา นางถึงไม่เคยได้เห็นความจริงในดวงตาของเขา
เพราะสิ่งที่นางมองเห็นมาตลอด...
ล้วนเป็นเรื่องโกหก
“ลาก่อน ท่านพี่”
เสียงของซูหว่านดังขึ้น
จากนั้นทุกอย่างก็ดับวูบ
---
“คุณหนู!”
เสียงเรียกดังขึ้นอย่างตกใจ
หลินเยว่ชิงสะดุ้งลืมตา
“คุณหนู! ท่านเป็นอะไรหรือไม่?”
หญิงสาวหอบหายใจแรง
เหงื่อเย็นไหลเต็มแผ่นหลัง
นางกวาดสายตามองไปรอบห้องอย่างสับสน
ไม่มีเฉินอวี้หาน
ไม่มีซูหว่าน
ไม่มีเตียงที่นางเคยตาย
ไม่มีหิมะ
ไม่มีเสียงลมหนาว
มีเพียงห้องนอนที่คุ้นเคย และสาวใช้ตัวเล็กที่กำลังยืนมองนางด้วยใบหน้าตื่นตระหนก
“เสี่ยวหลาน...”
“เจ้าค่ะ คุณหนู”
“วันนี้...วันที่เท่าไร?”
เสี่ยวหลานขมวดคิ้ว
“วันที่สิบห้า เดือนสิบเอ็ดเจ้าค่ะ”
หลินเยว่ชิงตัวแข็ง
วันที่สิบห้า เดือนสิบเอ็ด...
อีกหนึ่งวันคือวันแต่งงานของนางกับเฉินอวี้หาน
มือของนางสั่นเทา
“ปีอะไร?”
เสี่ยวหลานทำหน้างุนงง
“ปีที่สิบสองแห่งรัชสมัยเทียนหยวนเจ้าค่ะ คุณหนู ท่านจำไม่ได้หรือ?”
หลินเยว่ชิงไม่ตอบ
นางรีบลุกจากเตียง วิ่งไปที่กระจกทองเหลือง
ใบหน้าที่สะท้อนกลับมายังอ่อนเยาว์
ไม่มีร่องรอยความเหนื่อยล้าจากชีวิตแต่งงาน
ไม่มีรอยแผลเป็นบนข้อมือ
ไม่มีผมสีขาว
นางยกมือแตะแก้มตัวเอง
น้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว
นี่ไม่ใช่ความฝัน
นางกลับมาแล้วจริง ๆ
กลับมาในวันที่นางอายุยี่สิบปี
หนึ่งวันก่อนแต่งงาน
หนึ่งวันก่อนที่ทุกอย่างจะเริ่มต้น
“คุณหนู...ท่านร้องไห้ทำไมเจ้าคะ?”
หลินเยว่ชิงสูดลมหายใจลึก
สิบปีแห่งความเจ็บปวดแล่นผ่านความคิด
ใบหน้าของเฉินอวี้หาน
ใบหน้าของซูหว่าน
เสียงคำว่า “ไม่เคย”
และคืนที่นางถูกวางยาพิษ
ทุกอย่างยังชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่
นางกำมือแน่น
ครั้งนี้...
นางจะไม่เดินซ้ำรอยเดิม
จะไม่แต่งงานกับเฉินอวี้หาน
จะไม่มอบทรัพย์สินของตระกูลให้เขา
และจะไม่ยอมให้คนที่ฆ่านางมีชีวิตอย่างสุขสบายอีกต่อไป
“เสี่ยวหลาน”
“เจ้าค่ะ?”
“ไปเชิญท่านพ่อมาพบข้า”
“ตอนนี้หรือเจ้าคะ?”
“ใช่”
นางหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ
“แล้วนำหนังสือถอนหมั้นมาด้วย”
เสี่ยวหลานเบิกตากว้าง
“ถอน...ถอนหมั้น?”
ยังไม่ทันที่หลินเยว่ชิงจะตอบ เสียงฝีเท้าก็ดังมาจากนอกห้อง
สาวใช้คนหนึ่งรีบเข้ามาคุกเข่า
“คุณหนูเจ้าคะ คุณชายเฉินมาถึงแล้วเจ้าค่ะ”
หัวใจของหลินเยว่ชิงกระตุกวูบ
เฉินอวี้หาน
เขามาเร็วกว่าที่นางคิด
ชาติที่แล้ว ในวันนี้เขานำขนมที่นางชอบมาให้ และพูดคำหวานสารพัด จนนางยิ่งเชื่อว่าตัวเองเลือกสามีไม่ผิดคน
แต่ตอนนี้...
นางรู้แล้วว่าขนมกล่องนั้นไม่มีค่าแม้แต่น้อย
หลินเยว่ชิงลุกขึ้น
“ให้เขาเข้ามา”
ไม่นานนัก ประตูห้องก็เปิดออก
ชายหนุ่มในชุดสีฟ้าเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน
“เยว่ชิง”
เมื่อได้ยินชื่อของตัวเองจากปากเขา นางรู้สึกเหมือนกำลังมองคนแปลกหน้า
เฉินอวี้หานวางกล่องขนมลงบนโต๊ะ
“ข้านำขนมที่เจ้าชอบมาให้”
หลินเยว่ชิงมองกล่องนั้น
เหมือนกับชาติที่แล้วทุกอย่าง
แม้แต่ตำแหน่งที่เขาวางกล่องก็ไม่ต่างกัน
นางหัวเราะเบา ๆ
เฉินอวี้หานชะงัก
“เจ้าหัวเราะอะไร?”
“ไม่มีอะไร”
นางเดินเข้าไปหาเขา
จากนั้นหยิบกล่องขนมขึ้นมา
ต่อหน้าต่อตาเขา...
นางโยนมันลงถังขยะ
รอยยิ้มบนใบหน้าของเฉินอวี้หานหายไปทันที
“เยว่ชิง?”
“ข้าไม่ชอบแล้ว”
“แต่เจ้าเคยบอกว่า—”
“สิ่งที่เคยชอบ ไม่ได้แปลว่าจะต้องชอบตลอดไป”
ชายหนุ่มจ้องนางอย่างไม่เข้าใจ
หลินเยว่ชิงสบตาเขา
ในแววตาของนางไม่มีความรักหลงเหลืออยู่แม้แต่น้อย
มีเพียงความเย็นชา
“เฉินอวี้หาน”
“อะไร?”
“พรุ่งนี้ไม่ต้องมาแล้ว”
เขาขมวดคิ้ว
“หมายความว่าอย่างไร?”
หลินเยว่ชิงหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกจากแขนเสื้อ
วางลงบนโต๊ะตรงหน้าเขา
“งานแต่งงานของเรา...ยกเลิก”
สีหน้าของเฉินอวี้หานเปลี่ยนไปทันที
“เจ้ากำลังล้อข้าเล่นหรือ?”
“ไม่”
“เยว่ชิง เจ้าไม่พอใจเรื่องอะไร?”
นางมองเขาอยู่นาน
อยากรู้เหลือเกินว่า หากบอกความจริงว่าอีกสิบปีข้างหน้าเขาจะเป็นคนฆ่านาง เขาจะมีสีหน้าอย่างไร
แต่สุดท้ายนางกลับยิ้ม
“ไม่มีเหตุผล”
“ไม่มีเหตุผล?”
“ใช่”
เฉินอวี้หานกำหมัดแน่น
แต่ก่อนที่เขาจะพูดอะไร เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในหัวของนาง
【ติ๊ง!】
หลินเยว่ชิงตัวแข็ง
【ตรวจพบการเปลี่ยนแปลงของชะตา】
【ภารกิจแรกสำเร็จ】
นางเบิกตากว้าง
“นี่มัน...”
เฉินอวี้หานมองนางอย่างสงสัย
“เจ้าพูดอะไร?”
หลินเยว่ชิงไม่ได้ตอบ
ข้อความใหม่ปรากฏขึ้นตรงหน้า
【คำเตือน】
【การเปลี่ยนแปลงครั้งแรกได้ส่งผลต่ออนาคตแล้ว】
【บุคคลหนึ่งคนที่ควรตายในอีกสิบปีข้างหน้า...กำลังจะตายคืนนี้】
หลินเยว่ชิงหน้าซีด
ใคร?
ใครกำลังจะตาย?
และเหตุใดการถอนหมั้นของนางถึงเปลี่ยนชะตาของคนผู้นั้น?
แต่ก่อนที่นางจะได้คิดต่อ เสียงม้าควบก็ดังขึ้นจากด้านนอกจวน
ตามด้วยเสียงตะโกนของทหาร
“คุณหนูหลิน!”
“เกิดเรื่องแล้ว!”
“ท่านแม่ทัพหลินถูกลอบสังหาร!”
หลินเยว่ชิงหันขวับไปทางประตู
หัวใจแทบหยุดเต้น
ท่านพ่อของนาง...
กำลังจะตาย?
และในชาตินี้ นางเพิ่งมีโอกาสเปลี่ยนแปลงอนาคตเป็นครั้งแรก
