บทที่ 2 คืนที่ชะตาเปลี่ยนแปลง
“ท่านแม่ทัพหลินถูกลอบสังหาร!”
เสียงตะโกนจากหน้าจวนทำให้หลินเยว่ชิงรู้สึกเหมือนเลือดทั้งร่างแข็งตัว
ท่านพ่อ...
ไม่จริง
ในชาติที่แล้ว บิดาของนางยังมีชีวิตอยู่อีกสามเดือนหลังจากวันที่นางแต่งงาน
หลังจากนั้นจึงถูกใส่ร้ายว่าแอบติดต่อกับศัตรู ก่อนถูกจับเข้าคุกและเสียชีวิตในที่สุด
แต่คืนนี้...
เหตุการณ์กลับเปลี่ยนไปแล้ว
เพราะนางถอนหมั้น
เพียงการตัดสินใจครั้งเดียวของนาง กลับทำให้เหตุการณ์ที่ไม่ควรเกิดขึ้นในเวลานี้เกิดขึ้นก่อนกำหนด
“คุณหนู!”
เสี่ยวหลานรีบวิ่งเข้ามา
“รถม้าพร้อมแล้วเจ้าค่ะ!”
หลินเยว่ชิงไม่เสียเวลาแม้แต่น้อย
“ไป!”
นางก้าวออกจากห้องอย่างรวดเร็ว
เฉินอวี้หานยังคงยืนอยู่ที่เดิม สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตกใจ
“เยว่ชิง!”
นางหยุดเดิน
“มีอะไร?”
“ข้าจะไปกับเจ้า”
หลินเยว่ชิงหันกลับไปมอง
ในชาติที่แล้ว หากเป็นเหตุการณ์เช่นนี้ นางคงรู้สึกซาบซึ้งที่เขาเป็นห่วงครอบครัวของนาง
แต่วันนี้...
นางกลับเห็นเพียงชายคนหนึ่งที่กำลังพยายามแทรกตัวเข้าไปในชีวิตของนางอีกครั้ง
“ไม่จำเป็น”
“แต่ท่านพ่อของเจ้าถูกลอบสังหาร!”
“นั่นเป็นเรื่องของตระกูลหลิน”
นางตอบเสียงเรียบ
“ไม่เกี่ยวกับเจ้าอีกแล้ว”
สีหน้าของเฉินอวี้หานซีดลง
คำว่า “อีกแล้ว” ทำให้เขาขมวดคิ้ว
“เจ้าหมายความว่าอะไร?”
หลินเยว่ชิงไม่ตอบ
นางขึ้นรถม้าแล้วสั่งคนขับทันที
“ไปค่ายทหาร”
รถม้าเคลื่อนตัวออกไปอย่างรวดเร็ว
เฉินอวี้หานยืนอยู่กลางลาน มองตามรถม้าจนลับสายตา
รอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าของเขาค่อย ๆ หายไป
แววตาเปลี่ยนเป็นเย็นชา
“นางรู้อะไร...”
---
รถม้าวิ่งผ่านถนนยามค่ำคืน
หลินเยว่ชิงนั่งอยู่ภายใน มือกำแน่น
“เสี่ยวหลาน”
“เจ้าค่ะ”
“เจ้าจำได้หรือไม่ว่าก่อนข้าตื่นขึ้นมา มีใครเข้ามาที่จวนบ้าง?”
เสี่ยวหลานส่ายหน้า
“ไม่มีใครเจ้าค่ะ นอกจากคุณชายเฉิน”
หลินเยว่ชิงขมวดคิ้ว
“แล้วท่านพ่อออกจากจวนเมื่อใด?”
“ประมาณหนึ่งชั่วยามก่อนเจ้าค่ะ”
หนึ่งชั่วยาม...
นางหลับไปไม่นาน
แปลว่าการลอบสังหารเกิดขึ้นหลังจากที่นางตื่นขึ้นเพียงไม่นาน
เร็วกว่าชาติที่แล้วหลายเดือน
หรือว่า...
คนที่อยู่เบื้องหลังรู้แล้วว่านางกลับมา?
ความคิดนั้นทำให้ปลายนิ้วของนางเย็นเฉียบ
เป็นไปไม่ได้
เรื่องย้อนเวลาของนางไม่มีใครรู้
นอกจาก...
เสียงหนึ่งดังขึ้นในหัว
【ติ๊ง!】
หลินเยว่ชิงเงยหน้าขึ้นทันที
【ตรวจพบความผิดปกติของชะตา】
【เหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นไม่ได้อยู่ในเส้นทางเดิม】
“หมายความว่าอย่างไร?”
เสี่ยวหลานมองนาง
“คุณหนูพูดกับใครหรือเจ้าคะ?”
หลินเยว่ชิงไม่ได้สนใจ
“ถ้าเหตุการณ์นี้ไม่เคยเกิดขึ้น...”
นางพึมพำ
“แล้วใครเป็นคนเริ่มมัน?”
ทันใดนั้น รถม้าก็หยุดกะทันหัน
ม้าร้องเสียงดัง
เสี่ยวหลานเกือบล้มจากที่นั่ง
“เกิดอะไรขึ้น?”
เสียงคนขับดังจากด้านหน้า
“มีคนขวางทางขอรับ!”
หลินเยว่ชิงเปิดม่านขึ้น
ถนนเบื้องหน้ามืดสนิท
ชายชุดดำหลายคนยืนขวางทาง
หนึ่งในนั้นถือดาบเปื้อนเลือด
หัวใจของนางกระตุก
“ลงจากรถ!”
ชายชุดดำตะโกน
เสี่ยวหลานหน้าซีด
“คุณหนู...”
หลินเยว่ชิงกลับสงบนิ่งอย่างประหลาด
ในชาติที่แล้ว นางเคยพบเหตุการณ์คล้ายกัน
แต่ไม่ใช่คืนนี้
ไม่ใช่บนถนนสายนี้
นางหันไปมองเสี่ยวหลาน
“อยู่ข้างหลังข้า”
“แต่คุณหนู...”
“ทำตามข้า”
หลินเยว่ชิงหยิบมีดสั้นที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อออกมา
หนึ่งในชายชุดดำพุ่งเข้ามา
นางหลบอย่างรวดเร็ว
คมดาบเฉียดแขน
ฉับ!
เลือดสีแดงสดไหลออกมา
นางกัดฟัน
คนพวกนี้ไม่ใช่นักฆ่าธรรมดา
ท่าทางการเคลื่อนไหวเป็นระเบียบเกินไป
พวกเขาเป็นทหาร
หรืออย่างน้อยก็ได้รับการฝึกแบบทหาร
“ฆ่านาง!”
เสียงคำสั่งดังขึ้น
ชายสามคนพุ่งเข้ามาพร้อมกัน
หลินเยว่ชิงถอยหลัง
ทันใดนั้น—
เสียงลูกธนูแหวกอากาศดังขึ้น
ฟิ้ว!
ฉึก!
ชายที่กำลังจะฟันนางล้มลงตรงหน้า
ลูกธนูปักกลางลำคอ
ทุกคนหยุดชะงัก
จากความมืดด้านหลัง กลุ่มคนขี่ม้าปรากฏขึ้น
ผู้นำกลุ่มสวมชุดคลุมสีดำ
ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกปิดด้วยหน้ากาก
เขาถือคันธนูในมือ
และเพียงยกมือขึ้นครั้งเดียว...
ลูกธนูนับสิบดอกก็ถูกยิงออกไปพร้อมกัน
ชายชุดดำที่เหลือถูกจัดการภายในเวลาไม่กี่ลมหายใจ
ความเงียบกลับคืนสู่ถนน
หลินเยว่ชิงยืนอยู่ข้างรถม้า
สายตาจับจ้องชายสวมหน้ากากคนนั้น
บางอย่างในใจนางสั่นไหวอย่างไม่มีเหตุผล
เขาลงจากหลังม้า
เดินเข้ามาหานางช้า ๆ
รองเท้าสีดำหยุดอยู่ตรงหน้า
“คุณหนูหลิน”
เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น
หลินเยว่ชิงตัวแข็ง
เสียงนี้...
นางเคยได้ยิน
ไม่ใช่ในคืนนี้
แต่ในความฝันก่อนตาย
ชายคนหนึ่งเคยยืนอยู่ท่ามกลางหิมะในคืนที่นางกำลังจะสิ้นใจ
ชายคนนั้นพูดกับนางว่า...
“ถ้าย้อนกลับไปได้ เจ้าจะเลือกเหมือนเดิมหรือไม่?”
ตอนนั้นนางคิดว่าเป็นเพียงภาพหลอนก่อนตาย
แต่ตอนนี้...
เสียงเดียวกันกำลังดังอยู่ตรงหน้า
“ท่านเป็นใคร?”
ชายคนนั้นไม่ได้ตอบ
เขายื่นมือมาหานาง
“ขอมือเจ้า”
หลินเยว่ชิงไม่ขยับ
“ทำไม?”
“เจ้าบาดเจ็บ”
นางก้มมองแขนของตัวเอง
เลือดไหลไม่หยุด
ชายคนนั้นดึงผ้าสีดำจากแขนเสื้อออกมา แล้วพันแผลให้นางอย่างรวดเร็ว
สัมผัสของเขาเย็น แต่กลับทำให้นางรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด
“เหตุใดท่านถึงรู้ว่าข้าจะมาที่นี่?”
ชายคนนั้นหยุดมือ
“ข้าไม่ได้รู้”
“ถ้าอย่างนั้นท่านมาที่นี่ได้อย่างไร?”
เขาเงยหน้าขึ้น
ดวงตาคมกริบมองนางผ่านหน้ากาก
“ข้ามาช่วยคนคนหนึ่ง”
“ใคร?”
“เจ้า”
หลินเยว่ชิงหัวใจเต้นแรง
ก่อนที่นางจะถามต่อ เขาก็ถอยหลัง
“กลับไปหาบิดาของเจ้า”
“เดี๋ยวก่อน!”
นางเรียกเขา
ชายคนนั้นหยุด
“ชื่อของท่านคืออะไร?”
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนตอบเพียงว่า
“เซียวเหยียน”
หลินเยว่ชิงเบิกตากว้าง
เซียวเหยียน...
แม่ทัพแห่งกองทัพเหนือ
ชายผู้ขึ้นชื่อว่าเย็นชาและโหดเหี้ยมที่สุดในแคว้น
แต่ในชาติที่แล้ว นางแทบไม่เคยพบเขา
เพราะตอนที่นางแต่งงานกับเฉินอวี้หาน เขาถูกส่งไปชายแดน
และกลับเมืองหลวงอีกครั้งหลังจากนางตายไปแล้ว
แล้วเหตุใดคืนนี้...
เขาถึงมาอยู่ที่นี่?
“ท่านแม่ทัพ”
หลินเยว่ชิงเรียก
เซียวเหยียนหันกลับมา
“มีอะไร?”
“เราเคยพบกันมาก่อนหรือไม่?”
ชายหนุ่มนิ่งไป
นานจนผิดปกติ
สุดท้ายเขาตอบว่า
“ไม่เคย”
แล้วขึ้นม้า
แต่ก่อนจากไป เขาหันกลับมาพูดประโยคหนึ่ง
“อย่างน้อย...ในชีวิตนี้ยังไม่เคย”
หัวใจของหลินเยว่ชิงเต้นแรง
“ในชีวิตนี้?”
แต่เซียวเหยียนควบม้าจากไปแล้ว
---
“คุณหนู!”
เสียงเสี่ยวหลานดึงนางกลับจากความคิด
“เราต้องไปหาท่านแม่ทัพเจ้าค่ะ!”
หลินเยว่ชิงพยักหน้า
รถม้าเคลื่อนต่อ
แต่ตลอดทาง นางยังคิดถึงคำพูดของชายคนนั้น
ในชีวิตนี้ยังไม่เคย
เขาหมายความว่าอะไร?
หรือเขาเองก็...
ทันใดนั้น ข้อความจากระบบปรากฏขึ้นอีกครั้ง
【ตรวจพบผู้มีความเกี่ยวข้องกับชะตาหลัก】
หลินเยว่ชิงเบิกตา
【เซียวเหยียน】
【ระดับความเกี่ยวข้อง: ไม่สามารถประเมิน】
【คำเตือน】
【อย่าไว้ใจเขา】
นางเงียบไป
คำเตือนสุดท้ายทำให้สีหน้าของนางเปลี่ยนไปทันที
เมื่อครู่เขาเพิ่งช่วยชีวิตนาง
แต่ระบบกลับบอกว่า...
อย่าไว้ใจเขา
หลินเยว่ชิงมองออกไปนอกหน้าต่าง
เงาของชายหนุ่มยังคงปรากฏอยู่ไกล ๆ ก่อนจะหายไปในความมืด
“เซียวเหยียน...”
นางพึมพำชื่อเขา
“เจ้าเป็นใครกันแน่?”
---
เมื่อรถม้าถึงค่ายทหาร
หลินเยว่ชิงรีบลงจากรถ
แต่สิ่งที่เห็นตรงหน้าทำให้นางหยุดชะงัก
ทหารจำนวนมากยืนกระจายอยู่ทั่วบริเวณ
พื้นเต็มไปด้วยเลือด
และตรงกลางลาน...
มีร่างของชายคนหนึ่งนอนนิ่งอยู่
หลินเยว่ชิงรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน
“ท่านพ่อ!”
นางวิ่งเข้าไป
แต่เมื่อกำลังจะถึงตัวเขา...
มือของใครบางคนคว้าข้อมือนางเอาไว้
“อย่าเข้าไป”
เสียงทุ้มต่ำดังจากด้านหลัง
หลินเยว่ชิงหันกลับ
ดวงตาของนางเบิกกว้าง
เซียวเหยียน...
เขาไม่ได้จากไป
เขากลับมาที่นี่ก่อนนางเสียอีก
และในมือของเขา...
กำลังถือป้ายหยกสีเลือดชิ้นหนึ่ง
ป้ายหยกนั้นมีตราประจำตระกูลหลิน
เซียวเหยียนมองนางด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
“คุณหนูหลิน”
“คืนนี้...คนที่ถูกลอบสังหารไม่ใช่บิดาของเจ้า”
หลินเยว่ชิงมองเขาอย่างไม่เข้าใจ
“แล้วเป็นใคร?”
เซียวเหยียนกำป้ายหยกแน่น
“เป็นคนที่ไม่ควรอยู่ที่นี่ตั้งแต่แรก”
เขาหันไปมองร่างบนพื้น
ก่อนพูดประโยคที่ทำให้เลือดในกายของหลินเยว่ชิงเย็นวาบ
“เพราะคนที่นอนอยู่ตรงนั้น...”
“คือ หลินเจิ้งตัวจริง”
“ส่วนคนที่เจ้าคิดว่าเป็นบิดาของเจ้ามาตลอดหลายปี...”
เขาหยุดไปชั่วครู่
“อาจไม่ใช่พ่อของเจ้า”
