บทที่ 6 ความตายในชาติที่แล้ว
“เจ้าคงลืมไปแล้วสินะ...ว่าในชาติที่แล้ว เจ้าตายอย่างไร”
เสียงของชายที่หลินเยว่ชิงเคยเรียกว่าบิดาดังก้องอยู่ภายในสุสานใต้ดิน
ชั่วขณะนั้น เซียวเหยียนที่ยืนอยู่ข้างนางกลับมีสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด มือที่กำกระบี่แน่นขึ้นจนข้อนิ้วซีดขาว ดวงตาเย็นชาคู่นั้นปรากฏความหวาดกลัวที่เขาพยายามซ่อนไว้
หลินเยว่ชิงไม่เคยเห็นเขาเป็นเช่นนี้มาก่อน
แม้แต่ตอนถูกกลุ่มนักฆ่าล้อมโจมตี เขายังสงบนิ่งราวกับทุกอย่างอยู่ในการควบคุม แต่ตอนนี้เพียงคำพูดไม่กี่คำจากชายตรงหน้า กลับทำให้เขาเสียอาการ
“เซียวเหยียน” นางเรียกเสียงต่ำ “เจ้ารู้อะไรเกี่ยวกับชาติที่แล้วของข้า?”
เขาไม่ตอบ
ชายสวมหน้ากากครึ่งหน้าหัวเราะเบา ๆ ก่อนก้าวเข้ามาอีกหนึ่งก้าว
“ดูเหมือนข้าจะพูดถูกจริง ๆ เจ้าจำไม่ได้แล้ว หรือเจ้ากำลังแกล้งทำเป็นจำไม่ได้กันแน่ แม่ทัพเซียว?”
“หุบปาก!”
เสียงของเซียวเหยียนเย็นเยียบ กระบี่ถูกชักออกจากฝักทันที ประกายคมเหล็กสะท้อนแสงจากคบเพลิงจนทั่วสุสานสว่างวาบ
แต่ชายตรงหน้ากลับไม่สะทกสะท้าน
“สิบปีก่อน เจ้าสูญเสียบิดา เมื่อสามปีก่อน เจ้าสูญเสียกองทหารเกือบทั้งหมด และในชาติที่แล้ว...” เขาหยุดพูด ก่อนจงใจเหลือบมองหลินเยว่ชิง “เจ้าสูญเสียสตรีที่เจ้าตั้งใจจะปกป้องมากที่สุด”
หัวใจของหลินเยว่ชิงกระตุกวูบ
สตรีที่เขาตั้งใจจะปกป้อง?
หมายถึงนางหรือ?
“เจ้ากำลังโกหก!” เซียวเหยียนตวาด
“เช่นนั้นเหตุใดมือเจ้าจึงสั่น?”
เซียวเหยียนก้มมองมือตัวเองเพียงเสี้ยววินาที ก่อนกำด้ามกระบี่แน่นกว่าเดิม
หลินเยว่ชิงรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
คนผู้นี้ไม่ได้เพียงรู้เรื่องการย้อนเวลาของนาง แต่ยังรู้เรื่องราวบางส่วนในชีวิตของเซียวเหยียนด้วย ยิ่งไปกว่านั้น เขาดูเหมือนกำลังจงใจยั่วยุให้เซียวเหยียนเสียการควบคุม
นางจึงก้าวออกไปยืนขวางระหว่างทั้งสอง
“พอได้แล้ว”
นางหันไปมองชายตรงหน้า ดวงตาเย็นชาจนไม่เหลือเค้าความผูกพันที่เคยมี
“เจ้าบอกว่ารู้ความลับเรื่องชาติกำเนิดของข้า เช่นนั้นก็พูดมา อย่าใช้เรื่องของคนอื่นมาบ่ายเบี่ยง”
ชายผู้นั้นเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มอย่างพึงพอใจ
“ดี สมกับเป็นบุตรสาวของนางจริง ๆ”
“อย่าเรียกข้าว่าบุตรสาวของเจ้า”
รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาจางลงเล็กน้อย
หลินเยว่ชิงสบตาเขาโดยไม่หลบเลี่ยง
“ข้าจะถามเพียงสามข้อ หนึ่ง เจ้าเป็นใคร สอง หลินเจิ้งตัวจริงอยู่ที่ไหน และสาม เหตุใดเจ้าจึงรู้ว่าข้าย้อนกลับมาจากความตาย”
“สามคำถาม แต่ข้าจะตอบเพียงข้อเดียว”
เขายกมือขึ้นช้า ๆ เหล่าทหารชุดดำด้านหลังพลันยกอาวุธขึ้นพร้อมกัน
“มอบกล่องใบนั้นให้ข้า แล้วข้าจะบอกว่าเหตุใดเจ้าจึงได้มีชีวิตอีกครั้ง”
หลินเยว่ชิงเหลือบมองกล่องไม้ในมือ
ภายในมีจดหมายของมารดา ภาพวาดเก่า และผ้าเช็ดหน้าที่ปักข้อความว่า ‘หลินเจิ้ง...ยังมีชีวิต’
ของเหล่านี้อาจเป็นหลักฐานชิ้นเดียวที่เชื่อมโยงนางกับความจริง
“ถ้าข้าปฏิเสธล่ะ?”
ชายผู้นั้นถอนหายใจราวกับผิดหวัง
“เช่นนั้นเจ้าคงไม่มีโอกาสได้พบหลินเจิ้งอีก”
“เจ้ารู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน?”
“ข้ารู้มากกว่าที่เจ้าคิด”
“แล้วเหตุใดจึงไม่บอกมาตั้งแต่แรก?”
“เพราะยังไม่ถึงเวลา”
คำตอบนั้นทำให้หลินเยว่ชิงยิ่งมั่นใจว่า ชายคนนี้ไม่ได้ต้องการเพียงกล่องไม้ เขาต้องการบางสิ่งจากตัวนางด้วย
ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในหัว
【ติ๊ง! แจ้งเตือนจากระบบชะตา】
【ตรวจพบภัยคุกคามระดับสูง】
【คำเตือน: อย่าให้บุคคลเป้าหมายสัมผัสเลือดของผู้ใช้งาน】
【คำเตือนเพิ่มเติม: เป้าหมายมีความเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ย้อนชะตา】
หลินเยว่ชิงชะงัก
เหตุใดระบบจึงย้ำเรื่องเลือดของนาง?
ก่อนหน้านี้นางคิดว่าชายผู้นี้อาจต้องการใช้เลือดเพื่อทำพิธีบางอย่าง แต่เมื่อระบบระบุว่าเขาเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ย้อนชะตา นั่นหมายความว่าเขาอาจเป็นผู้รู้ความลับของการย้อนเวลากลับมาจริง ๆ
หรืออาจเป็นคนที่ทำให้นางกลับมา?
“เยว่ชิง อย่าเข้าใกล้เขา”
เสียงของเซียวเหยียนดังขึ้นจากด้านหลัง
นางหันไปมองเขา เห็นว่าใบหน้าของเขากลับมาสงบนิ่งแล้ว ทว่าความตึงเครียดในแววตายังคงอยู่
“เหตุใด?”
“เพราะเขาไม่ได้ต้องการฆ่าเจ้าในตอนนี้”
“แล้วเขาต้องการอะไร?”
เซียวเหยียนมองชายตรงหน้าราวกับกำลังมองศัตรูที่รู้จักกันมานาน
“เลือดของเจ้า”
สิ้นคำพูดนั้น ทุกอย่างพลันเงียบงัน
ชายสวมหน้ากากหัวเราะออกมาอย่างพอใจ
“สมแล้วที่เป็นแม่ทัพเซียว อย่างน้อยเจ้าก็ยังจำเรื่องสำคัญได้”
เขาถอดถุงมือหนังสีดำออกช้า ๆ เผยให้เห็นรอยแผลเป็นประหลาดบนฝ่ามือ เป็นลวดลายคล้ายดอกบัวสีดำที่มีเส้นแตกแขนงราวกับรากไม้
ทันทีที่เห็นรอยแผลนั้น หลินเยว่ชิงก็รู้สึกเจ็บแปลบตรงข้อมือ
นางก้มลงมองอย่างตกใจ
ใต้ผิวหนังบริเวณข้อมือซ้าย มีรอยสีแดงจาง ๆ ปรากฏขึ้นเป็นรูปกลีบบัวสามกลีบ
รอยนี้ไม่เคยมีมาก่อน
“นี่มันอะไร?”
ชายผู้นั้นยิ้มกว้างขึ้น
“ในที่สุดมันก็เริ่มตื่นแล้ว”
เซียวเหยียนรีบคว้าข้อมือของนาง แต่ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสรอยสีแดง หลินเยว่ชิงกลับได้ยินเสียงกรีดร้องแหลมสูงดังขึ้นในหัว
ภาพจำนวนมากพุ่งเข้ามาราวกับคลื่นถาโถม
นางเห็นห้องที่คุ้นเคย
เห็นถ้วยยาพิษบนโต๊ะ
เห็นเฉินอวี้หานยืนอยู่ตรงหน้า ขณะที่ซูหว่านยิ้มเยาะอยู่ด้านหลัง
และเห็นเซียวเหยียนในชุดเกราะเปื้อนเลือด กำลังคุกเข่าอยู่ท่ามกลางหิมะ
เขาเงยหน้าขึ้นมองใครบางคน ก่อนพูดด้วยเสียงแหบพร่า
“หากต้องแลกด้วยชีวิตของข้า ขอเพียงให้นางได้กลับไปอีกครั้ง”
ภาพทั้งหมดหายวับไป
หลินเยว่ชิงหอบหายใจอย่างรุนแรง เกือบทรุดลงกับพื้น แต่เซียวเหยียนประคองนางไว้ทัน
“เจ้าเห็นอะไร?” เขาถามเสียงสั่น
นางเงยหน้ามองเขา
“ข้าเห็นเจ้า...เจ้าคุกเข่าอยู่กลางหิมะ และพูดว่าต้องการให้ข้ากลับมาอีกครั้ง”
สีหน้าของเซียวเหยียนซีดเผือด
เพียงเท่านั้นก็เพียงพอแล้วที่จะยืนยันว่า ภาพที่นางเห็นไม่ใช่ภาพลวงตาธรรมดา
“เป็นเจ้าจริง ๆ ใช่หรือไม่?” นางถาม “เจ้ามีส่วนทำให้ข้าย้อนกลับมาหรือ?”
เซียวเหยียนหลุบตาลง ไม่ยอมตอบ
ความเงียบของเขาทำให้หัวใจนางเย็นเยียบ
นางเคยคิดว่าการย้อนเวลากลับมาเป็นโอกาสที่สวรรค์มอบให้ แต่ตอนนี้นางเริ่มสงสัยว่า บางทีการกลับมาครั้งนี้อาจมีใครบางคนวางแผนเอาไว้ตั้งแต่ต้น
และเซียวเหยียนอาจเป็นหนึ่งในคนเหล่านั้น
“ข้าถามเจ้าอยู่!”
“ข้ายังบอกไม่ได้”
คำตอบสั้น ๆ ของเขาทำให้หลินเยว่ชิงผลักมือเขาออก
“เช่นนั้นก็อย่ามาแตะต้องข้าอีก”
แววตาของเซียวเหยียนไหววูบ แต่เขาไม่รั้งนางไว้
ในจังหวะนั้นเอง ชายสวมหน้ากากพลันยกมือขึ้น
“พอได้แล้ว ข้าไม่มีเวลามาดูพวกเจ้ารื้อฟื้นความทรงจำ”
ทหารชุดดำพุ่งเข้ามาจากทุกทิศทาง
เซียวเหยียนชักกระบี่รับการโจมตีทันที หลินเยว่ชิงถอยไปหลบหลังเสาหิน ก่อนหยิบมีดสั้นที่ซ่อนไว้ตรงเอวออกมา
นางไม่ใช่สตรีที่รอให้คนอื่นช่วยเหลืออีกต่อไป
เมื่อทหารคนหนึ่งพุ่งเข้าหา นางเบี่ยงตัวหลบและใช้ด้ามมีดกระแทกเข้าที่ข้อมือของเขา จากนั้นเตะเข่าจนเสียหลัก ก่อนแย่งกระบี่สั้นจากมืออีกฝ่ายมาได้
ทว่าจำนวนศัตรูมีมากเกินไป
เซียวเหยียนกำลังถูกทหารสามคนรุมล้อม ขณะที่ชายสวมหน้ากากเดินตรงเข้าหานางอย่างไม่รีบร้อน
“ส่งกล่องมา แล้วข้าจะให้เจ้าเลือกเองว่าจะรู้ความจริงข้อไหนก่อน”
“ข้าไม่สนใจข้อตกลงของเจ้า”
“แม้แต่เรื่องมารดาของเจ้าก็ไม่สนใจหรือ?”
หลินเยว่ชิงชะงัก
ชายผู้นั้นหยิบแผ่นหยกสีขาวออกมาจากอกเสื้อ บนแผ่นหยกมีตราประทับรูปดอกบัวสีดำเช่นเดียวกับที่นางเห็นบนมือของเขา
“มารดาของเจ้าไม่ได้ตายเพราะโรคภัย”
เลือดในกายของนางราวกับแข็งตัว
“เจ้าพูดว่าอะไรนะ?”
“นางถูกสังหาร เพราะพยายามพาหลินเจิ้งตัวจริงหนีออกจากเมืองหลวง และคนที่ออกคำสั่งในวันนั้น...” เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนเอ่ยต่ออย่างชัดเจน “เป็นคนเดียวกับที่มอบโอกาสให้เจ้าย้อนกลับมา”
หลินเยว่ชิงกำกระบี่แน่นจนปลายนิ้วชา
“ใคร?”
ชายผู้นั้นไม่ตอบ เพียงยื่นมือเข้ามาหานาง
“มอบกล่องมา แล้วข้าจะพาเจ้าไปพบคนที่รู้คำตอบทั้งหมด”
หลินเยว่ชิงมองมือของเขา ก่อนเหลือบไปเห็นเซียวเหยียนที่กำลังต่อสู้ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
นางรู้ว่าหากตัดสินใจผิดเพียงครั้งเดียว ทุกอย่างอาจจบลงตรงนี้
แต่ก่อนที่นางจะทันพูดอะไร เสียงระบบก็ดังขึ้นอีกครั้ง
【ภารกิจฉุกเฉินปรากฏ】
【เลือกหนึ่งในสองทาง】
【ทางเลือกที่ 1: ปกป้องกุญแจชะตา — ความลับบางส่วนจะถูกเปิดเผย】
【ทางเลือกที่ 2: มอบกุญแจชะตาให้บุคคลเป้าหมาย — ความทรงจำของผู้ใช้งานจะถูกปลดล็อก】
【คำเตือน: ไม่ว่าทางเลือกใด จะมีผู้หนึ่งต้องสูญเสียสิ่งสำคัญ】
หลินเยว่ชิงเบิกตากว้าง
กุญแจชะตา?
นางหันไปมองกล่องไม้ในมือ ก่อนนึกถึงจี้หยกสีดำที่เซียวเหยียนใช้เปิดห้องลับ
สิ่งที่ชายผู้นี้ต้องการอาจไม่ใช่กล่องไม้ แต่เป็นกุญแจที่แท้จริง
“เซียวเหยียน!” นางตะโกน “จี้หยกของเจ้าอยู่ที่ไหน?”
เซียวเหยียนหันกลับมา สีหน้าเปลี่ยนไปทันที
“อย่าให้เขาได้มันไป!”
แต่สายเกินไปแล้ว
ชายสวมหน้ากากสะบัดแขนเสื้อ เข็มเงินเล่มหนึ่งพุ่งผ่านอากาศ ปักเข้าที่ไหล่ของเซียวเหยียนจนกระบี่หลุดจากมือ
ในชั่วขณะที่เขาทรุดลง ชายผู้นั้นก็พุ่งเข้าหาหลินเยว่ชิงอย่างรวดเร็ว
นางยกกระบี่ป้องกัน แต่ถูกเขาปัดออกอย่างง่ายดาย
มือเย็นเฉียบของเขาคว้าข้อมือนางไว้
รอยกลีบบัวสีแดงพลันสว่างวาบ
ความเจ็บปวดแล่นขึ้นถึงศีรษะ หลินเยว่ชิงกรีดร้อง ก่อนเห็นภาพสุดท้ายปรากฏขึ้นในความทรงจำ
ห้องโถงใหญ่ของพระราชวัง
บุรุษในชุดมังกรสีดำยืนอยู่หลังม่าน ข้างกายมีเฉินอวี้หานคุกเข่าอยู่
และบนโต๊ะตรงหน้า มีแผ่นป้ายหยกสลักชื่อของนาง
หลินเยว่ชิง
ใต้ชื่อนั้นมีข้อความสั้น ๆ เพียงประโยคเดียว
“ผู้กลับจากความตาย ต้องถูกส่งคืนสู่ความตายอีกครั้ง”
นางสะบัดมือออกจากชายผู้นั้นอย่างสุดแรง แต่ร่างกายกลับไร้เรี่ยวแรง
เสียงระบบดังขึ้นเป็นครั้งสุดท้าย
【ตรวจพบการแทรกแซงชะตาโดยตรง】
【คำเตือน: ผู้ใช้งานกำลังถูกระบุเป็นเป้าหมายลำดับที่หนึ่ง】
ก่อนที่ทุกอย่างจะมืดดับ หลินเยว่ชิงได้ยินเสียงเซียวเหยียนตะโกนเรียกชื่อนาง
แล้วชายสวมหน้ากากก็ก้มลงกระซิบข้างหู
“ยินดีต้อนรับกลับมา...องค์หญิงที่ถูกลบชื่อออกจากราชวงศ์”
จบตอนที่ 6
