บทที่ 22 บทที่ 22

อันฉีนอนอยู่บนเตียง ใบหน้าซีดจัด ริมฝีปากแห้งผาก แม้จะมีผ้าห่มหลายชั้นคลุมอยู่ แต่ร่างกายกลับยังสั่นไม่หยุด หลังกลับจากวัง นางฝืนตรวจสมุนไพรจนดึก ท่ามกลางอากาศเย็นจัด สุดท้ายไข้ก็ขึ้นกลางดึก

“น้ำ” นางพึมพำเสียงแผ่ว

หนิงเอ๋อรีบประคองถ้วยน้ำทันที “เจ้าค่ะ ๆ”

แต่มือของอันฉีสั่นมากจนแทบจับถ้วยไม่อยู่...