บทที่ 7 7

เย่วฉินมองใบหน้าด้านข้างของหญิงสาวที่กำลังตั้งใจทำแผลให้เขา กลิ่นหอมจางๆ คล้ายสมุนไพรผสมกับกลิ่นดอกเหมยจากตัวนางโชยเข้าจมูก มันเป็นกลิ่นที่ทำให้หัวใจที่หวาดระแวงของเขาสงบลงอย่างประหลาด เขาไม่รู้ว่านางเป็นใคร ไม่รู้ว่าเหตุใดนางจึงดีต่อเขาถึงเพียงนี้ แต่ในวินาทีที่โซ่ตรวนหลุดออกและได้รับสัมผัสอันอ่อนโยนจากนาง โลกทั้งใบที่เคยดำมืดและหนาวเหน็บของเย่วฉิน ก็พลันปรากฏแสงสว่างสายหนึ่งสาดส่องเข้ามา

แสงสว่าง...ที่เขาสาบานในใจว่าจะยึดเหนี่ยวเอาไว้ และไม่มีวันปล่อยให้หลุดมือไปชั่วชีวิต

"เสร็จแล้ว บาดแผลภายนอกจัดการเรียบร้อย แต่ร่างกายเจ้าเย็นจัดเกินไป ต้องรีบทำให้ร่างกายอบอุ่น" หลินชิงเย่วเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มให้เขา นางผุดลุกขึ้นยืนแล้วยื่นมือเรียวบางไปตรงหน้าเด็กชาย

"ลุกขึ้นเถิด กลับบ้านไปกับข้า ตั้งแต่วันนี้ไป...เจ้าไม่ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวและทนหนาวอยู่ที่นี่อีกแล้ว"

คำว่า 'บ้าน' สะท้อนก้องในโสตประสาทของจอมมารน้อย เย่วฉินจ้องมองมือที่ยื่นมาตรงหน้า ขอบตาร้อนผ่าวอย่างไม่อาจควบคุม เขาค่อยๆ ยื่นมือที่สั่นเทาและเต็มไปด้วยผ้าพันแผลออกไป วางซ้อนทับลงบนฝ่ามืออันอบอุ่นของนาง

สายลมเหนือพัดกรรโชกแรง หอบเอาเกล็ดหิมะสีขาวโพลนปลิวว่อนไปทั่วบริเวณจวนร้าง ทว่าท่ามกลางความหนาวเหน็บที่เสียดแทงทะลุถึงกระดูก สองร่างที่ประคองกันก้าวเดินฝ่าดงหิมะกลับมีความอบอุ่นสายหนึ่งไหลเวียนเชื่อมโยงถึงกัน

หลินชิงเย่วจับจูงมือเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยบาดแผลของเด็กชายเอาไว้แน่น ฝ่ามือของนางแม้จะไม่ได้นุ่มนวลเฉกเช่นคุณหนูในห้องหอทั่วไป อีกทั้งยังเย็นเฉียบจากสภาพอากาศ แต่มันกลับเป็นสัมผัสที่อบอุ่นที่สุดในชีวิตของเย่วฉิน

เด็กชายเดินกะเผลกตามแรงจูง ขาทั้งสองข้างของเขาสั่นเทาอย่างรุนแรง บาดแผลจากการถูกเฆี่ยนตีที่เพิ่งได้รับการพอกยาสมุนไพรยังคงปวดหนึบ ทุกย่างก้าวบนหิมะที่สูงระดับหน้าแข้งนั้นยากลำบากราวกับกำลังเดินลุยดงดาบ ทว่าเขากลับกัดริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด ไม่ยอมปริปากบ่นหรือเปล่งเสียงร้องออกมาแม้แต่ครึ่งคำ ดวงตาสีเงินยวงที่เคยก้าวร้าวระแวดระวัง บัดนี้เอาแต่จับจ้องไปยังแผ่นหลังบอบบางของสตรีตรงหน้าที่กำลังใช้ร่างกายของนางบังลมหนาวให้เขา

เหตุใดนางจึงต้องทำถึงเพียงนี้?

คำถามนี้วนเวียนซ้ำไปซ้ำมาในหัวของจอมมารน้อย ตั้งแต่จำความได้ ชีวิตของเขามีเพียงการถูกทุบตี ถูกด่าทอว่าเป็นตัวประหลาด ถูกล่ามโซ่เยี่ยงสุนัข และถูกทอดทิ้งให้หิวโหยจนเจียนตาย มนุษย์ทุกคนที่เขาเคยพบเจอ ล้วนแต่มีแววตารังเกียจเดียดฉันท์และมุ่งร้าย ทว่าสตรีผู้นี้... นางกลับใช้สองมือที่เขากัดจนเลือดออก ปลดปล่อยเขาจากโซ่ตรวน ทายาให้เขา และกำลังพาเขาเดินออกจากขุมนรก

"ทนอีกนิดเถิด ใกล้จะถึงเรือนของข้าแล้ว" หลินชิงเย่วหันกลับมามองเด็กชายที่เดินโซเซ นางเห็นใบหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษของเขาแล้วก็ให้อดรันทดใจไม่ได้ ร่างกายของเด็กคนนี้บอบช้ำเกินไป การเดินฝ่าหิมะเช่นนี้อาจทำให้เขาช็อกหมดสติได้ทุกเมื่อ

ไม่มีความลังเลใดๆ หลินชิงเย่วย่อตัวลงคุกเข่าเบื้องหน้าเขา แผ่นหลังของนางตั้งตรง "ขึ้นมาสิ ข้าจะแบกเจ้าไปเอง"

เย่วฉินผงะถอยหลังไปครึ่งก้าว ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ให้เขานั่งบนหลังของนางหรือ? ร่างกายของนางบอบบางปานนี้ ซ้ำยังสวมเพียงเสื้อผ้าเก่าซอมซ่อ นางจะรับน้ำหนักเขาไหวได้อย่างไร

"อย่าดื้อดึง ร่างกายเจ้าทนความหนาวเย็นไม่ไหวแล้ว หากปล่อยให้เจ้าเดินเอง ขาของเจ้าอาจจะถูกหิมะกัดจนต้องตัดทิ้ง ขึ้นมาเถิด" น้ำเสียงของนางเฉียบขาดแกมดุ ทว่าแฝงไปด้วยความห่วงใยอย่างลึกซึ้ง

เย่วฉินเม้มปาก เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ โน้มตัวลงทาบทับบนแผ่นหลังของนาง สองแขนเล็กๆ โอบรอบลำคอระหงอย่างระมัดระวังราวกับกลัวว่าหากออกแรงมากไปนางจะแตกหัก หลินชิงเย่วช้อนข้อพับเข่าของเขาขึ้นแล้วหยัดกายลุกขึ้นยืน แม้จะเซไปเล็กน้อยเพราะร่างกายที่ยังไม่ฟื้นไข้ดีของตนเอง แต่นางก็กัดฟันก้าวเดินต่อไปด้วยความมั่นคง

กลิ่นหอมจางๆ คล้ายสมุนไพรผสมกับกลิ่นดอกเหมยจากตัวของนางโชยเข้าจมูกเย่วฉินอีกครั้ง ความอบอุ่นจากแผ่นหลังของนางแผ่ซ่านเข้าสู่ทรวงอกที่หนาวเหน็บ เปลือกตาของเด็กชายค่อยๆ ปิดลงอย่างเหนื่อยล้า เขาซุกใบหน้าลงบนลาดไหล่ของนาง ปล่อยให้ความเงียบสงบที่เขาไม่เคยพานพบโอบกอดจิตวิญญาณที่แหลกสลายของตนเอง

ใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วยาม หลินชิงเย่วก็แบกเย่วฉินกลับมาถึงเรือนร้าง ทันทีที่นางผลักประตูไม้เข้าไป หวามามาที่กำลังต้มน้ำร้อนรออยู่หน้าเตาไฟก็รีบถลันเข้ามาหาด้วยความดีใจ

"คุณหนู! ท่านกลับมาแล้ว บ่าวใจคอไม่ดีเลยที่เห็นท่านหายไปนาน ปะ...เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ... สวรรค์!"

คำพูดของสตรีชราขาดห้วงไปทันที เมื่อสายตาฝ้าฟางปะทะเข้ากับร่างของเด็กชายที่อยู่บนแผ่นหลังของคุณหนู เย่วฉินที่สะดุ้งตื่นเพราะเสียงร้องของหวามามา เงยหน้าขึ้นมองสตรีชราด้วยแววตาตื่นตระหนก สัญชาตญาณสัตว์ป่าในตัวถูกกระตุ้นขึ้นมาอีกครั้ง เขาแยกเขี้ยวและส่งเสียงขู่ฟ่อในลำคอ ดวงตาสีเงินวาวโรจน์ขึ้นท่ามกลางแสงสลัวของห้อง

"ดวงตาปีศาจ! ว้าย! คุณหนู รีบปล่อยมันลงเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ! นี่มันตัวกาลกิณี ตัวประหลาดอันใดกัน!" หวามามากรีดร้องด้วยความหวาดกลัว นางถอยกรูดไปชนผนัง มือชี้สั่นระริกไปยังดวงตาคู่ประหลาดของเด็กชาย

ความหวาดระแวงและความเกลียดชังที่แผ่พุ่งมาจากสตรีชรา ทำให้หัวใจดวงน้อยของเย่วฉินบีบรัดอย่างรุนแรง ความทรงจำอันเลวร้ายในอดีตย้อนกลับมาทำร้ายเขาอีกครั้ง ทุกคนที่เห็นดวงตาของเขามักจะด่าทอและทุบตีเขาเสมอ เด็กชายดิ้นรนจะลงจากหลังของหลินชิงเย่วเพื่อหลบหนี เขาไม่น่าหลงเชื่อสตรีผู้นี้เลย สุดท้ายแล้วนางก็พาเขามาให้คนอื่นรุมทำร้ายอยู่ดี!