บทที่ 87 87

หลินเจี้ยนปรายสายตาเย็นชาทอดมองร่างลูกสาวคนรองที่กำลังนอนบิดเกร็งจมกองเลือดอยู่บนพื้นดินเพียงแวบเดียว... ทว่าแววตาของเขาหาได้ปรากฏริ้วรอยแห่งความสงสารหรือความเจ็บปวดในสายใยพ่อลูกแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน แววตานั้นมีเพียงความเกลียดชังสะอิดสะเอียนปะปนอยู่ลึกล้ำ

สำหรับหลินเจี้ยนแล้ว หลินชิงเยี่ยนหาใช่แก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ