บทที่ 5 5

            นักพรตหลัวจง ชื่อนี้ข้าจะจำเอาไว้

จางลี่ยังนึกต่อกับความน่าสมเพชของตัวเอง ความสามารถพิเศษที่ทำให้ผู้คนหวาดกลัว แต่กลับเป็นพรสวรรค์สำหรับนางในร่างนี้ นางจะใช้มันให้เกิดประโยชน์ที่สุด ตอบแทนที่พวกเขาดูแลนางดีตั้งแต่ชาติก่อนจนถึงชาตินี้

“คุณหนูเจ้าขา ดื่มน้ำหน่อยเจ้าค่ะ” เย่วจูประคองน้ำชาที่เย็นชืดส่งให้คุณหนู จากนั้นก็รีบวิ่งไปหาน้ำใส่อ่างมาเพื่อเช็ดตัว

“ไม่ต้อง ข้าอยากจะอาบน้ำมากกว่า”

“คุณหนูอยากอาบน้ำหรือเจ้าคะ” แบบนั้นยุ่งยากมาก เพราะต้องไปขออนุญาตใช้อ่างอาบน้ำ อีกทั้งต้องต้มน้ำร้อนอีกหลายหม้อ ฤดูนี้เป็นฤดูหนาว หากอาบน้ำเย็นร่างกายต้องอ่อนแอกว่าเดิมแน่

หลี่ซูซู่หันมองสาวรับใช้แล้วยิ้ม “ด้านหลังเรือนมีลำธารมิใช่หรือ ข้าอยากอาบตรงนั้น”

สีหน้าเย่วจูตกใจกว่าเดิม “แต่ว่าคุณหนู น้ำในลำธารเย็นมากนะเจ้าคะ หากคุณหนูลงไปก็ยิ่งทำให้ร่างกายรับไม่ไหว อาจป่วยได้นะเจ้าคะ”

นั่นแหละคือสิ่งที่นางต้องการ หลี่ซูซู่หันมองแล้วยืนยันคำเดิม

“เจ้าทำตามที่ข้าบอกเถอะ แล้วหลังจากวันนี้ทุกอย่างจะดีเอง”

สีหน้าเย่วจูนิ่งคิดครู่หนึ่ง เมื่อเห็นคุณหนูขยับตัว นางก็ทำได้แต่เพียงประคองคุณหนูไปยังลำธารด้านหลังของเรือน มองหญิงสาวถอดเสื้อผ้ากลางแจ้งโดยไม่ได้เขินอายอย่างสตรีทั่วไป

“คุณหนูเจ้าขา หากใครมาเห็นเข้า”

“เจ้าไม่เห็นหรือว่าเนื้อตัวข้าสกปรกเพียงใด หากไม่ถอดมันออกมา แช่น้ำทั้งเสื้อผ้าจะสะอาดได้หรือ”

ร่างนี้สะอาดดีกว่าตอนเธอตายด้วยซ้ำ มันก็แค่เปลือกนอกเธอไม่ได้ใส่ใจอีกแล้ว

ร่างสาวแรกแย้มเพียงสิบหกปียกเท้าเปล่าแตะลงไปยังลำธารที่เริ่มจับตัวเป็นก้อนน้ำแข็ง เย็นมาก แต่ก็ไม่เย็นเท่าที่เธอเคยสัมผัสมา หญิงสาวค่อย ๆ ก้าวลงไปในน้ำ

ความเย็นยะเยือกทำให้หัวใจเธอแข็งตาม ยิ่งทำให้สมองเธอทำงาน นึกถึงช่วงเวลาเหล่านี้เมื่อครั้งก่อน ภาพเหตุการณ์ครั้งนั้นจบลงด้วยหลี่ซูซู่หมดสติ ร่างกายผอมแห้ง ยอมลงลายมือชื่อ ยอมให้เปลี่ยนตัวเจ้าสาว แต่ชีวิตหลังจากนั้นก็ไม่ต่างจากสัตว์เลี้ยงตัวหนึ่ง

แม้รู้ว่าผลจะเป็นเช่นไรแต่นางก็ยังเลือกจะดื้อดึง นางมีพรสวรรค์ แต่ไม่รู้จักใช้ประโยชน์ ในใจได้แต่ต่อต้านไม่ยอมรับความจริง เพราะถูกกรอกหูว่าเป็นปีศาจมาเกิด

ภาพภพอดีตนั้นอีกไม่นานต่อจากที่นางยอมยกคู่หมั้นให้ นางก็ถูกขายให้กับคนขายหมูในตลาด ถูกเลี้ยงดูราวกับสัตว์ตัวหนึ่ง มองดูชีวิตคนอื่นรุ่งเรือง ส่วนตัวเองมีแต่ตกต่ำลงเรื่อย ๆ

อีกสองวันเป็นวันแรกของฤดูเหมันต์ ภาพในหัวตอนนี้นั้นเธอเห็นภาพของชายผู้สูงศักดิ์ท่านหนึ่งที่จะเดินผ่านมาแถวนี้ ในตอนนี้เขายังเป็นผู้ยิ่งใหญ่ ไม่ได้สิ้นไร้อำนาจในมือ  ภาพของหลี่ซูซู่คนเก่าเจอะเจอคนผู้นี้โดยบังเอิญ และได้ช่วยชีวิตคนผู้นั้นอย่างโง่เขลา ทำให้ตัวเองต้องถูกตราหน้าว่าเป็นคนร้าย

สมควรแล้วที่คนโง่ ๆ แบบนั้นตายไปได้ก็ดี เธอในอดีตช่างโง่เขลาไม่ต่างจากภพที่ผ่านมาเลย แต่ตอนนี้เปลี่ยนไปแล้ว เธอจะไม่ยอมให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยเดิม

“คุณหนูแช่น้ำนานไปแล้วนะเจ้าคะ หากนานกว่านี้เกรงว่า...” หากคุณหนูล้มป่วยอีก กลัวแต่จะตายก่อนได้หมอมารักษา พวกเรือนใหญ่วัน ๆ เอาแต่สาปแช่งเช้าเย็นจนสาวใช้เช่นนางเริ่มทนไม่ไหวแล้ว

เจ้าของร่างหันมองแล้วพยักหน้า เท่านี้คงพอทำให้คืนนี้นางนอนซมจนลุกไม่ขึ้น มากพอจะทำให้พวกเขาสบายใจ และไม่สนใจนางอีก เมื่อเข้ามาถึงห้องนางก็สั่งให้ปิดประตูทันที หยิบของใต้หมอนขึ้นมา

“เจ้านำแหวนนี้ไปจำนำ แล้วนำเงินไปซื้อยาให้ข้า”

เอาตัวเองไปแช่น้ำให้ป่วย แล้วยังนำสมบัติชิ้นสุดท้ายไปจำนำเพื่อมารักษาตัวเองที่ทำให้ตัวเองป่วย

“คุณหนูถูกขังจนสติเลอะเลือนแล้วหรือเจ้าคะ”

ผู้เป็นนายมองเด็กสาวตรงหน้า นางเป็นคนเดียวที่เธอไว้ใจได้ในภพนี้ ในความทรงจำนั้น เมื่อนางในร่างนี้ตาย หญิงสาวก็กระโดดน้ำตายตามไปด้วยเช่นกัน

“เจ้าทำตามที่ข้าบอกเถอะ เมื่อได้ยาแล้วก็เก็บซ่อนให้ดี อย่าให้ผู้ใดพบเด็ดขาด”

“ให้บ่าวต้มยามาให้เลยไหมเจ้าคะ” หากกินก่อนอาจจะไม่ป่วยก็เป็นได้ แต่ผู้เป็นนายกลับส่ายหน้าแล้วตอบ

“ยังก่อน ยังไม่ถึงเวลา”

นางล้มตัวนอน ไม่ได้ห่มผ้า ปล่อยให้ร่างกายที่ชื้นสัมผัสกับอากาศให้พอสำหรับคืนนี้ ตอนนี้เย่วจูออกไปด้านนอกแล้ว เสียงฝีเท้าสตรีนางนั้นก็เดินมายังเรือนเก่าของนาง

ได้กลิ่นแป้งหอมราคาแพงมาแต่ไกล เมื่อประตูเปิดออก แสงจากโคมไฟก็ส่องสว่างห้องที่มืดสนิทไร้ซึ่งเตาร้อนสำหรับให้ความอบอุ่น นางมองไปยังหลี่ถิงถิง พี่สาวที่มีใบหน้าเดียวกับนาง ดวงตานางช่างเหมือนกับคนเก่าไม่มีผิด

เย่อหยิ่ง จองหอง ไม่ยอมคน เอาเปรียบ และแย่งทุกอย่างจากนางไม่ว่านางจะต้องการหรือไม่ก็ตาม นางมองไปยังเครื่องประดับล้ำค่าบนตัวที่ล้วนเป็นของหมั้นจากท่านอ๋อง

นี่คือความโชคดีในพรสวรรค์ของนาง คือสามารถช่วยอ๋องจนพ้นภัย เขาที่กล่าววาจาจะแต่งนางเข้าจวนให้นางเป็นชายาเอก กล่าวต่อหน้าผู้คนทั่วทั้งถนน แต่แล้วเมื่อกลับถึงเรือนกลับให้องครักษ์ข้างตัวไปสืบข่าว พอได้ยินข่าวลือเสีย ๆ หาย ๆ เขาก็เริ่มลังเล ยิ่งได้ยินข้อเสนอจากมารดานางก็กลับลำแทบไม่ทัน

นั่นจึงทำให้เกิดแผนการสลับตัวนางกับหลี่ถิงถิง ท่านอ๋องผู้ยิ่งใหญ่ที่ไม่อยากเสียศักดิ์ศรี แต่ก็ไม่หาญกล้าที่จะสู้ชะตาสวรรค์ กลับกลัวราวกับคนขี้ขลาดเหมือนหมาตัวหนึ่ง ไม่ว่าชาตินี้หรือชาติก่อน ชายผู้นี้ก็ไม่สมควรจะเกิดเป็นชาย