บทที่ 80 80

ไม่รอให้นางบอก เมื่อนางปล่อยเขาก็จัดการนางอย่างที่พูดจริง สะโพกขยับขึ้นลงไปตามจังหวะภายใต้ผ้าห่มอุ่น ไม่นานเหงื่อก็หยดลงบนแผ่นอกนาง บุรุษขี้หนาวก็โยนผ้าห่มทิ้ง

เขาก้มลงจูบซับเหงื่อคนใต้ร่าง “ท่านพอได้แล้ว อีกไม่กี่ชั่วยามก็จะเช้าแล้ว ข้าอยากงีบสักหน่อย”นางเริ่มอ้อน รู้แล้วว่าเขาทำได้อย่างที่พูดจริง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ