บทที่ 6 EP5 ว่าที่นายหญิง

เช้าวันต่อมา

นิดาลืมตาช้าๆ ปรับตามแสงรู้สึกหนักตรงช่วงเอวเหมือนมีอะไรมารัดไว้เมื่อหันไปมองต้องตกใจเพราะคนที่นอนข้างเธอคือประธานไม้ความจำเรื่องราวเมื่อคืนฉายเข้ามาเป็นฉากๆ ว่าเกิดอะไรขึ้นนิดายกมือขึ้นปิดปากและพยายามขยับตัวเบาที่สุดแต่ยังไม่ทันจะยกมือหนาออกจากเอวก็ได้ยินเสียงที่ไม่อยากได้ยินและไม่อยากให้ตื่นมาตอนนี้เลย

“อือ รีบไปไหน ผมพึ่งนอนตอนตี4นี้เอง นอนต่อเถอะ” ประธานไม้พูดแต่ไม่ลืมตาขึ้นมาดู

“เออ..นิดามีงานค่ะต้องรีบไป” จึงเรียบขยับตัวออกแต่ความที่ช่วงล่างที่ใช้งานอย่างหนักเมื่อคืนรู้สึกเจ็บขึ้นมาทันที

“ซี๊ดดดด...เจ็บจัง”

“บอกไม่ฟังจะกลับยังไงสภาพนี้ อือ แล้ววันนี้ก็วันหยุดนะครับนิดา” ประธานไม้ไม่พูดเปล่าลุกขึ้นมาคร่องร่างบางยืนมือไปขย้ำหน้าอกแทน

“โอ๊ย......นิดาเจ็บนะคะ” นิดาหน้ายู่ขึ้นทันทีแต่อีกคนกลับยิ้มชอบใจ

“หึหึๆ เดี๋ยวบ่ายๆ ไปส่งครับแต่ตอนนี้ขอนอนต่อเหนื่อยใช้แรงเยอะไปหน่อย” พร้อมกับดึงนิดาเข้ามากอดไว้จนไม่สามารถขยับได้นิดาเลยจำต้องนอนให้เขากอดอยู่แบบนั้นสักพักด้วยความเหนื่อยล้านิดาก็สู่นิทราเช่นเดียวกัน

เวลา 14.00 น.

ประธานไม้ตื่นมาในช่วงบ่ายของวันเขาจึงค่อยๆ ดึงแขนออกจากเอวคนตัวเล็กแล้วเดินเข้าห้องน้ำเพื่อชำระร่างกายเสร็จแล้วจะพาคนตัวเล็กไปทานข้าวและมีเรื่องที่ต้องตกลงกันกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนหลังจากอาบน้ำเสร็จเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยการผ้าขนหนูผืนเดียวที่โหลดต่ำจะหลุดไม่หลุดอีกมือใช้ผ้าผืนเล็กขยี้ผมที่เปียกอวดมัดกล้ามหันไปบนเตียงนอนที่คนตัวเล็กกำลังนั่งพิงหัวเตียงโดยไม่พูดอะไรหน้าเครียดจนเขาไม่รู้ว่าคนตัวเล็กกำลังคิดอะไรอยู่

“ตื่นแล้วหรอครับ”

“ค่ะ...นิดาอยากคุยเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนค่ะ” นิดารู้สึกตัวตั้งแต่เขาลุกไปอาบน้ำแล้วนิดานั่งคิดวนไปวนมาจะเอายังไงกับเรื่องนี้แล้วเขาจะทำยังไงกับเรื่องนี้ถ้าเขาคิดว่าเป็นแค่วันไนท์นิดาก็โอเคสมัยนี้มันไม่ใช่เรื่องที่ต้องมานั่งเสียใจอะไรมากมายขนาดนั้นอยู่แล้ว

“ผมว่านิดาไปอาบน้ำก่อนไหมแล้วค่อยมาคุยกัน ลุกไหวไหมหรือจะให้อุ้มไปส่ง”

“ค่ะ ไหวค่ะไหว ซี๊ด...” เมื่อขาถึงพื้นนิดาถึงกับขาอ่อนและเจ็บตรงช่วงล่าง ประธานไม้เห็นแบบนั้นเดินมาอุ้มคนตัวเล็กพาไปอาบน้ำโดยไม่ฟังเสียงนิดาร้องออกมา

“ว้ายย...คุณไม้เดียวนิดาตก”

นิดาอยู่ในห้องน้ำมองดูกระจกสะท้อนให้เห็นรอยรักที่ถูกทำไว้ต้องถอนหายใจออกอย่างแรงมันเต็มตัวไปหมดเลยจะหายไม่เนี่ย คนตัวเล็กเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยผ้าขนหนูผืนเดียวรัดไว้ตรงหน้าอกแต่ก้อนเนื้อสองข้างนั้นก็ยังล้นออกมาอยู่ดีทำให้ดูเซ็กซี่มากนิดายืนมองหาเสื้อผ้าตัวเองแต่ไม่เจอสงสัยเสื้อผ้าของเธอน่าจะใส่ไม่ได้แล้วส่วนคนที่นั่งตรวจงานบนไอแพคต้องละสายตาออกจากหน้าจอแล้วเดินมาหาคนตัวเล็กใช้แขนแกร่งโอบเอวคนตัวเล็กเข้ามาหาตัวเอง

“อุ๊ย!! จ..จะทำอะไรคะ ไม่เอาแล้วนะคะยังเจ็บอยู่เลย” ประธานไม้ถึงกับอมยิ้ม

“หึหึๆๆ ยังไม่ได้ทำอะไรเลยครับแค่กอดเองรู้ครับว่ายังเจ็บอยู่เสื้อผ้ากับยาผมให้เจษไปเตรียมมาให้แล้วครับครั้งหน้าผมจะป้องกันเองครับแต่งตัวเสร็จเดียวพาไปทานข้าวครับ” ประธานไม้พูดพร้อมใช้มือเขี่ยผมออกจากแก้มไปคัดไว้ที่หูของคนตัวเล็ก คนตัวเล็กตอนนี้หน้าแดงเพราะกำลังเขินอายอย่างหนัก

นิดาเดินออกมาจากห้องหลังจากตั้งแต่เสร็จเรียบร้อยแล้วด้วยชุดเดรสแขนยาวกระโปรงเหนือเข่านิดหนึ่ง ประธานไม้ที่นั่งอยู่โซฟาเมื่อเห็นนิดาออกมาจากห้องจากที่กำลังสั่งงานเจษก็หยุดและยืนขึ้นเต็มความสูงสาวเท้ามาหาหญิงสาวทันที

“จัดการตามที่บอกแล้วนัดประธานวัฒน์ได้เลยทางเราพร้อมทำสัญญาทันที เออ..วันนี้ฉันไม่มีงานอะไรแล้วใช่ไหม”

“ไม่มีแล้วครับนาย”

“อืม ยังไงฝากด้วยแล้วกันนะส่วนพรุ่งนี้ถ้ามีอะไรด่วนโทรหาผมได้เลยนะเพราะผมไม่เข้า”

“ไปกันเลยไหมครับนิดาผมหิวล่ะ” คุยกับลูกน้องเสียงอย่างเข้มพอหันมาหาหญิงสาวกลับเป็นอีกเสียงทำให้ลูกน้องที่ทำงานด้วยกันมานานถึงกับต้องยิ้มตามกับมุมนี้ของผู้เป็นนายสงสัยคนนี้น่าจะเป็นนายหญิงของเขาแน่นอน

“เอออ...คุณไม้ค่ะนิดามีเรื่องอยากคุยกับคุณก่อน”

“ไว้คุยกันตอนกินข้าวก็ได้ครับวันนี้ผมไม่ได้รีบไปไหนว่างยาว....อยู่กับนิดาทั้งวันทั้งคืนเลยนะครับผม” นิดาที่ได้ยินแบบนั้นยิ่งเขินแก้มแดงไปกันใหญ่ส่วนอีกคนยิ้มออกมาอย่างเอ็นดูคนตัวเล็ก

“นิดาอยากกินอะไรเป็นพิเศษไหมแล้วนิดาชอบกินอะไรครับ” ทั้งสองเดินคุยกันออกมาจากผับเวลาประมาณ 5 โมงเย็นมือหนากอดเอวบางไว้ไม่ห่างทำให้เป็นที่จับตามองของเหล่าพนักงานที่กำลังจะเข้างานและบางคนกำลังทำงานอยู่และมีเสียงกระซิบกระซาบตามหลังคนทั้งคู่เป็นระยะแต่ก็ไม่ได้ทำให้คนอย่างเจ้าของผับสนใจได้

เพราะเขาตั้งใจให้เป็นแบบนั้นอยู่แล้ว

“เฮ้ยยยย แกนั้นเด็กนายหรอน่ารัก สวย ดูแพงมากอ่ะอิจ...มากจร้า”

“ได้ยินว่านายค้างที่นี้ด้วยนะท่าทางจะหนักออกมาซะค่ำเลยว่ะฮ่าฮ่า”

“555สงสัย ไปทำงานต่อดีกว่า แต่จะว่าก็อยากเห็นนายหญิงแห่ง MONO Clud เหมือนกันนะแกหรือจะเป็นคนนี้ว่ะ”

"รอดูต่อไปเราเพื่อนายแต่เล่นเหมือนคนก่อนขนาดนางเอกยังไม่ได้ไปต่อนะมึง"

"เออว่ะ ทำงานต่อดีกว่ามึง"

ประธานไม้อาสาขับรถให้นิดานั่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถทั้งที่ส่วนน้อยมากที่เขาจะขับเองภายในรถยังคงเงียบสนิทไม่มีใครเอ่ยอะไรแต่มือหนาที่จับมือนิดาไปไว้ที่หน้าขาตัวเองตลอดขับรถมือเดียวใบหน้ายิ้มแย้มความสุขแสดงออกมาทางแววตาชัดเจนว่ามีความสุขมากแค่ไหนทั้งสองใช้เวลาในการเดินทางราว45นาทีถึงร้านอาหารริมแม่น้ำเป็นร้านอาหารค่อยข้างให้ความเป็นส่วนตัวมากประธานไม้และนิดาลงจากรถทั้งสองเดินเข้าไปพร้อมกับมือหนาที่ไม่ปล่อยออกจากเอวนิดาเหมือนกับว่ากลัวหายอย่างไงอย่างนั้น