บทที่ 8 EP7 เริ่มแสดงตัว

@คอนโดเดอะนาย

รถหรูแล่นเข้ามาจอดใต้คอนโดของนิดาทั้งสองเดินเข้าไปในคอนโดพร้อมกันมือหนากอดเอวบางไว้ไม่ห่างกายกดลิฟต์ชั้นที่นิดาพักอาศัยคือชั้น 8 พอเดินออกมาจากลิฟต์บังเอิญเจอสองพ่อลูกเพื่อนข้างห้องของนิดาสาวน้อยหมัดผมจุกสองข้างที่มักจะมาขอเล่นกับนิดาอยู่บ่อยครั้งเพราะว่าน้องอยู่กับคุณพ่อสองคนเลยทำให้สนิทกัน

ติ้ง

“พี่นิดา...” หนูน้อยเอ่ยทักนิดาก่อนเมื่อลิฟต์เปิดออก

“อ้าวน้องแพร คุณพิศาล จะไปไหนกันค่ะเนี่ยดึกขนาดนี้”

“สวัสดีครับน้องนิดา กำลังจะพาน้องแพรไปกินข้าวกับซื้อขนมครับ แล้วนี่พึ่งกลับหรอครับเมื่อวานพี่ไม่เห็นน้องนิดากลับบ้านว่าจะโทรถามเป็นอะไรหรือเปล่าครับ”

ประธานไม้เห็นสองพ่อลูกและนิดาคุยกันเขามองออกตั้งที่เห็นแล้วว่าผู้ชายคนนี้สนใจนิดาและกำลังจีบแน่นอน แต่เสียใจนี้เมียผมครับประธานไม้ที่ยืนอยู่ข้างนิดามือหนาที่กอดเอวบางอยู่ออกแรงบีบเพื่อให้เจ้าตัวรู้สึกได้และคล้ายแสดงความเป็นเจ้าของกายๆ

“นิดาครับ” ประธานไม้เรียกนิดาเหมือนอยากรู้ว่าสองคนนี้เป็นใคร

“ค่ะออ..คุณพิศาลค่ะนี้คุณไม้ค่ะเอออ....” นิดายังพูดไม่จบต้องอ่าปากค้างเพราะคนข้างตอบแทนเธอแล้วและออกแรงบีบเอวบางให้รู้ว่าเขากำลังไม่พอใจอยู่

“สวัสดีครับผมไม้ครับเป็นแฟนนิดาครับยินดีที่ได้รู้จักครับ” พร้อมยกมือขึ้นเพื่อทักทายแต่ใครจะรู้ว่าการจับมือทักทายสองหนุ่มกำลังประกาศศึกชิงนางกันขึ้นมา

“สวัสดีครับคุณไม้ อ่อ..ครับก็แค่แฟน” พิศาลก็ไม่ยอมแพ้เหมือนกันยกมือขึ้นเพื่อทักทายอีกฝ่ายเช่นกัน

หึหึหึ ไอ้นี้วอนโดนทีนกูแล้วไหมมึง ประธานตวัดสายตาจองพิศาลจนนิดาเห็นท่าไม่ดีรีบขอตัวก่อน

“คุณพ่อค่ะน้องแพรหิวข้าวแล้วค่ะไปกินข้าวกันเถอะค่ะพี่นิดาค่ะน้องแพรได้ของเล่นมาใหม่พรุ่งนี้พี่นิดาอยู่บ้านไหมคะน้องแพรจะขอมาเล่นกับพี่นิดาค่ะ” หนูน้อยที่ยังมองหน้าผู้ใหญ่คุยกันเอ่ยขึ้นตามประสาเด็กไร้เดียงสา

“คือ น้องแพรค่ะพรุ่งนี้พี่นิดาต้องไปหาธุระนะคะ ไว้วันหลังได้ไหมค่ะคนสวยของพี่นิดา”

“ได้ค่ะ น้องแพรจะรอนะคะ”

“พี่ต้องขอตัวก่อนนะครับน้องนิดา”

“ค่ะ คุณพิศาล บายๆๆ ค่ะน้องแพร”

หลังจากแยกกับสองพ่อลูกแล้วทั้งสองก็เดินเข้าห้องของนิดาที่มีขนาดกลางจัดเป็นสัดส่วนเรียบร้อยสะอาดตาโทนสีดำเทาต่างจากที่ประธานไม้คิดไว้เป็นอย่างมากเพราะคิดว่าน่าจะเป็นสีชมพูสีครีมแบบผู้หญิงชอบกัน

นิดาเดินไปที่ครัวเพื่อหยิบน้ำกับแก้วมาให้แขกประธานไม้เดินสำรวจห้องของดีแทบจะทุกซอกทุกมุม

"คุณไม้ค่ะนิดาขอไปๆ มาๆ ได้ไหมคะเพราะว่านิดาต้องเช่าห้องนี้ไว้เพื่อพี่สาวกับหลานๆ มาหา”

“ได้ครับแต่ถ้ามาต้องมากับผมเท่านั้นห้ามแอบมาคนเดียวแถวนี้ไม่น่าไว้ใจโดยเฉพราะไอ้คุณพิศาลอะไรนั้น” ประธานไม้พูดตามที่คิด

“ไม่น่าไว้ใจตรงไหนคะ ก็ปกติออกจะน่าสงสารคุณศาลเลี้ยงน้องแพรมาคนเดียวเลยนะคะนั้น”

“แล้วรู้ไหมว่ามันจีบ”

“รู้ค่ะ แต่นิดาเว้นระยะห่างตลอดคุณพิศาลก็น่าจะรู้นะคะนิดาว่า”

“ดี ครับผมจะได้ไม่ต้องบอกว่านิดาต้องทำยังไง รีบเก็บของเดียวดึก”

นิดาเก็บแค่ของจำเป็นกับชุดประมาณ10ชุดเท่านั้นเองเมื่อตรวจความเรียบร้อยแล้วนิดาเดินมาหาคนตัวสูงที่ยืนมองวิวตรงหน้าต่างยกมือขึ้นสะกิดเบาๆ ที่แขนใหญ่เป็นสัญญาณว่าเธอเก็บของเสร็จแล้ว

“คุณไม้ค่ะ นิดาเก็บของเสร็จแล้วค่ะ”

“โอเคครับ ไปครับผมอยากจะได้ถึงคอนโดเร็วๆๆ” ประธานไม้ยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมาทันทีแต่อีกคนไม่ได้รู้เลยว่ามันหมายความว่ายังไง

21.00 คอนโดเคเดซี ตึกM

คอนโดเคเคซีเป็นอีกหนึ่งธุรกิจในเครือเคเคซีของประธานไม้มีทั้งหมด 35 ชั้นบนสุดเป็นที่พักของประธานไม้ทั้งชั้นไม่มีใครสามารถขึ้นไปถึงได้ถ้าไม่ได้รับอนุญาตผู้ดูแลและแม่บ้านจะมาทำความสะอาดทุกวันหลังจากประธานไม้ไม่อยู่แล้วเท่านั้นประธานไม้และนิดาเดินเข้ามาในคอนโดพนักงานต่างก้มหัวให้ตลอดทางมือหนาของประธานไม้ยังอยู่ที่ตรงเอวบางตลอดมืออีกค้างเป็นกระเป๋าของนิดาเดินเข้าไปใช้ลิฟต์ที่มีแค่ท่านประธานและผู้บริหารเท่านั้นที่ใช้ลิฟต์ตัวนี้ได้

ลิฟต์เปิดออกชั้น35ที่มีเพียงห้องเดียวประธานไม้ใช้มือกดสแกนลายนิ้วมือเพื่อเข้าไปในห้องตลอดเวลาที่เดินเข้ามาในคอนโดนิดาก้มหน้ารับตลอดทางในใจก็คิดว่าตัวเองฝันไปหรือเปล่าว่ะเนี่ยอยากจะให้มีใครมาตบให้รู้สึกว่าฝันหรือเรื่องจริงมันเกินฝันมากตอนนี้อย่างกับนิยายเลยนิดาเอ่ย

เปิดเข้าในห้องเท่านั้นแหละทุกอย่างเป็นโทนเทาตัดดำเหมือนกับห้องเธอเลยเป็นห้องสูทมีสองชั้นมีครัวเปิดเป็นบาร์ทุกอย่างอยู่ในนี้ครบวิวสูงข้างนอกมีสระว่ายน้ำถ้าสองแสบมาเจอแบบนี้ต้องชอบมากแน่ๆๆ เผลอๆๆ นี้อ้อนนอนด้วยแน่เลยแต่ว่าเจ้าของห้องเขาจะให้อยู่นานแค่ไหนนิดาเอ่ยเขาจะเบื่อแกเร็วไหม

นี้คือเรื่องจริงใช่ไหมนิดาตื่นๆๆ นิดายืนเอามือหยิบแขนตัวเองจนรู้สึกเจ็บเจ็บมากเลยล่ะประธานไม้ยืนมองการกระทำของคนตัวเล็กนึกขำอยู่ในใจ

“นิดา นิดาครับ” ประธานไม้เดินมาจากด้านหลังแล้วสวมกอดอย่างเบามือ

“อ่ะ...ค่ะ”

“นิดาชอบไหมครับห้องนอนอยู่ชั้นสองนะครับผมเอากระเป๋าไปเก็บให้แล้ว ต่อไปไม้อยากให้นิดาเรียกแค่ชื่อได้ไหมเรียกคุณแล้วมันดูห่างเหินแล้วแทนตัวเองว่านิหรือนิดาเหมือนที่นิดาแทนตัวเองกับครอบครัวนะครับ” ประธานไม้อ้อนนิดาเหมือนกับน้องแมวก็ว่าได้

“ค่ะ มันจะดีหรอค่ะนิดามีสิทธิ์เรียกใช่ไหม"

"นิดามีสิทธิ์ทุกอย่างในตัวผมนะครับจำไว้"

"ม..ไม้"

"เก่งมากครับเด็กดี"

"แต่นิดาขอถามคุณอีกครั้งได้ไหมคะ คุณแน่ใจแล้วใช่ไหมคะกับความสัมพันธ์ครั้งนี้”

“แน่ใจตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นแล้วครับว่าต้องเป็นคนนี้”

“อือ ครั้งแรกถามจริง”

“จริงครับ คนอะไรยิ้มมาแต่ล่ะทีหัวใจจะวาย”

“อือ...ไม้พูดขนาดนี้นิดาเขินไปไหนไม่รอดแล้วน่ะ ปากหวานแบบนี้นิดาจะห้ามใจไม่ให้ชอบคุณได้ไงเล่า”

“แล้วใครใช้ให้ห้ามกันล่ะครับ ต้องชอบต้องหลงไม้มากๆๆ สิถึงจะถูก”