บทที่ 144 จู่ ๆ ก็ไม่อยากปล่อยมือแล้ว

ธนพลไม่ได้หันกลับไปมอง เขาเพียงยกมือขึ้นบีบหัวคิ้วตัวเองช้าๆ

ความโกรธเกรี้ยวและรอยอัปยศที่พุ่งพล่านเมื่อครู่ กลับสงบลงอย่างน่าประหลาดทันทีที่ร่างของชาลิณีลับสายตาไป

สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือความตื่นเต้นท้าทาย

ดี...

นี่แหละคือสิ่งที่เขาต้องการ

ชาลิณีที่รู้จักหลบหลีก รู้จักตอบโต้ และรู้จักใช้กฎของเ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ