บทที่ 39 รอยร้าวคงอยู่ตลอดไป

เมื่อมองดูดวงตาที่ปิดสนิทและแพขนตาที่สั่นไหวระริกของเธอ ลูกกระเดือกของธนพลขยับขึ้นลงเล็กน้อยราวกับกำลังกลืนก้อนความรู้สึกบางอย่างลงไป ท้ายที่สุดเขาก็ไม่ได้เอ่ยคำใดออกมา เพียงแค่หันหลังและเดินออกจากห้องนอนไป

ชาลิณีได้ยินเสียงฝีเท้าของเขาห่างออกไป ร่างกายที่เกร็งเขม็งจึงค่อยๆ ผ่อนคลายลงบ้าง

เธอคิดว่าใ...