บทที่ 43 แค่ความคิดฝ่ายเดียว

ธนพลรู้สึกราวกับว่าก้อนหินหนักอึ้งที่ถ่วงอยู่ในอกมาเนิ่นนาน ได้ถูกยกออกไปเสียที

มือของเขาสั่นเทาเล็กน้อย จนเกือบจะประคองช้อนคันเล็กไว้ไม่อยู่

เขาหลุบตาลงเพื่อซ่อนแววตาที่ไหวระริกราวกับคลื่นลมในมหาสมุทร ก่อนจะตักข้าวต้มขึ้นมาอีกช้อน แล้วป้อนให้เธออย่างเงียบงัน

คำแล้ว... คำเล่า

เธอเคี้ยวอย่างเชื่องช้า...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ