บทที่ 52 อธิษฐานให้ตัวเองเชื่อฟังดีกว่า

รอยยิ้มบางเบาผุดขึ้นที่มุมปากอันซีดเซียวของเธอ เป็นรอยยิ้มที่ดูจางจนแทบมองไม่เห็น และแฝงไว้ด้วยความโศกเศร้าอย่างสุดซึ้ง

เธอค่อย ๆ ปิดเปลือกตาลง ปฏิเสธที่จะมองหน้าเขา และปฏิเสธที่จะเอื้อนเอ่ยถ้อยคำใด ๆ ออกมาแม้แต่คำเดียว หัวใจของเธอในวินาทีนี้... ได้มอดไหม้จนกลายเป็นเถ้าถ่านไปแล้ว

ปฏิกิริยาที่นิ่งงัน...