บทที่ 53 ความรักลึกซึ้งแต่ไม่ยั่งยืน

ธนพลเดินตรงไปยังข้างเตียง ล้วงกล่องยาออกจากกระเป๋ากางเกง แล้วโยนมันลงบนผ้าห่มอย่างไม่ใยดี

"อยากได้ยาไม่ใช่เหรอ" น้ำเสียงของเขาเย็นยะเยือกดุจน้ำแข็งขั้วโลก ทุกถ้อยคำแฝงไว้ด้วยความเย้ยหยันอย่างไม่ปิดบัง "ฉันเอามาให้แล้วนี่ไง"

สายตาของชาลิณีค่อย ๆ เลื่อนจากใบหน้าของเขา ลงมาจับจ้องที่กล่องยาบนเตียง บรรจ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ