บทที่ 17 เรื่องใต้สะดือของเหล่าพ่อพันธุ์

“กูจะคุ้นก็ต่อเมื่อกูได้จับพวกมันย่างกินนี่แหละ”

พ่อพันธุ์ตัวหนึ่งโน้มตัวลงมาใกล้ ลมหายใจฟืดฟาดทำให้เส้นผมของเขาปลิวสยาย ก่อนที่ลิ้นยาวๆ จะโลมเลียใบหน้าของเขาจนรู้สึกเฉอะเเฉะ

“ระวังปากหน่อยมนุษย์… ปากเจ้ามันทำให้เราอยากทำมากกว่าดูเฉยๆ”

“ทำเหี้ยไรอีก กูขอพัก!” เขาพยายามดึงเท้าหนีแต่ไม่พ้น พวกมันจับข้...