บทที่ 2 การปรากฏตัวของมนุษย์ตัวจ้อย(2)
“แข็งแรง กล้ามเนื้อแน่น มวลกระดูกหนา ปฏิกิริยาดีเยี่ยม”
“ไม่หวาดกลัวต่อพละกำลังของพ่อพันธุ์ ขู่กลับอย่างชัดเจน มีการโจมตีเมื่อถูกคุกคาม นี่เป็นสัญชาตญาณของเเม่พันธุ์ที่ปกป้องตัวอ่อน"
ดวงตาสีทองสว่างวาบเมื่อจ้องมองร่างเล็กจ้อยที่นั่งขู่คำรามอย่างเอาเป็นเอาตาย เเละยิ่งเสียงขู่ดังมากเท่าไหร่ ก็เเสดงให้เห็นถึงความเเข็งเเกร่งของเเม่พันธุ์มากขึ้นเท่านั้น
"นั่นคือสัญญาณที่บ่งบอกว่าเเม่พันธุ์พร้อมเเล้ว"
"ใครจะเริ่มก่อน หรือเข้าไปพร้อมกันเลย"
ในขณะที่เสียงทั้งหมดดังขึ้นรอบตัว มนุษย์เพียงคนเดียวในถ้ำยังคงสบถและมองหาทางหนีทีไล่ ไม่ได้รับรู้เลยว่าเขาได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของฝูงไปเเล้ว
เเละฝูงที่มีพ่อพันธุ์ที่เเข็งเเกร่งเช่นนี้ ก็มีเขาเป็นว่าที่เเม่พันธุ์ที่พรั่งพร้อมเพียงหนึ่งเดียว
ลีโอเนล ไม่เคยคิดมาก่อนว่าทหารภาคสนามที่ผ่านภารกิจเสี่ยงตายมาแล้วนับไม่ถ้วน จะมาจบชีวิตด้วยการถูกเอเลี่ยนที่สูงเกือบสามเมตรล้อมหน้าล้อมหลัง แล้วใช้สายตาแบบหิวกระหายมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าแบบไม่ละสายตา
ซึ่งเป็นเวลามากกว่าสองชั่วโมงที่เขานั่งตัวลีบอยู่ท่ามกลางสิ่งมีชีวิตชั่วร้ายของดาวดวงนี้ ทำให้เขาเริ่มสังเกตว่าร่างกายของตัวเองมีบางอย่างผิดปกติ เกราะที่เคยสวมใส่ถูกปลดออกไปตั้งเเต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เหลือเพียงบอดี้สูทด้านในที่รัดกล้ามเนื้อจนเห็นซิกเเพ็กตึงเเน่น เเละต้นเเขนที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดที่สาวๆคลั่งไคล้
เเต่สำหรับเอเลี่ยนที่มีผิวกายดำมะเมื่อมเเละกล้ามใหญ่ยิ่งกว่าหัวเด็ก เขาก็คงเป็นเพียงก้อนเนื้อชิ้นโตที่รอเวลาถูกฉีกทึ้งด้วยความบ้าคลั่ง
อึ่ก! เขาต้องตายเเน่ๆ ทำไมทหารระดับสูงเเบบเขาต้องมาตายอนาถเเบบนี้ด้วยนะ!
เขากลืนน้ำลายลงคอดังอึกใหญ่ ก่อนเงยหน้ามองสิ่งมีชีวิตที่มีรูปร่างคล้ายมนุษย์เเต่ใหญ่กว่าสองเท่า ดวงตาสีทองเรืองแสงเหมือนมีหลอดไฟส่องข้างใน ผิวสีดำแวววาวเหมือนน้ำมันผสมเหล็กกล้า ช่วงเเขนเเละช่วงอกประดับไปด้วยร่องรอยเเตกร้าวราวกับลาวาไหลผ่าน กล้ามเนื้อทุกมัดเเน่นขนัดจนเขารู้สึกอับอาย ลาดไหล่กว้างจนเขาอดคิดไม่ได้ว่าพวกนี้คงยกหินภูเขาไฟเล่นแทนเวต
และที่สำคัญ ปากของพวกมันโคตรกว้างเเละมีลิ้นยาวเหมือนงูอีกต่างหาก!
“เหี้ย…จะกินเเล้วเหรอวะ”
ลีโอเนลเเผดเสียงร้องดังลั่นเมื่อถูกเลียเเก้มอย่างกระทันหัน เเต่เมื่อเขาพยายามลุกขึ้นเพื่อหลบหนี บรรยากาศรอบตัวก็พลันหนักอึ้งจนเเข้งขาของเขาไร้ซึ่งเรี่ยวเเรง พร้อมกับร่างกายสูงใหญ่ที่ล้อมวงเข้ามาใกล้อย่างช้าๆ
"อึ่ก! อย่าเข้ามานะโว้ย! คิดว่าตัวเองเก่งนักหรือไงถึงใช้วิธีหมาหมู่เเบบนี้ ถุย!"
ความสุภาพที่เคยมีมาพลันหดหายเมื่อคิดว่าตัวเองกำลังจะถูกฉีกกระชากออกเป็นชิ้นๆ ลมหายในของเขากระชั้นถี่เเละดวงตาเเข็งกร้าวอย่างเห็นได้ชัด
“พวกมึง… จะทำอะไรกับกูกันแน่ ถ้าจะกินก็กินเลย จะมัวลีลาทำซากอะไร กูก็กลัวเป็นนะโว้ยยยยยย!..."
สิ่งมีชีวิตที่ดูจะเป็นหัวหน้าฝูงเข้ามาใกล้มากกว่าตัวอื่น มันมีรอยที่อกคล้ายรอยร้าวเรืองแสงสีทอง ร่างของมันสูงใหญ่จนเขารู้สึกหวาดหวั่น และแทนที่มันจะอ้าปากเเล้วงับหัวของเขาให้ขาด มันกลับแลบลิ้นออกมายาวเกือบถึงหน้าท้องของตัวเอง ซึ่งลิ้นนั้นเปียกเยิ้มเเละมีสีเเดงก่ำราวกับเลือด มีปลายแตกเล็กน้อยเหมือนลิ้นงู ก่อนที่มันจะย่อตัวลงต่ำเเล้วโน้มตัวลงมาใกล้อย่างช้าๆ
ครืดดดด~!
“ถะ ถ้าไม่อยากโดนถีบยอดหน้าก็ออกไปห่างๆ น่าขยะเเขยงชิบหาย ไอ้พวกวิปริต!
เเม้ปากจะกรนด่าไม่หยุดเเต่ร่างกายของเขากลับเเข็งทื่อ ปล่อยให้ลิ้นร้อนๆ เเตะลงบนซอกคอของเขาเเล้วลากไปตามลาดไหล่หนาราวกับต้องการสำรวจ วินาทีนั้นร่างกายของเขากระตุกวาบราวกับโดนไฟช็อต กล้ามเนื้อทุกจุดเครียดเขม็งเเละหัวใจทำงานอย่างหนัก
"อะ ไอ้หน้าส้นตีน มึงจะเลียฉันทำไมนักหนา จะกินก็กินเลยสิวะ เเม่งเอ๊ย!!"
เขาพยายามเบี่ยงตัวหนีด้วยความขยะเเขยง เเต่ไม่ทันที่เขาจะได้ทำอะไรไปมากกว่านั้น พวกมันอีกสามตัวก็เข้ามาล็อกตัวของเขาอย่างเเน่นหนา ตามมาด้วยลิ้นร้อนๆ ที่เต็มไปด้วยเมือกลื่นเเตะลงบนหน้าอกเเละไหปลาร้าของเขาเเผ่วเบา เลียวนซ้ำๆ จนน้ำลายไหลเยิ้มไปตามลอนกล้ามเนื้อสวยงามจนถึงท้องน้อยหดเกร็ง
เเละวินาทีต่อมา...บอดี้สูทของเขาก็ถูกฉีกกระชากราวกับผ้าขี้ริ้วอย่างรวดเร็ว
"อ๊ะ! ไอ้พวกสารเลว พวกมึงหัดมีอารยธรรมซะบ้าง ไม่รู้หรือไงว่าเสื้อผ้าคือปัจจัยพื้นฐานของมนุษย์ ถ้าเเน่จริงก็กินเข้าไปทั้งชุดเลยสิวะ!"
ลีโอเนลตวาดกร้าวด้วยสีหน้าเเดงก่ำ ร่างกายสั่นสะท้านเเละลมหายใจหอบหนัก เเต่นอกจากพวกจะไม่ยอมฟังในสิ่งที่เขาร้องขอ ยังหันไปมองหน้ากันเองราวกับปรึกษาบางอย่างด้วยคลื่นความถี่ที่มนุษย์ไม่มีวันเข้าใจ
"ผิวหนังมีความยืดหยุ่นสูง จากการตรวจสอบเบื้องต้นพบว่าสามารถรักษาตัวเองได้อย่างช้าๆ"
“รสชาติผิวหนังมีเกลือจากเหงื่อ ผสมโปรตีนเข้มข้น ดีต่อการผสมพันธุ์”
“ตอบสนองไวเมื่อถูกสัมผัส ต้องใช้ฟีโรโมนข่มเพื่อป้องกันไม่ให้ขัดขืน”
"ร่างกายเริ่มมีการปรับสภาพให้อยู่รอดในสิ่งเเวดล้อม เเละอาจมีการเปลี่ยนเเปลงของสารพันธุกรรมเพื่อรองรับการวางไข่"
"ถึงจะตัวเล็กไปหน่อยเเต่ก็งดงาม เชิงกรานเหมาะสมกับการขยายเผ่าพันธุ์ในอนาคต"
แม้ว่าพวกมันจะปรึกษากันอย่างจริงจัง เเต่ก็ไม่ละเลยการทำความสะอาดร่างกายให้กับเเม่พันธุ์ที่ดิ้นขลุกขลักไม่หยุด ทำให้การใช้ลิ้นชอนไชไปตามจุดต่างๆ ค่อนข้างลำบาก เเต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้พวกมันทั้งเจ็ดตัวหยุดการกระทำชำเราผิวหนังของเขาเลยสักนิด
"หยุดเลียสักทีสิโว้ยยยยยย~!"
