บทที่ 34 วิ่งหนีจนขาเเทบเปื่อย

กรรรร~

พวกมันส่งเสียงครางต่ำด้วยความยำเกรงเเละหวาดหวั่นอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะคุกเข่าลงกับพื้นทีละตัวอย่างพร้อมเพรียงกัน ดวงตาสีทองสว่างวาบจ้องมองไปยังเงาดำที่กำลังก้าวออกมาจากความมืดมิดภายในซากยานด้วยความเคารพสูงสุด

เเม็กซ์เบิกตากว้างอย่างงุนงง สมองมึนเบลอด้วยความตกใจ ลดก้อนหินในมือลงเล็กน้อยโดยไม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ