บทที่ 4 การเลี้ยงดูปูเสื่ออย่างดี(2)

กระทั่งร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งเดินกลับเข้ามาในถ้ำ วางก้อนหินใสๆ ที่เเผ่ไอเย็นออกมาไว้ด้านหน้าของเขา กลิ่นหอมฉุนก็พลันลอยคลุ้งในอากาศจนเขาต้องรีบปิดจมูกในทันที

"อะ อะไรวะ พวกมึงเอาอะไรมาให้กูอีก"เพียงเเค่ได้กลิ่นเขาก็รู้สึกสมองเบลอไปชั่วขณะ

เเละก่อนที่ลีโอเนลจะได้เบี่ยงตัวหนี ร่างของเขาก็โดนเอเลี่ยนตัวหนึ่งอุ้มขึ้นจากพื้นด้วยเเขนเพียงข้างเดียว การดิ้นรนเเละน้ำหนักเกือบร้อยกิโลกรัมไม่ได้สั่นคลอนสีหน้าของมันเลยเเม้เเต่น้อย

"โอ้ยยย...พวกมึงช่วยทำเหมือนกูเป็นผู้ชายหนักเกือบร้อยโลได้ไหม ช่วยเกรงใจกล้ามเเน่นๆ กับหน้าหล่อๆ บ้าง มาอุ้มง่ายๆ เเบบนี้กูก็อายเป็นนะโว้ยยยยยยยยย!!"

เสียงของเขาดังสนั่นลั่นถ้ำด้วยความโมโหสุดขีด เเต่นอกจากพวกมันจะไม่สะทกสะท้าน ยังหันกลับไปมองกันเเล้วส่งเสียงครางอื้ออึงอย่างต่อเนื่อง

เเละวินาทีนั้นเอง...เขาก็เหมือนได้ยินเสียงเเว่วๆ ดังขึ้นมาในหัว มันเป็นเสียงประหลาดคล้ายกับภาษาต่างประเทศเเบบขาดๆ หายๆ เหมือนเสียงปีกของเเมลงบินวนอยู่ข้างใบหูจนน่ารำคาญเป็นที่สุด

“…ตัวเล็ก…บอบบาง…น่าทะนุถนอม…”

ประโยคดังกล่าวทำให้ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนเบิกกว้าง มือไม้สั่นระริกเเละเลือดในกายเดือดพล่านขึ้นมาทันที

“ใครวะ! ใครพูดในหัวกู! พวกมึงเอาอะไรใส่หัวกูหรือเปล่า!?”

เขาดิ้นพล่านพร้อมกับพยายามยันตัวออกจากอ้อมแขนที่ยังคงอุ้มเขาเหมือนของเล่นราคาแพงที่ต้องดูเเลอย่างดี ขณะที่เอเลี่ยนอีกตัวยื่นวัตถุบางอย่างคล้ายเยลลี่ใสเเจ๋วมาจ่อริมฝีปากของเขา

เอ่อ...มันดูเหมือนเยลลี่ผลไม้ที่สามารถเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ เเถมยังเปลี่ยนสีไปมาจนเขารู้สึกเวียนหัวขึ้นมานิดๆ

".....!!"

"พะ พวกมึงจะเอาไอ้นี่มาขุนกูเหรอ? ฝันไปเถอะ! ให้กูกินไอ้เวรนี่ พวกมึงเเดกกูเข้าไปเลยจบๆ จะทรมานกูทำส้นตีนอะไร!"

เขาเงยหน้ามองร่างสีทมึนด้วยเเววตาสั่นระริก ทว่าพวกมันกลับทำเป็นไม่สนใจเเถมยังจับเยลลี่ตัวนั้นยัดปากของเขาโดยไร้การยินยอม ถึงเขาจะพยายามดิ้นหนีก็ไร้ประโยชน์ ทำได้เพียงกล้ำกลืนฝืนทน เเละปล่อยให้พวกมันทำความต้องการของตนเองอย่างหน้าด้านๆ

มะ...เเม่งเอ๊ย! ทำไมเขาถึงรู้สึกร้อนวูบวาบขึ้นมาอีกเเล้ว ต้องเป็นเพราะไอ้เยลลี่ส้นตีนนั่นเเน่ๆ

ลิโอเนลสะบัดหน้าไปมาด้วยความมึนงง ใบหน้าเเดงก่ำเเละลมหายใจหอบถี่ขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เสียงใบหัวดังจอเเจจนเขาเริ่มรู้สึกว่าตัวเองกำลังกลายเป็นบ้า

“สารซึมเข้าสู่กระแสเลือดแล้ว…ยังต่อต้านอยู่เหมือนเดิม…แต่ร่างกายเริ่มมีการเปลี่ยนเเปลง…ความนุ่มของเนื้อสัมผัสกำลังเพิ่มขึ้น…”

"ข้าได้กลิ่นฟีโรโมน เหมือนเเม่พันธุ์กำลังเชิญชวนพวกเรา"

"ผสมพันธุ์ได้หรือยัง?"

ลีโอเนลทึ้งเส้นผมของตัวเองซ้ำๆ พยายามไล่เสียงที่อยู่ในหัวด้วยท่าทางเกี้ยวกราด ก่อนที่เขาจะเริ่มทนไม่ไหวเเล้วตะโกนออกมาด้วยน้ำเสียงเเข็งกร้าว

“โอ๊ยยยย พวกมึงจะทำอะไรกันแน่! กูไหว้หล่ะ เลิกทรมานกูเสียที!"

เสียงคำรามดังขึ้น ขณะที่เขากระโจนออกจากอ้อมเเขนของพวกมันเเล้วพุ่งเข้าชนหน้าอกตัวหนึ่งอย่างเต็มเเรง โดยหวังว่าจะเบี่ยงเบนความสนใจและหาโอกาสหนี แต่สิ่งที่เกิดขึ้นก็คือเขากระเด้งกลับเหมือนลูกบอลกระแทกแผ่นเหล็ก ทำให้รู้ว่ากล้ามอกของอีกฝ่ายแข็งราวกับหินและแน่นจนแทบไม่มีความยืดหยุ่นเลยสักนิด

“แม่งเอ๊ย! นี่อกของมึงทำจากอะไรเนี่ย ไทเทเนียมผสมเมือกหอยทากหรือไง!?”

ร่างของเขาล้มพับในท่าแผ่หราอย่างน่าเอน็จอนาถ แขนขาเกร็งเเน่นเหมือนคนเป็นตะคริว ลมหายใจหอบหนักราวกับคนวิ่งมาเป็นสิบรอบ

ทว่าเขาก็ยังไม่ลดความปากเเจ๋วลงเลยเเม้เเต่น้อย ถึงเเรงจะหมดเเต่สกิลปากก็ยังดีอันดับหนึ่ง พ่นคำด่าออกมาสารพัดจนลืมไปว่าตัวเองกลายเป็นเหยื่อ

"ตัวจิ๋วกำลังเหนื่อย…ร่างกายต้องการพักฟื้นอย่างเร่งด่วน"

"ต้องเพิ่มสารอาหารหรือไม่"

"....."

“อะไรจิ๋วๆ หูกูไม่ได้ฝาดไปใช่ไหม? เสียงพวกนั้นดังออกมาจากพวกมึงใช่ไหม?"

เสียงสุดท้ายของเขาดังลั่นก่อนจะจบลงด้วยเสียงหอบหนัก ปล่อยให้อีกฝ่ายหิ้วคอกลับมานอนบนเเท่นหินอีกครั้งอย่างไม่อาจต่อต้าน พร้อมทั้งบอดี้การ์ดอีกเจ็ดตัวที่ยืนเฝ้าราวกับต้องการปกป้อง

โอ้โห...บริการทุกระดับประทับใจ

ถุย!

พวกมันจะรุมกินโต๊ะจีนสิไม่ว่า! เเถมยังเป็นการทำให้เหยื่อกลัวเพราะจะทำให้เนื้อสัมผัสนุ่มละมุนลิ้นอีกต่างหาก

ลีโอเนลไม่เคยคิดมาก่อนว่าในชีวิตนี้ เขาจะมีช่วงเวลาที่ต้องยืนเปลือยกายอยู่ท่ามกลางฝูงเอเลี่ยนกล้ามแน่นเจ็ดตัวที่จ้องจะกลืนเขาลงท้อง ขณะที่อีกฝ่ายมองเขาด้วยสายตาหิวกระหายจนน่าขนลุก

"คือ...จะเอาไง พวกมึงจะเอาไงกับกู ไหนบอกมาซิ! กูเริ่มจะหมดความอดทนกับความลีลาของพวกมึงเเล้วนะ!"

เขากอดอกเเล้วเชิดหน้าขึ้นสูง มองดูพื้นที่กลางถ้ำถูกจัดวางใหม่อย่างรวดเร็ว ราวกับพวกมันสามารถเคลื่อนย้ายโครงสร้างของถ้ำได้ด้วยพลังจิต ตรงกลางถูกเจาะเป็นอ่างขนาดใหญ่ที่ลึกพอดีเพื่อให้เขานั่งเเช่ตัวได้อย่างสบายใจ ของเหลวสีม่วงเรืองแสงคล้ายเจลก็เริ่มถูกเทลงมาจากเพดานหินโดยอัตโนมัติ มันหยดอย่างช้าๆ พร้อมกลิ่นหอมประหลาดที่เหมือนยาดองผสมไซรัป

"อยะ อย่าบอกนะว่าพวกมึงจะดองกูในน้ำนั่นหน่ะ ไม่เอานะโว้ย! ดองกูไปก็ไม่มีประโยชน์ กูเน่าเร็วจะตายห่า พอขึ้นอืดพวกมึงก็เเดกกันไม่ลงเเล้ว"

เมื่อคิดว่าจะถูกดองทั้งเป็นเขาก็เริ่มโวยวายราวกับคนเสียสติ เเละยิ่งได้ยินเสียงในหัวชัดมากขึ้นเรื่อยๆ เขาก็ถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้น

“…อุณหภูมิกำลังเหมาะสม…สารจะซึมเข้าสู่กล้ามเนื้อเเละชั้นไขมัน"

"เนื้อคงนิ่มน่าดู รสสัมผัสคงหอมหวานจนข้าเริ่มทนไม่ไหว"

".....!!"

ประโยคดังกล่าวทำให้เขารีบลุกขึ้นยืนเเล้วถอยกรูดอย่างสุดชีวิต เเต่เขาลืมไปว่าตอนนี้ตัวเองถูกล้อมเอาไว้ทุกทิศทาง ทำให้เเผ่นหลังของเขาชนเข้ากับร่างสูงใหญ่ที่ยืนตระหง่านราวกับเสาหิน ก่อนจะถูกฝ่ามือที่เต็มไปด้วยกรงเล็บเเหลมคมลูบไล้เเผ่นหลังอย่างช้าๆ ทว่ากลับยิ่งสร้างความหวาดหวั่นจนหัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ