บทที่ 6 พวกเราเลือกเจ้า(1)
“…อะ…อะไรนะ…” เขาพูดด้วยเสียงเบาราวกระซิบ กลั้นใจฟังเผื่อว่าเขาจะเข้าใจผิด หรือจะมีใครออกมาหักคอเขาให้จบๆ ไปเสียที แต่เสียงในหัวกลับดังขึ้นอีกครั้งเเละชัดเจนมากขึ้นกว่าเดิม
“พวกเราเลือกเจ้าเป็นแม่พันธุ์ตั้งแต่แรกเห็น ตั้งแต่กลิ่นแรกจากยานของพวกเจ้าแตะพื้นของดาวดวงนี้”
ในตอนนี้เขาเเน่ใจเเล้วว่าเสียงพวกนั้นมาจากเอเลี่ยนเจ็ดตัวที่ยืนเฝ้าอยู่ไม่ไกล ทว่าคำตอบดังกล่าวทำให้ตาของเขาเเทบเหลือก อยากเเหกปากร้องออกมาดังๆ ให้หายฟุ้งซ่าน เเต่สุดท้ายเขาทำได้เพียงกำหมัดเเน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ก่อนเอ่ยถามอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย
“ฉัน…ฉันเป็นผู้ชาย…เเล้วจะเป็นเเม่พันธุ์ได้ยังไง ละ เเล้วพวกเเกมีตั้งเจ็ดตัว คงไม่ใช่ว่า…”
ราวกับว่าพวกมันรู้ทันทุกอย่าง คำตอบที่ตามมาจึงทิ่มแทงโดยไม่เว้นจังหวะให้เขาได้หายใจ
“รู้ เจ้าเป็นเพศผู้ของเผ่าพันธุ์มนุษย์ แต่ร่างกายกลับมีระบบรองรับพันธุกรรมที่กลายพันธุ์อยู่ในตัว เป็นหนึ่งในมนุษย์ส่วนน้อยที่สามารถรองรับการผสมพันธุ์ข้ามสปีชีส์ได้อย่างสมบูรณ์เเบบ”
“ผสมพันธุ์…กับใคร? …” เเค่ได้ยินเหงื่อของเขาก็ไหลเป็นน้ำ ความทรงจำทั้งหมดเริ่มเชื่อมโยงเข้าหากันเพื่อประมวลผลทันที
ให้ตายเถอะ! ตั้งแต่ที่พวกมันแช่เขาในของเหลวสีม่วง เลียเขาจนเปียกไปทั้งตัว ใช้สารอะไรก็ไม่รู้ป้อนผ่านทางปาก และสำรวจร่างกายของเขาอย่างละเอียดไม่เว้นเเม้กระทั่งช่องทางด้านหลัง
ในตอนนี้ลีโอเนลเข้าใจเเล้วว่าเขาไม่ใช่สัตว์เลี้ยงหรืออาหาร เเต่เขาคือตัวเมียที่พวกมันเอามาเลี้ยงไว้ผสมพันธุ์ต่างหาก
“….!!”
“ระบบสืบพันธุ์ของเจ้ายอดเยี่ยม โพรงเนื้อมีความยืดหยุ่นสูง เหมาะสำหรับการสอดใส่อวัยวะสืบพันธุ์เเละรองรับไข่ ร่างกายของเจ้าเเข็งเเรงเเละสามารถปรับตัวเข้ากับสภาพเเวดล้อมของดาวดวงนี้ได้ดี”
“พวกเราเลือกเจ้าเเล้ว เเละนี่ไม่ใช่การบังคับ”
ใบหน้าของลีโอเนลบิดเบี้ยวเมื่อได้ยินคำว่าไม่ได้บังคับ เเต่ก่อนจะพูดอะไรออกไปก็ถูกอีกฝ่ายพูดดักเสียก่อน
“เเน่นอนว่าเจ้าเลือกได้ว่าจะยอมเป็นของพวกเรา หรือยอมออกไปด้านนอกเเล้วพบเจอพ่อพันธุ์ฝูงใหม่ที่อาจบังคับให้เจ้าสมสู่จนตาย”
ลีโอเนลไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่อีกฝ่ายพูด เเต่ถ้าไม่ตามน้ำไปเขาอาจตายตอนนี้เลยก็ได้ เพราะถึงยังไงเขาก็ไม่ได้กลัวตายอยู่เเล้ว ก็เเค่…กลัวถูกทรมานจนตายต่างหาก
เขาค่อยๆ ยกมือลูบหน้าผากของตัวเองแรงๆ แล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเเข็งกระด้าง
“เพราะงั้นพวกมึงถึงล้อมกูเอาไว้แบบนี้…เพราะกูคือแม่พันธุ์ที่พวกมึงเลือกสินะ”
เเน่นอนว่าไม่มีใครตอบคำถามของเขา มีเพียงพ่อพันธุ์ตัวหนึ่งที่ใช้ลิ้นเลียใบหน้าของเขาเเรงๆ เเล้วส่งเสียงครืดคราด ราวกับตอกย้ำว่าทุกอย่างเป็นความจริงเเละเขาไม่สามารถปฏิเสธได้เลย
“ชั่วชีวิตพวกเรามีราชินีได้เพียงตนเดียว หากเจ้ายอมเป็นเเม่พันธุ์ของพวกเรา เจ้าจะได้ขึ้นเป็นราชินีเเละออกไข่อย่างปลอดภัย”
ลีโอเนลกำหมัดเเน่น หากเเต่ใบหน้ากลับมีรอยยิ้มฝืดเฝื่อนที่เหล่าพ่อพันธุ์คิดไปเองว่าอีกฝ่ายยินยอม เเต่สำหรับเขาเเล้ว การกลับไปยังกองทัพเเละทำหน้าที่ทหารคือสิ่งที่เขาโหยหาที่สุด
เขา…จะไม่ยอมเป็นคนไร้ค่าที่ถูกฝูงเอเลี่ยนรุมทึ้งเด็ดขาด!
“พวกมึงมันบ้า…บ้าไปหมดทั้งฝูง!”
เสียงกรีดของลีโอเนลสะท้อนก้องอยู่กลางถ้ำในขณะที่เขานั่งกอดเข่าตัวเองอยู่บนรังใยหนานุ่ม ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือด ดวงตาสั่นระริก มือไม้สั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ทั้งความกลัว ความโกรธ และความร้อนรุ่มที่ไม่รู้ว่ามาจากไหน
“ให้ตายเหอะ! กูควรจะได้กลับยานตอนนี้ กำลังนั่งกินอาหารอยู่กับทหารในหน่วย ไม่ใช่มานั่งล่อนจ้อนให้พวกมึงจ้องจนพรุนไปหมดเเล้ว”
ลีโอเนลยกมือทึ้งหัวตัวเอง ขณะที่บรรดาพ่อพันธุ์ทั้งเจ็ดยืนล้อมหน้าล้อมหลังเหมือนยามเฝ้าไข่ เเละเขาก็ไม่ต่างจากไข่ทองคำที่พวกมันต้องการถนอมเเละดูเเลเป็นพิเศษ
“พวกมึงมันโรคจิต! ยังจะมายืนจ้องกูอีก! ถ้ากูจะต้องออกไข่ก็ขอให้เป็นไข่เจียวได้ไหม หิวจะตายห่าอยู่เเล้ว!”
เสียงครางต่ำดังขึ้นพร้อมกับฝ่ามือใหญ่ยื่นเข้ามาแนบหน้าผากของเขา อุณหภูมิจากสัมผัสนั้นเย็นเฉียบแต่นุ่มนวลอย่างไม่น่าเชื่อ ร่างกายของลีโอเนลที่ควรจะสะบัดหนีดันหยุดนิ่งไปเสียอย่างนั้น
“อุณหภูมิร่างกายยังสูง…หัวใจเต้นเร็ว…ของเหลวกำลังไหลเวียนอย่างต่อเนื่อง”
“อวัยวะสืบพันธุ์เริ่มขยายตัว เตรียมรองรับการถ่ายเทสารพันธุกรรม”
พ่อพันธุ์ทั้งหมดพยักหน้าพร้อมกัน ขณะที่ใบหน้าของลีโอเนลเเดงก่ำด้วยความโมโหสุดขีด
“ไอ้เชี่ยเอ๊ย มึงอย่ามาพูดทุเรศๆ เเบบนี้ให้กูได้ยินอีกนะ ไม่งั้นกูจะกัดลิ้นตัวเองให้ตายคอยดู!” เขาตะคอกใส่อีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงเเข็งกร้าว สีหน้าจริงจังเพื่อให้พวกมันหวาดกลัว เเต่ในเวลานั้นเอง…
ลีโอเนลรู้สึกว่าข้างในตัวเขามีบางอย่างเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน ร่างกายของเขาร้อนจัดแต่ผิวภายนอกกลับเย็นเฉียบ กล้ามเนื้อที่เคยแน่นดั่งเหล็กกล้ากลับนิ่มขึ้นเล็กน้อยโดยไม่ทราบสาเหตุ
และที่น่ากลัวที่สุดก็คือ…ถ้ำน้อยๆ ของเขามักจะขมิบเองโดยที่ไม่รู้ตัว ขมิบเหมือนอยากได้อยากโดนตลอดเวลา เเถมเจ้าลีโอน้อยยังชูชันขึ้นมาท่ามกลางสายตาสอดรู้สอดเห็นของพวกมันอีกต่างหาก
“ไม่ ไม่ ไม่ ม่ายยยยยยยย! เกิดอะไรขึ้นกับกูวะเนี่ย!!”
ลีโอเนลกรีดร้องจนไม่น่าเชื่อว่าเขาเคยเป็นชายชาติทหาร ภายในใจอ้อนวอนให้พระเจ้าช่วยเห็นใจสักนิด เเต่ดูเหมือนว่าพระเจ้าจะไม่ว่างเอาเสียเลย นั่นเพราะทันทีที่เขากรีดร้อง เจลสีส้มเรืองเเสงก็ถูกยัดเข้ามาในปากทันที
“อั่กกก อั่กกกกกกก!!! กูจะตายห่าอยู่เเล้ว ช่วยหยุดใส่อะไรเข้าปากกูซักทีเถอะ!!”
เขาโวยวายหลังจากเจลสีส้มไหลลื่นลงสู่ลำคอ ก่อนจะได้ยินเสียงเเหบๆ ตอบกลับมาอย่างไม่สะทกสะท้าน
