บทที่ 8 รุมกินโต๊ะจีน
ทว่า...ดวงตาของเขากลับเบิกกว้างเเละขอบตาร้อนผ่าวเหมือนโดนไฟสุม
ให้ตายเถอะ! นี่เขากำลังคล้อยตามพวกมันอยู่เหรอวะ?
“หยุด…อย่าเลียตรงนั้น…อย่าอึก! อ๊าาาาา!!
เขาร้องลั่นเมื่ออีกตัวละเลงลิ้นไปตามปากทางรักถี่รัว ขณะที่อีกตัวลากไปตามผิวหนังเปียกชื้นอย่างช่ำชอง เเละเเย่ที่สุด คือเขาดันเเอ่นสะโพกรับราวกับชื่นชอบในความหื่นของพวกมันเสียอย่างนั้น...
“อื้อ….”
เขารู้สึกดีเกินไป เพราะยิ่งดิ้นลิ้นของพวกมันก็ยิ่งสอดลึกเข้ามามากขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งต่อต้านก็ยิ่งถูกรุมทึ้งราวกับฝูงหมาป่ารุมกินซากสัตว์
เเละฝูงหมาป่าที่ว่าก็ไม่ได้มีเเค่หนึ่งหรือสอง เเต่พวกมันเป็นฝูงที่มีถึงเจ็ดตัวด้วยกัน
เเม่เจ้า!
นี่เขาจะต้องถูกพวกมันกระทำย่ำยีเเค่ไหนกันเเน่ ชายชาติทหารอย่างเขาทำไมต้องมาเผชิญเรื่องราวป่าเถื่อนเเบบนี้ด้วยนะ มันช่างโหดร้ายยิ่งกว่าการเอาชีวิตรอดท่ามกลางทะเลทรายเสียอีก
“อึ่ก…ไม่ไหว…อย่า…อย่ารุมแบบนั้น…มะ มัน…”
ความเสียวเกินขีดจำกัดทำให้เขาครางไม่เป็นภาษา มือที่เคยผลักไสเปลี่ยนมากำต้นขาของพวกมันเเน่น ก่อนซุกหน้าลงกับรังเพื่อหลบซ่อนหยาดน้ำตาเเห่งความกระสันที่ไหลนองอย่างน่าอนาถ
ทว่าสิ่งที่ทำให้ร่างทั้งร่างของเขากระตุก คือการที่ช่องทางด้านหลังถูกทะลวงด้วยลิ้นหนาๆ จนเปียกเยิ้ม ในขณะที่อีกตัวใช้ลิ้นเลียปากทางบวมเป่งเเล้วลากผ่านร่องก้นจนถึงเเผ่นหลังกว้าง
“อ๊าาา…ยะ…ยอมก็ได้…พวกมึงจะเลียอะไรก็เลียไปเถอะ กู…กูยอมแล้วก็ได้…แต่อย่าเลียแรงมากนัก…อื้มมมมมม!”
ประโยคสุดท้ายเอ่ยออกมาด้วยความเขินอาย พร้อมกับช่องทางด้านหลังขมิบรัดถี่ๆ เป็นจังหวะเดียวกับที่ลิ้นหนาชักเข้าออกด้วยความรวดเร็ว
วินาทีนั้นสติอันน้อยนิดของเขาก็เริ่มหลุดลอย ความปารถนาร้อนผ่าวจนร่างกายเปียกชุ่มไปด้วยของเหลวเหนียวหนืด ผิวหนังวาววับเเละกล้ามเนื้อเกร็งเเน่นราวกับเตรียมพร้อมบางอย่าง
เขา…เเพ้เเล้ว ร่างกายมันร้อนไปหมด กลางกายตั้งชันเเละเสียดสีกับเส้นไหมอ่อนนุ่มจนหัวบานเเดงก่ำ เเม้กระทั่งหัวนมยังรู้สึกเจ็บเเปลบจนอยากให้พวกมันช่วยกันดูดเลียด้วยท่าทางหื่นกระหาย
เเละเหมือนพวกมันจะรู้ทัน ถึงได้จับร่างของเขาพลิกนอนหงายทั้งๆ ที่ช่วงล่างยังคงชักเข้าออกไม่หยุด
“เหี้ย…จะกินกูอีกแล้วใช่ไหม พวกมึงนี่มันไม่รู้จักพอจริงๆ …”
เขาสบถออกมาด้วยน้ำเสียงขาดห้วง หัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำราวกับเพิ่งออกกำลังกายมาหมาดๆ จากต่อต้านกลับกลายเป็นการสมยอมโดยอัตโนมัติ ทั้งยกขาเเละเเอ่นสะโพกเพื่อให้พวกมันนวดคลึงหรือโลมเลียได้อย่างง่ายดาย
“อะ…อ๊า…อย่าเลียหัวนมสิวะ มัน…มันไม่ใช่…อื้อ…”
เขากัดปากเเน่นเมื่อยอดอกสองข้างถูกลิ้นร้อนๆ โลมเลียจนเเข็งเป็นไต พร้อมกับฝ่ามือใหญ่ช่วยกันลูบไล้เรือนร่างของเขาจนเริ่มเเดงเถือก ขณะที่ลิ้นยาวๆ ที่เหลือช่วยกันนวดคลึงเอวสอบเเละช่วงอกของเขาอย่างเมามัน
“ขยำอะไรกันนักกันหนา กู…อ๊าาาาา!!”
ลิ้นจากอีกตัวแตะเข้าที่หน้าท้องเป็นลอนสวยก่อนจะลากวนช้าๆ ลากลงมายังพวงเเฝดด้านล่างที่บีบรัดด้วยความเสียวกระสัน ทำเอาลีโอเนลสะดุ้งวาบแล้วเผลอกระดกสะโพกขึ้นมาอย่างลืมตัว
“อ๊ะ…อย่าเลีย…ไอ้เวรเอ๊ย…อย่า…!”
ความต้องการที่ล้นทะลักทำให้เขาเผลอด่าออกไปด้วยความอับอาย หากเเต่ร่างกายของเขากลับเเดงเถือกเเละส่งกลิ่นหอมฟุ้งจนเอเลี่ยนตัวใหญ่ส่งเสียงดังกระหึ่ม
แต่สิ่งที่ทำให้เขาช็อกยิ่งกว่าก็คือ…
เขาดันปลดปล่อยออกมาทั้งๆ ที่ไม่ได้เป็นฝ่ายกระทำเลยด้วยซ้ำ!
“เชี่ยยยยย! นี่มันไม่ใช่การตอบสนองปกติแล้ว กะ กูไม่เคย…อ๊าาาา…อย่ากระเเทกเเรงสิวะ ไอ้หน้าปลาจวด!”
ฝ่ามือใหญ่คว้าลำแท่งที่อ่อนปวกเปียกของเขาเอาไว้แน่น รูดขึ้นลงอย่างช้าๆ จนเริ่มเเข็งขืนขึ้นมาอีกครั้งอย่างรวดเร็ว ขณะที่อีกตัวก็เอาลิ้นเลียวนรอบปลายท่อนเอ็นที่เขาโคตรภาคภูมิใจ ราวกับกำลังกินไอติมเเท่งรสวานิลลาด้วยสีหน้าจริงจัง
“ยะ อย่าเลียตรงนั้น! มันไม่ใช่ไอติมนะโว้ยยย! อ๊าาาา!...”
เขาเเหกปากร้องลั่นราวกับหมูโดนเชือด สะโพกเเกร่งลอยขึ้นเหนือพื้นเเละกระตุกเป็นระยะ ขณะที่ลิ้นร้อนชักเเท่งเนื้อของเขาขึ้นลงไม่หยุด เป็นจังหวะเดียวกับช่องทางด้านหลังที่ถูกกระหน่ำจ้วงเเทงอย่างรุนเเรง
“ยะ…อย่าเลีย…อย่าเอาลิ้นวนแบบนั้น…อะ...ไอ้ส้นตีน อื๊ออออ~”
เขากัดฟันแน่นแต่เสียงครางก็ยังเล็ดลอดออกมาอยู่ดี ร่างกายบิดส่ายเเละอ้าขาให้ลิ้นร้อนๆ โลมเลียถุงไข่จนได้ยินเสียงฉ่ำเเฉะ
“ไม่ไหว…กูจะ…อ๊าาาาาา!!”
เขาครางลั่นเหมือนคนเสียสติ ดวงตาสองข้างเหลือกลอยเเละร่างกายเเอ่นโค้ง ก่อนที่ท่อนเนื้ออวบใหญ่จะสั่นระริกเเละปลดปล่อยน้ำหวานออกมาราวกับสายน้ำหลาก
ทว่า...น้ำหวานพวกนั้นก็อันตธารหายไปอย่างรวดเร็ว
เอเลี่ยนหนุ่มเจ็ดตัวรุมกินน้ำเชื้อของเขาด้วยท่าทางหิวกระหาย บางตัวพยายามรีดเค้นจากเเท่งเนื้อของเขาจนเหือดเเห้ง
เเต่นั่นก็ไม่ได้ช่วยให้เขาเบาใจเลยสักนิด เพราะเมื่อใดที่เขาส่งเสียงครางออกมา พวกมันก็พร้อมใจรุมกินโต๊ะจีนราวกับเเมลงวันตอมอึ
อ่า...
ถ้าพวกมันยังไม่หยุดทำร้ายลีโอเนลน้อยอย่างป่าเถื่อน เขาต้องกลายเป็นปลาเค็มตากเเห้งที่น่าเกลียดที่สุดในโลกเเน่ๆ
ลีโอเนลนอนหมดแรงบนรังหนานุ่มราวกับโดนสูบพลังชีวิตไปหมดทั้งตัว สะโพกขาวๆ ยังคงขึ้นรอยเเดงกับคราบน้ำลายของเหล่าพ่อพันธุ์ทั้งเจ็ด
“ฮึก…แค่จะมาสำรวจดาวเคราะห์…ทำไมต้องมาเจอไอ้พวกสันดารเสียนี่ด้วยวะ!"
เสียงพึมพำดังขึ้นในความเงียบสงัด ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนเปิดขึ้นอย่างช้าๆ ก่อนเห็นภาพพ่อพันธุ์ตัวหนึ่งยืนเฝ้าอยู่ปลายรังราวกับรูปสลัก ทว่าสายตาของมันกลับมองมาทางเขาด้วยความห่วงใยปนหิวโหยอย่างปิดไม่มิด
"เอ่อ..."
"....."
เมื่อเขาขยับมันก็เริ่มขยับเช่นกัน เเละเมื่อเขาหยุดมันก็หยุดนิ่งอยู่กับที่ จดจ้องมายังร่างกายของเขาเเละส่งเสียงครางต่ำราวกับต้องการห้ามปราม
"จ้องทำไม จ้องเเล้วก้นกูจะหายช้ำหรือไงวะ!"
ลีโอเนลตะเบ็งเสียงใส่เอเลี่ยนหนุ่มด้วยสีหน้าเกี้ยวกราด
