บทที่ 18 ผู้ช่วยสัตวแพทย์

“ไปยดหนูไหม ยดหนูแยงนะ” ทิวาชวนสัตวแพทย์สาวให้ไปรถของตัวเองที่เร็วแรง 

“แรงกว่ารถซื้อแกงหรือเปล่า” ทับทิมมองรถซาเล้งแบบใส่แบตเตอรี่สีชมพูหวานแหววของเด็กน้อย

“แยงฟิ้ว~ เยยแหยะ” หนูน้อยทิวาอวดความแรงของรถตัวเอง

“แรงฟิ้วเลย เลยต้องใช้พุ่มไม้เป็นเบรก” ปลีตอกย้ำความแรงรถของลูกสาว

“แรงเกิน ขับไปเองดีกว่า”...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ