บทที่ 36 ทิวาคนโปรด

“ตัวน้าทิ่มไม่ย้องแย้ว” หลังมือเล็กสัมผัสที่หน้าผากของคนป่วย เช้านี้ไม่รู้สึกถึงความอุ่นร้อนแล้ว

“หายแล้ว แบบนี้ปะป๊าก็เข้าใกล้น้าทับทิมได้แล้วใช่ไหมครับ” ได้ยินดังนั้น ปลีก็ผุดลุกขึ้นมานั่ง พร้อมกับวางแขนบนเตียง

“ไม่ได้”

“อ้าว ก็เมื่อวานทิวาบอกปะป๊าเองนะ”

“ตรงนี้ยังไม่หายเยย” นิ้วเล็กจิ้มรอยแดงที่ย...