บทที่ 1 ทำอะไรสกปรก

ตอนที่1 ทำอะไรสกปรก

เจ้าขา

“อย่าทำแบบนี้ค่ะ เจ้าขาขอร้อง ฮึก!” ฉันร้องบอกคนด้านบนออกไปด้วยความกลัวและพยายามขอร้องเขาอย่างถึงที่สุด กลัวว่าเขาจะไม่หยุดมันอย่างที่ร้องขอออกไปจนทุกอย่างมันเลยเถิดอย่างไม่ควรจะเป็น

“เธอต้องการมันเองไม่ใช่หรือไง!” แต่เสียงเข้มคำรามออกมาลอดไรฟันอย่างไม่พอใจพร้อมกับสายตาที่แข็งกร้าวกว่าปกติที่จ้องมองมายังฉันอย่างดุดันราวกับคนเกลียดชังกันมานานนับสิบปี

“เจ้าขาไม่เข้าใจ คุณเพทายปล่อยเจ้าขาเถอะนะคะ” ฉันไม่เข้าใจสิ่งที่เขาเอ่ยออกมาว่าฉันต้องการอะไร จึงได้แต่ร้องบอกออกไปอีกครั้งอย่างเว้าวอนว่าเขาจะเห็นใจและฟังกันสักนิด

แต่ไม่เลย สีหน้าแววตาของเขายังคงดุดันเสมอยามจ้องมองกันอยู่

“ปล่อยแน่ แต่ต้องเป็นหลังจากที่ฉันพอใจ!” น้ำเสียงเข้มดุดันเอ่ยออกมาอย่างไม่ใจอ่อนซ้ำดูจะโหดเหี้ยมกว่าเก่า ก่อนจะกระทำความรุนแรงเข้ามาอย่างใจร้าย

สวบบบบ!!!

“อร้ายยยย!!!” ฉันกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดอย่างยากจะทนกับการกระทำของเขา เจ็บจนเหมือนกับร่างจะฉีกขาดเป็นสองท่อนหลังจากถูกสอดใส่ส่วนนั้นเข้ามาอย่างแรงไม่ปราณี

ความเจ็บปวดที่ฉันไม่เคยได้รับไม่เคยได้สัมผัสมาก่อนทำให้ยิ่งไม่เข้าใจอะไรสักอย่าง แต่วันนี้มันกลับทำให้ฉันเจ็บจนอยากจะตายให้ได้ เจ็บจนลืมหายใจเลยทีเดียว

“หึ! ไม่คิดว่าผู้หญิงร่านๆ อย่างเธอจะบริสุทธิ์” น้ำเสียงถากถางปนเหยียดหยามดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มร้ายๆ ของเขาเหมือนดูถูกมากกว่าจะเห็นค่ากัน

“คุณเพทาย อึก! ออกไป เจ้าขาเจ็บ” ฉันพูดและพยายามดันเขาออกจากตัวอย่างทนรับไม่ไหวบอกให้เขารู้ แต่เขากลับไม่แม้แต่จะขยับไปไหนเลยสักนิดและไม่มีความเห็นใจกันเลยแม้แต่น้อยเหมือนเดิม

“อยากได้ฉันมาก ฉันก็จะทำให้เธอพอใจนี่ไง!” เขาพูดขึ้นอย่างตอกย้ำกันโดยที่ฉันก็ยังไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าเขาพูดอะไรกันแน่ ฉันไปบอกเขาตอนไหนว่าฉันอยากได้เขาจนมาทำกับฉันแบบนี้ ถึงแม้ว่าฉันจะเป็นแฟนคลับของเขา แต่ฉันก็ไม่ได้คิดอะไรเกินเลยกว่าเรื่องการติดตามผลงานของเขาเลย ติดตามเขาในฐานะแฟนคลับกับศิลปินเพียงเท่านั้น

แล้วทำไม...

พั่บ! พั่บ! พั่บ! และเขาก็ไม่รอช้าหรือให้ฉันพูดอะไรออกไปอีกแม้แต่น้อย หลังจากเขาพูดจบเขาก็ขยับร่างกายเข้าหาฉันอย่างรุนแรงทำให้ส่วนนั้นของเขา มันเคลื่อนตัวเขาออกจากร่างกายของฉันอย่างดุดันหนักหน่วง

“อึก! คุณเพทาย อ๊ะ! เจ็บค่ะ” ฉันร้องออกไปด้วยความรู้สึกเจ็บปวดมากกว่าตอนแรกที่เหมือนกำลังถูกซ้ำในส่วนที่เจ็บอยู่ และแน่นอนว่ามันรู้สึกเจ็บปวดจากการกระทำรุนแรงของเขาโดยที่เขาไม่ได้สนใจเลยว่าฉันกำลังจะตายแล้วด้วยซ้ำ

“เจ็บก็เรื่องของเธอ! ในเมื่ออยากทำอะไรสกปรกแบบนี้ ก็อย่าหาว่าฉันใจร้ายแล้วกัน” เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียมออกมาอย่างที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน แน่นอนว่าคำพูดแต่ละอย่างของเขาก็ยังสร้างความสับสนและไม่เข้าใจอะไรให้ฉันเหมือนเดิมเสมอ

แต่แน่นอนว่าฉันก็ไม่มีโอกาสได้ถามได้พูดอะไรกับเขาให้เข้าใจกว่านี้ ไม่ได้คำตอบอะไรให้ตัวเองเลยสักนิด เพราะเขาพูดจบก็ขยับตัวเองเข้าออกจากร่างกายของฉันอย่างเร็วและรุนแรงกว่าเดิมราวกับต้องการระบายความไม่พอใจใส่กันเสียมากกว่าความต้องการทางเพศที่ฉันไม่ได้รู้สึกว่าเขาทำเพื่อฉวยโอกาส

พั่บ! พั่บ! พั่บ! ปึก! ปึก! ปึก!

“โอ้ว! สุดยอด ไม่คิดว่าร่องของเธอมันจะดีแบบนี้ อื้ม!” แล้วหลังจากจังหวะดุดันดำเนินต่อมาสักพักอย่างต่อเรื่อง น้ำเสียงของเขาก็ก็แปรเปลี่ยนจากโหดเหี้ยมเป็นกระเส่าพร่าที่บ่งบอกถึงความพอใจดังขึ้นพร้อมร่างกายที่ขยับไม่หยุดและเหมือนจะรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ตามแรงอารมณ์ของเขา

“อึก!” ฉันได้แต่นอนกัดริมฝีปากตัวเองไว้แน่นอย่างอดทนต่อสิ่งที่ตอกย้ำเข้ามาอย่างดุดันหนักหน่วงไม่หยุด พร้อมกับมือที่จิกลงบนเตียงกว้างเพื่อระบายความเจ็บปวดครั้งนี้โดยไม่กล้าส่งเสียงออกมากลัวจะทำให้เขายิ่งหงุดหงิดทำรุนแรงกว่าเดิม

ฉันไม่รู้ว่าทำไมคุณเพทายถึงได้เป็นแบบนี้ ทั้งที่ปกติเขาก็ไม่เคยแสดงออกว่าคิดอะไรเกินกว่าคนเคยรู้จักกัน แต่อยู่ๆ หลังจากฉันพาเขามาส่งที่ห้องพัก เขากลับทำในสิ่งที่ฉันคิดไม่ถึง และสิ่งที่ทำให้ฉันตกใจไปพร้อมกับการกระทำของเขา ก็คงจะเป็นคำพูดร้ายๆ พร้อมสายตาดูถูกของเขาที่มองฉันนั่นเอง

ฉันไม่รู้เลยว่าทำไมอยู่ๆ คนที่เคยรู้กจักกัน คนที่ไม่เคยมีปัญหาหรือเกลียดกันมาก่อน คนที่เรามองเห็นว่าเขานั้นเป็นคนดี สุภาพบุรุษ ไม่มีเรื่องเสียหายให้เห็น แต่วันนี้เขากลับกลายเป็นเหมือนกับซาตานร้ายตัวหนึ่งที่ไม่เคยรู้จักเลย

ฉันเจ้าขา อายุ 24 ปี เป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาๆ คนหนึ่งที่เรียกได้ว่าแทบไม่เป็นพิษเป็นภัยต่อใครเลยก็ว่าได้ หลายคนมักมองว่าฉันเรียบร้อย ใจเย็น อ่อนโยน เป็นดั่งสายน้ำที่สงบนิ่ง แต่ฉันไม่คิดแบบนั้น เพราะฉันคิดว่าตัวเองเป็นเพียงคนๆ หนึ่งที่มีความอดทนเกินไปแค่นั้น

ครอบครัวฉันมีสมาชิกสามคนนั่นก็คือแม่ พี่สาว และตัวฉัน ส่วนพ่อได้เสียชีวิตไปแล้วด้วยโรคประจำตัวเมื่อสองปีก่อนฉันเรียนจบ