บทที่ 4 โมเมนต์

อลิซนั่งอยู่ในห้องเรียนด้วยอาการหน้ามืดโคลงเคลงตลอดเวลา หายใจตื้นๆเพราะรู้สึกอึดอัดอยู่ในอก ความรู้สึกเหมือนมีบางอย่างผิดปกติ ร่างเล็กคิดว่าน่าจะเป็นเพราะเมื่อคืนเธอนอนดึกบวกกับมีเรื่องต้องกังวลแน่เลย จึงทำให้เธอมีอาการแบบนี้

สาวน้อยพยายามฝืนตัวเองให้นั่งเรียนต่อไปจนกว่าจะหมดคาบ รู้สึกเหมือนชีวิตถูกดูดพลังจนหมดสิ้น เพราะตอนนี้เธอแทบจะไม่เหลือเรี่ยวแรงทำอะไรแล้ว

สายตาคู่หนึ่งที่คอยหันมองมาหาอลิซเป็นระยะๆด้วยความเป็นห่วง เพราะเห็นเธอหน้าซีดๆตั้งแต่เข้ามาในห้องเรียน

“ไม่สบายรึเปล่า…”

ฮาชิพูดพึมพำอยู่คนเดียวเพราะเห็นท่าทีเธอเหมือนจะรู้สึกไม่โอเคเอามากๆ ตอนนี้เขานั่งอยู่กับเพื่อนแถวหน้าสุด ได้แต่ชำเลืองหันหลังกลับมามองคนร่างเล็กอย่างห่วงๆ

หลังจากอาจารย์สั่งเลิกคลาสเรียน ฮาชิก็รีบเดินตรงมาหาอลิซทันที..

“เป็นไรรึเปล่า?”

ฮาชิมองใบหน้าเนียนนั่งลงสังเกตอาการและจับดูหน้าขาวซีดเผือกของหญิงสาวที่เริ่มจะไม่ไหว

“อื้อ หน้ามืดอ่ะ..”

อลิซตอบเสียงสั่นด้วยใบหน้าซีดเซียว..

“ลุกไหวไหม..ลงไปข้างล่างกัน”

เขาพูดพร้อมกับพยุงตัวร่างเล็กให้ลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วค่อยๆพาเธอเดินออกไปข้างนอกห้องเรียน

แต่ในขณะนั้นอลิซไม่สามารถพยุงตัวเองได้อีกแล้ว ฮาชิเลยตัดสินใจอุ้มเธอไปขึ้นลิฟต์ พอถึงชั้นหนึ่งชายหนุ่มก็รีบเรียกแท็กซี่พาเธอไปหาหมอทันที..

13.15 น.

หมอบอกว่าเธอไม่เป็นอะไรมาก เพียงแค่พักผ่อนน้อยก็เท่านั้น จึงเขียนใบสั่งยาให้และอนุญาตให้กลับบ้านไปพักผ่อนได้..

ฮาชิเรียกแท็กซี่ให้มาส่งอลิซและเขาที่คอนโด..โดยมีร่างเล็กที่นอนหลับซุกซบอยู่กับไหล่ของเขาด้วยอาการเหนื่อยล้า จังหวะนั้นร่างสูงแอบมองใบหน้าสวยหวานก็รู้สึกหัวใจเต้นตึกตักอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

พอถึงห้องเขาก็อุ้มพยุงร่างเล็กขึ้นไปนอนบนเตียงของเธอ นี่เป็นครั้งแรกที่ฮาชิได้มาห้องของอลิซ เขายืนมองสำรวจห้องรอบๆ เห็นถึงความเป็นระเบียบเรียบร้อย ไม่ค่อยมีของตกแต่งในห้องเยอะซักเท่าไหร่ แต่ดูสบายตาอย่างบอกไม่ถูก

ฮาชิเข้าไปนั่งข้างๆเตียงของอลิซจ้องมองใบหน้าเล็กที่กำลังหลับด้วยความอ่อนเพลีย ชายหนุ่มยื่นมือไปปลดกระดุมชุดนักศึกษาออกสองสามเม็ดเพราะอยากให้เธอรู้สึกสบายตัวและไม่อึดอัดจนมากเกิน

“ฉันไม่ได้จะล่วงเกินนะแค่อยากให้หายใจสะดวก..”

เขาพูดกระซิบบอกหญิงสาวถึงแม้เธอจะไม่ได้ยินที่เขาพูดเลยก็ตาม ทว่า สายตาแวววาวของเขาก็อดไม่ได้ที่จะกวาดตาไปมองหน้าอกที่อวบนูนขึ้นมาคับแน่นอยู่ภายใต้บราเซียตัวน้อย

ฮาชิสูดหายใจเข้าลึกเต็มปอด ก่อนเขาจะรีบดึงสติและหันไปมองทางอื่นและปล่อยให้เธอได้นอนพักผ่อนอย่างสบาย

“หายไวๆนะอลิซ”

ฮาชิกระซิบบอกร่างเล็กและลูบหัวคนที่กำลังนอนหลับสนิทอยู่อย่างเป็นห่วง ที่จริงฮาชิมีเรียนช่วงบ่ายแต่เขากลับขาดเรียนเพื่อมาดูแลผู้หญิงตรงหน้า เขารู้สึกโล่งอกที่อลิซไม่ได้เป็นอะไรมาก

ผ่านไป 3 ชั่วโมง

อลิซก็เริ่มขยับตัวตื่นขึ้นมาอย่างงงๆ เธอเห็นฮาชินอนหลับอยู่ข้างเตียงก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย พอนึกขึ้นได้ว่าเขาเป็นคนให้ความช่วยเหลือเธอทุกอย่างหญิงสาวก็รู้สึกอบอุ่นหัวใจขึ้นมา

ในตอนนั้นเอง ฮาชิก็ลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกันเพราะได้ยินเสียงร่างเล็กขยับไปมา

“นี่นายอยู่ดูแลฉันหรอ?”

ฮาชิงัวเงียมองไปยังคนร่างเล็กนอนที่ขดตัวอยู่บนที่นอน

“ก็ใช่น่ะสิ ก็เห็นเป็นลมเลยอยู่ดูแลต่อ”

เขาพูดเสียงทุ้มต่ำพร้อมกับยกมือบิดขี้เกียจเบาๆเพื่อลดอาการปวดเมื่อยเพราะนอนอยู่ท่าเดิมนานๆ

“เห็นบอกตอนบ่ายมีเรียน นายขาดเรียนเพื่อนมาดูแลฉันหรอ?”

“อื้มใช่ ก็เป็นห่วง”

คำตอบนั้นทำเอาอลิซหน้าแดงซ่านรู้สึกเบิกบานหัวใจเต้นแรงจนต้องก้มหลบตาคนที่กำลังจ้อมองมาทางเธอ

“ดีขึ้นแล้วนี่..”

ฮาชิพูดขึ้นเพราะใบหน้านวลดูสดใสขึ้นเยอะหลังจากได้นอนเต็มๆสามชั่วโมง

“อื้ม จะลุกไปอาบน้ำแล้ว”

อลิซบอกเขาเพราะตอนนี้เธอรู้สึกเหนียวตัวไปหมด

“ทีหลังก็หัดพักผ่อนเยอะๆบ้างนะ อย่าหักโหมจนเกินไป”

เขาบ่นคนตัวเล็กเพราะรู้หรอกว่าเธอน่ะนอนดึกทุกวัน

“เออน่า รู้แล้ว”

อลิซทำหน้ารู้สึกผิดที่โดนคนตัวใหญ่ดุราวกับเห็นเธอเป็นเด็กน้อย

“งั้นฉันขอตัวกลับก่อนนะ”

“เอ้า นายจะกลับตอนนี้เลยหรอ?”

“อื้ม ว่าจะไปนอนพักซักหน่อย”

“โอเค เดี๋ยวพรุ่งนี้เลี้ยงข้าวเป็นการตอบแทนนะ”

“ได้”

เขาตอบก่อนจะขอตัวกลับ หลังจากนั้นอลิซก็เดินลงไปส่งชายหนุ่มข้างล่าง..

08.00 น. ที่มหาลัย

“นายจะกินแต่ไก่เทอริยากิทุกวันเลยรึไง?”

อลิซถามขึ้นเพราะเห็นฮาชิกินแต่เมนูเดิมๆซ้ำๆทุกวัน ที่จริงเธออยากให้เขากินเมนูที่มีผักเยอะๆมากกว่ากินแต่ข้าวกับไก่ ก็เธอเป็นห่วงเขาน่ะสิ

“ก็ไม่รู้จะกินไร”

เขาตอบหน้าตาเฉยเพราะไม่รู้จะกินอะไรจริงๆ

“โธ่ๆ พ่อคุ๊ณ..ของกินในโรงอาหารมีเยอะแยะ”

“ไม่ต้องมาประชดเลย ยัยเตี้ย”

“หึ! หยุดพูดเลย เอาข้าวยัดปากไป”

อลิซทำท่าทางโกรธแบบไม่จริงจังนัก ชายหนุ่มเห็นแล้วก็อดขำให้กับความน่ารักของเธอไม่ได้เลยหัวเราะออกมาเบาๆ

“ขำไร?”

“ก็เธอบอกว่าจะเลี้ยงข้าว แต่มาบ่นเพียงเพราะฉันกินข้าวกับไก่เนี้ยนะ”

“ก็นายกินแบบนี้ทุกวันจริงๆนี่”

หญิงสาวเถียงคนที่อยู่ตรงหน้าอย่างจริงจัง

“แล้วมันเป็นอะไร”

คนตรงหน้าเลิกคิ้วถามอย่างสงสัย แต่อลิซไม่ยอมบอกความจริงเขาง่ายๆว่าแค่เป็นห่วง เธอแค่อยากให้เขากินผักบ้าง เดี๋ยวจะขาดสารอาหารเอา

“ก็ป่าว ฉันเหนื่อยทะเลาะกับนายละ”

อลิซพูดเสียงอ่อยก่อนจะหันหน้าไปทางอื่นด้วยสายตาเหนื่อยๆ ฮาชิที่เห็นท่าทางไม่ดีของเธอเลยเคลื่อนมือใหญ่มาแตะที่หน้าผากฝ่ายตรงข้ามโดยที่อลิซไม่ทันได้ตั้งตัว

“ฮึก! ทะ..ทำอะไร?”

“ก็เห็นหน้าเหมือนจะไม่สบาย เลยเอามือแตะหน้าผากดูว่าตัวร้อนรึเปล่า”

เขาพูดตอบโต้กับเธอขณะที่ฝ่ามือใหญ่ยังแตะค้างอยู่บนหน้าผากเล็ก มันทำให้อลิซหน้าแดงระเรื่อขึ้นมาด้วยความเขินจัด

“ปะ..ป่าว ฉันแค่พูดลอยๆเฉยๆ”

“อ้าวหรอ”

ฮาชิชักมือกลับด้วยใบหน้านิ่งเรียบ จริงๆเขาก็แอบเก็บอาการที่มีต่อเธออยู่ไม่น้อยเหมือนกัน..