บทที่ 9 ตอนที่ 9

นมช้อยได้ฟังคำตอบก็ขมวดคิ้ว ทอดสายตามองอย่างคนมีประสบการณ์ ไม่ต้องสงสัยเลยถึงเรือนร่างที่ซ่อนรูปได้อย่างน่าอัศจรรย์ใจของเด็กสาวที่เติบโตเป็นสาวได้อย่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติติง

เด็กสาวที่ไม่รู้ตัวเลยว่าเธอมีเรือนร่างเป็นทรัพย์ ทรวงอกอวบอิ่ม รับด้วยหน้าท้องแบนราบก่อนจะไล่ลงมาเป็นเอวคอดและเชื่อมต่อด้วยส่วนที่ผายออกไปเป็นสะโพกกลมกลึงด้วยวัยเพียงสิบแปดปี

ความเย้ายวนของเรือนร่างเด็กสาวผู้นี้มี เป็นเรือนร่างที่นมช้อยเองก็ไม่เคยเห็นมาก่อนแม้จะเคยเห็นมาก็มากในหญิงสาวรุ่นราวคราวเดียวกันเมื่อครั้งอดีต

นมช้อยอดคิดไม่ได้ว่า…

‘หากสายตาที่กำลังจับจ้องเรือนร่างภายภายใต้ชุดนอนซาตินบางๆอยู่นี้คือสายตาของไรอัน...จะเป็นอย่างไร?’

“คุณไรอันใจดีไหมคะนมช้อย?”

“ใจดีสิคะ...ถ้าหนูทำตัวดี” นมช้อยตอบ

เด็กสาวคิดตาม ก่อนจะกล่าวต่อ

“แสดงว่าดุ!”

เด็กสาวสรุปเอาเอง  นมช้อยไม่ตอบอะไร นอกจากยิ้มเพราะนึกขำในความอยากรู้ของเด็กสาวที่มีต่อผู้ปกครองคนใหม่

“คุณไรอันเป็นผู้ชายหัวโบราณใช่ไหมคะ?”  เด็กสาวถามอีก

นมช้อยยังคงยิ้มและไม่ตอบอีกเช่นเคย

“คุณไรอันคงหน้าตาดุพิลึก” เด็กสาวยังไม่หยุดสงสัย

นมช้อยเกือบกลั้นเสียงหัวเราะเอาไว้ไม่อยู่  ก่อนจะตอบเพียงเบาๆว่า

“พรุ่งนี้เช้า! หนูก็จะรู้ทุกอย่างด้วยตัวของหนูเองแหละค่ะ” นมช้อยตอบด้วยคำตอบที่ทำให้เด็กสาวต้องเอาไปคิดต่อทั้งคืน

“ขอบคุณที่อยู่เป็นเพื่อนหนูค่ะ” เด็กสาวกล่าวเบาๆด้วยน้ำเสียงใส

นมช้อยลูบศีรษะของทอรุ้งเบาๆด้วยสายตาเอ็นดู ก่อนจะเดินจากมาด้วยแววตาครุ่นคิด

‘เด็กผู้หญิงที่เต็มไปด้วยความสวย สดใส และน่ารักขนาดนี้ คงไม่ใช่เรื่องยากเลยที่จะทำให้คุณไรอันเอ็นดูเธอ’

ยามเช้าที่โต๊ะอาหาร

ไรอันกวาดสายตาปราดไปมาเพียงผ่านๆ บนหน้าหนังสือพิมพ์รายวันช้าๆ ไรอันลงมาถึงโต๊ะอาหารก่อนเวลาอาหารเพราะตื่นเช้า แม้เมื่อคืนจะกลับดึกก็ตาม

ครู่เดียว ที่บันไดหินอ่อนวนเกลียวอีกด้านที่ทอดลงมาจากชั้นสองของบ้าน  ทอรุ้งปรากฏกายขึ้นช้าๆ มือน้อยเกาะราวบันไดลงมาด้วยอาการเกร็งน้อยๆ สีหน้าและแววตาพยายามซ่อนความประหม่าเอาไว้ เมื่อแววตาของไรอันจ้องมองมาที่ตัวเธอไม่กระพริบ จนเด็กสาวรู้สึกได้ว่าเธอมีอะไรที่แปลกประหลาดไปจากเด็กผู้หญิงคนอื่นๆนักหรืออย่างไร? ในสายตาของคุณพี่ไรอัน คนที่เธอกำลังจะแนะนำตัวกับเขาในฐานะที่พี่ไรอันเป็นผู้ปกครอง...ที่กำลังจับจ้องมองดูเธออย่างตกตะลึงพรึงเพริด

“นี่หรือ!...เด็กสาวที่ทนายประภาษเป็นคนไปรับมาเมื่อวาน?”

ไรอันรำพึงขึ้นมาลอยๆ หนังสือพิมพ์ที่อ่านหลุดจากมือโดยไม่รู้ตัว

นมช้อยอมยิ้ม…ก้มไปเก็บหนังสือพิมพ์ขึ้นมาจากพื้น

พอดีกับที่ทอรุ้งก้าวลงมาจนถึงบันไดขั้นสุดท้าย

แสงแดดยามเช้าที่สาดผ่านฝ้าเพดานโปร่งโล่งด้วยกระจกโค้งแผ่นใหญ่ที่ออกแบบเอาไว้เป็นเพดานชมดาวของบ้าน สาดสำแสงเข้ากระทบกับเรือนร่างรัดรึงของทอรุ้งจากด้านหลัง แลเห็นความสาวเต็มตึงไปทั้งตัว ทรวดทรงองค์เอวอรชรอ้อนแอ้นเป็นรูปเป็นร่าง แพผมดำสลวยที่นมช้อยช่วยชโลมน้ำมันหอมบางๆเอาไว้เมื่อคืนทิ้งน้ำหนักลงประบ่า ดูไกลๆเหมือนแพรไหมสีดำห่มไหล่สล้าง

ทอรุ้งเป็นหญิงสาวที่มีรูปร่างสมบูรณ์เกินวัย เสื้อผ้าฝ้ายทอมือสีครีม แขนสั้น ที่ประดับประดาด้วยลวดลายลูกไม้ถักและระบายระย้าย้อยที่แนวสาบ…เสื้อตัวที่นมช้อยพยายามเลือกอย่างจงใจให้ปิดบังอำพรางเรือนร่างที่เอิบอิ่มเกินวัยของทอรุ้งจากสายตาผู้คน ทว่ายิ่งปิดบังอำพรางมันกลับยิ่งสร้างความกระหายใคร่รู้ให้กับสายตาของไรอัน

นี่แค่เพียงวูบแรกที่ได้เห็นเธอ!!!

ไรอันก็รู้สึกถึงเสน่ห์ลึกลับและความเร่าร้อนในดวงตาอันน่าค้นหา  ไรอันพยายามจะสำรวจตรวจตราในทุกอย่างที่เป็นเธอ ในขณะที่เด็กสาวพยายามจะปิดซ่อนทุกอย่างจากสายตาของไรอันที่เด็กสาวรับรู้ได้ถึงประกายเร่าร้อนอย่างแปลกประหลาดในยามที่จ้องมองกันที่ทอรุ้งรู้สึกได้ด้วยสัญชาติญาณสาว

“สวัสดีค่ะ...พี่ไรอัน”  ริมฝีปากอิ่มเต็มของทอรุ้ง เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนอบน้อม น้ำเสียงกังวานใสจนไรอันส่งยิ้มพรายด้วยสีหน้าประหลาดใจ

นับตั้งแต่กลับมาจากอังกฤษ ไรอันรู้สึกว่าเช้านี้ช่างเป็นเช้าที่สดใสและมีความสุขที่สุดในชีวิตของตน ดวงตาของไรอันเผลอมองริมฝีปากสีชมพูอิ่มเต็มที่รู้สึกได้ถึงความนุ่มนวลราวกลีบกุหลาบกำมะหยี่ที่คลี่รับอรุณแรกแห่งชีวิต

“เธอเองหรือที่ชื่อทอรุ้ง?” ไรอันถามถึงเด็กผู้หญิงวัย 18  ปีที่ชื่อของเธอมาปรากฏในพินัยกรรมอย่างเป็นปริศนา

ดวงตารียาวของไรอันหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อมองดูเธอ สายตาที่ค้านว่าสาวสะพรั่งของเด็กสาวผู้มีใบหน้าหมดจดงดงามที่ยืนอยู่ต่อหน้า ที่ตนกำลังจับจ้องมองจนตาไม่กระพริบอยู่นี้ ด้วยความเป็นสาวเกินวัยของทอรุ้ง ทำให้ไรอันไม่อยากจะเชื่อว่าหญิงสาวผู้นี้…จะเป็นคนเดียวกันกับที่ถูกกล่าวถึงในพินัยกรรม

“ค่ะ” ทอรุ้งตอบด้วยน้ำเสียงหวานใส จับใจของไรอันที่ตั้งใจฟังทุกคำพูดของเธอ

เด็กสาวจ้องมองใบหน้าคมคร้ามของหนุ่มเลือดผสมด้วยอาการตะลึงงันเช่นกัน

‘นี่หรือคุณไรอัน…ชายหนุ่มผู้มีใบหน้าที่เปรียบปานได้กับพระเอกในนวนิยายที่เธอชอบอ่าน’ จมูกของไรอันโด่งเป็นสัน เขากำลังเป็นหนุ่มฉกรรจ์ แผงอกกว้างรับกับปั้นไหล่ใหญ่กว้าง  ไรหนวดรำไรที่เหนือริมฝีปากหยักลึกและไรเคราที่วาดโค้งลงมารับกับรูปคาง ดูช่างคมเข้มหล่อเหลา…เร้าใจเหลือเกิน