บทที่ 10 ตอนที่ 8: เงื่อนไขจำยอม

ตอนที่ 8: เงื่อนไขจำยอม

"นี่! คุณอย่าพาอลิซของผมมาเล่นอะไรพิเรนทร์ ๆ แบบนี้ได้ไหม!" แทนคุณปรามเสียงเข้ม พยายามจะแย่งชิงของเล่นผู้ใหญ่ในอุ้งมืออีกฝ่ายกลับคืนมา

"พิเรนทร์เหรอครับ? ก็ผมไม่รู้นี่นา แล้วสรุปมันเรียกว่าอะไร ทำไมช่องทางตรงนี้ถึงเหมือนกับของอลิซเปี๊ยบเลยล่ะครับ?"

ใบหน้าคมคร้ามของแทนคุณร้อนฉ่า แดงระเรื่อขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่เมื่อวิญญาณหนุ่มในร่างตุ๊กตาชี้มายังอุปกรณ์ชิ้นนั้นอย่างซื่อ ๆ ชายหนุ่มอึกอักตอบไม่ถูก ทว่าผีเด็กหนุ่มดูเหมือนจะไม่สนใจรอฟังคำตอบแล้ว ร่างเย้ายวนของอลิซหมุนตัวก้าวฉับ ๆ ไปสำรวจจุดอื่นต่ออย่างรวดเร็วด้วยความซุกซน

"โห... คุณนี่ก็เอาเรื่องเหมือนกันนะครับเนี่ย นอกจากอลิซแล้ว ยังมีเด็ก ๆ ซ่อนอยู่อีกตั้งหลายตัวแน่ะ"

อลิซซาเบธร่างทรงวิญญาณเอ่ยเย้า พลางใช้นิ้วยางไล้เบา ๆ ไปที่บานกระจกของตู้หลังใหญ่ที่อัดแน่นไปด้วยตุ๊กตาซิลิโคนหลากหลายดีไซน์ ดวงตากลมโตส่องประกายพราวระยับราวกับกำลังกุมความลับแสนทะล้นของเขาไว้ได้

"นี่! เลิกจับข้าวของคนอื่นเล่นตามใจชอบสักทีสิ"

แทนคุณรวบรวมความกล้าก้าวเข้าไปคว้าข้อมือนุ่มนิ่ม ดึงรั้งร่างของผีน้อยให้ออกห่างจากตู้เก็บความลับสุดยอดของเขา

"แล้วตกลงว่ายังไงครับ? จะให้ผมอาศัยอยู่ด้วยได้ไหม... คิดเสียว่ามีเพื่อนร่วมห้องไงคุณ" วิญญาณหนุ่มเริ่มหันกลับมาต่อรองอีกครั้งเมื่อหมดสนุกกับการสำรวจ

"แต่ผมชอบอยู่คนเดียว! เออ... จริงสิ ผมคิดออกแล้ว คุณอยากได้ร่างสำหรับสิงสถิตใช่ไหม? งั้นคุณไปเลือกเอาเลย ในตู้นั้นน่ะ เด็ก ๆ ของผมอยากได้ตัวไหนคุณลอยเข้าไปสิงได้ตามสบายเลย ผมยกให้!"

"ไม่เอาอ่ะ ผมจะเอาตัวนี้! อลิซของคุณสวยถูกใจผมที่สุดแล้ว... นะครับ ให้ผมอยู่ด้วยเถอะนะ หน้าตาคุณก็ออกจะดูใจดี ไม่น่านิสัยใจร้ายหรอก... ใช่ไหมครับ?"

"ไม่เอาโว้ย! ถึงผมจะชอบอลิซมากขนาดไหน แต่การที่จะให้เธอลุกขึ้นมาเดินเหินไปมาทั่วบ้านแบบนี้ มันไม่ออกจะสยองขวัญสั่นประสาทไปหน่อยรึไงคุณ!"

อลิซซาเบธร่างจำลองวิญญาณกลอกตาไปมาอย่างนึกระอาใจที่ชายหนุ่มตัวโตยังคงตื่นตูมขยาดเขาไม่เลิก ทั้งที่ความตระหนกในทีแรกเริ่มเจือจางลงไปมากแล้ว

"คุณจะคิดอะไรให้มันปวดหัวทำไมล่ะครับ นึกเสียว่าเราต่างฝ่ายต่างมี 'ผลประโยชน์ร่วมกัน' ก็จบแล้ว ง่ายจะตายไป... เอาละ ผมว่าตอนนี้เรามาสนุกกันต่อดีกว่านะ"

ผีเด็กพาร่างกายแสนยั่วยวนที่ตนถือวิสาสะยึดครอง ขยับเคลื่อนเข้าประชิดชายหนุ่มผู้นั่งนิ่งเป็นหินคล้ายกำลังประมวลผลเรื่องราวเหนือธรรมชาติรอบตัว วิญญาณจอมดื้อหมายจะเผด็จศึกต่อจากบทรักที่ค้างคาไว้เมื่อครู่ ทว่ายังไม่ทันจะได้แนบชิด อุ้งมือใหญ่ของแทนคุณก็ยื่นมาค้ำดันหน้าผากของตุ๊กตาเอาไว้เสียก่อน

"หยุดเลย! หยุดอยู่ตรงนั้นแหละ เรายังคุยกันไม่จบ!"

"โธ่... อะไรของคุณนักหนาเนี่ย! ก็บอกแล้วไงครับว่ามันคือข้อตกลงที่วิน-วินทั้งสองฝ่าย คุณก็ได้อลิซที่มีชีวิตจิตใจ ส่วนผมก็ได้ร่างใหม่ไว้ใช้ขยับเขยื้อน และที่สำคัญ... ตอนที่เราเชื่อมต่อกัน เราสองคนต่างก็รู้สึกเสียวสะท้านเหมือนกันแท้ ๆ วิน-วินออกจะตาย อย่าเรื่องมากหน่อยเลยน่า"

แทนคุณส่ายหน้าไปมาอย่างระอาใจกับความเอาแต่ใจของดวงวิญญาณตนนี้ ชายหนุ่มพยายามขบคิดว่าจะจัดการอย่างไรดี ดูท่าทางแล้วผีเด็กหนุ่มตนนี้น่าจะอายุยังไม่มากนัก สังเกตได้จากความแสนงอน ซุกซน และกิริยาที่ไม่วางตัวเอาเสียเลย...

พอนึกถึงคำว่าซุกซน... รู้ตัวอีกที แผ่นเนื้อยางซิลิโคนอุ่น ๆ ก็เริ่มบดเบียดนวดเฟ้นเคล้นคลึงอยู่แถวบริเวณกึ่งกลางกายที่ยังคงหลับใหลไร้เรี่ยวแรงของเขาเสียแล้ว!

"นี่! หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ!"

"ทำไมล่ะครับ? อายเหรอ? จะอายทำไมกัน ของของคุณผมก็เห็นมาหมดทุกซอกทุกมุมแล้ว เดินแก้ผ้าโทง ๆ ทั่วห้องไม่เห็นจะอายเลย"

"แต่ตอนนี้ผมไม่มีอารมณ์! ไม่สิ... ต้องบอกว่าผมไม่มีวันมีอารมณ์กับผีหรอก! คนปกติที่ไหนเขาอยากร่วมรักกับผีกันเล่า!"

คำสบประมาทแสนห่างเหินนั้นทำเอาผีหนุ่มนึกฉุนขึ้นมาทันควัน ร่างเย้ายวนของอลิซหยัดยืนขึ้นเต็มความสูง จ้องมองชายหนุ่มเขม็งด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความอยากเอาชนะ

"ไม่มีวันมีอารมณ์งั้นเหรอ? ได้... งั้นเรามาดูกันว่าคนปากดีอย่างคุณจะทนได้สักกี่น้ำ!"

วิญญาณจอมป่วนประกาศกร้าว ก่อนจะเริ่มปฏิบัติการยั่วยวนปลุกเร้าเพื่อเอาชนะทันที

ในความทรงจำของแทนคุณ อลิซซาเบธเวอร์ชันปกติตอนนอนแน่นิ่งก็งดงามเย้ายวนจนเขาต้องจับมาระบายอารมณ์รักแทบทุกค่ำคืนอยู่แล้ว ทว่ายามนี้ เมื่อร่างพลาสติกชั้นยอดถูกขับเคลื่อนด้วยวิญญาณที่มีชีวิตชีวา ออร่าความน่ากินและเสน่ห์ร้อนแรงกลับพวยพุ่งสูงขึ้นกว่าเดิมเป็นเท่าทวีคูณ ร่างกายซิลิโคนขยับท่วงท่าจงใจปลุกปั่นอารมณ์ดิบของเขาสุดชีวิต ไม่ว่าจะเป็นท่าคลานเข่าโก้งโค้งแอ่นสะโพกกลมกลึง หรือการฉีกขาเรียวสวยกว้างเกือบเก้าสิบองศาเผยให้เห็นสัดส่วนลึกลับที่ชวนให้กลืนน้ำลายอึกใหญ่ ยิ่งยามที่ริมฝีปากอิ่มจือออกน้อย ๆ พลางลูบไล้ไปตามเรือนร่างบอบบางของตนเองอย่างเชิญชวน...

"อุ๊ยตาย! คิก ๆ ไหนบอกว่าไม่มีอารมณ์ยังไงเล่าครับ แต่ทำไม 'ตรงนั้น' ของคุณมันถึงได้สวนทางกับคำพูดขนาดนี้ล่ะ?"

ผีเด็กหนุ่มชี้ปลายนิ้วไปที่กึ่งกลางลำตัวของประธานหนุ่มพลางหัวเราะคิกคัก ตอนนี้เจ้าหนูของแทนคุณที่ขนาดไม่เล็กเลยสักนิด กำลังชูชันผงาดง้ำทักทายโชว์ความตื่นตัวเต็มพิกัด ราวกับกำลังร่ำร้องอยากให้อีกฝ่ายเข้าไปสัมผัสใจจะขาด ส่งผลให้ชายหนุ่มหน้าแดงก่ำลามไปถึงใบหูด้วยความรู้สึกทั้งอายและเสียฟอร์มจนอยากแทรกแผ่นดินหนี

"ให้ผมช่วยไหมครับ? ท่าทางจะอึดอัดทรมานน่าดูเลยนะนั่น"

ผีน้อยเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มพราวระยับเจ้าเล่ห์ พลางขยับเคลื่อนกายแสนนุ่มเข้าประชิดตัวเขามากขึ้นเรื่อย ๆ แม้ว่าคนตัวโตจะพยายามส่ายหน้าพัลวันเพื่อปฏิเสธการจำนนในครั้งนี้ก็ตาม...