บทที่ 4 ตอนที่ 2: เมียรัก 18+

ตอนที่ 2: เมียรัก 18+

กระแสเสียงครางทุ้มต่ำพร่าพรายราวกับกำลังเผชิญหน้ากับความทรมานแสนหวานล้ำ แว่วดังลอยละล่องมาเข้าหู ขับให้ร่างโปร่งแสงของผีเด็กหนุ่มก้าวเดินตามเสียงกระเส่านั้นไปเรื่อย ๆ อย่างนึกสงสัย จนกระทั่งร่างของเขามาหยุดนิ่งอยู่ตรงบริเวณปลายเตียงกว้าง และได้พบกับหนุ่มเจ้าของบ้านผู้กำลังโหมโยกขยับสะโพกเข้าใส่ตุ๊กตาตัวโปรดอย่างเมามันหน่วงหนัก

"ทำอะไรอยู่น่ะนั่น..."

วิญญาณเร่ร่อนเอ่ยถามพึมพำกับตัวเอง แม้จะรู้ดีแก่ใจว่าคงไม่ได้รับคำตอบใด ๆ กลับมา ก่อนจะถือวิสาสะพาร่างโปร่งแสงของตนลอยขึ้นไปปรากฏกายอยู่บนเตียงหนานุ่มใกล้ ๆ กับคนทั้งคู่

"นี่... คุณเจ็บหรือครับ ร้องเสียงดังลั่นห้องเชียว แล้วดูทำหน้าเข้าสิ คิ้วขมวดมุ่นดูทรมาน... เอ๊ะ แต่จะว่าทรมานก็คงไม่ใช่ล่ะมั้ง?"

"อื้มมม อลิซ... ผมใกล้จะแตกแล้ว คุณมันสุดยอดที่สุดเลย เสียวหัวชะมัด"

คนตัวโตยังคงร้องครางกระเส่าผสานลมหายใจถี่กระชั้นอย่างไม่ขาดสาย โดยไม่ได้ระลึกเลยว่าบัดนี้กำลังมีดวงวิญญาณดวงหนึ่งนั่งจ้องดูบทรักอันร้อนแรงของเขาอยู่ตาไม่กระพริบ มือหนาเอื้อมไปจับท่อนแขนเรียวของตุ๊กตายางขึ้นมาโอบรัดรอบลำคอของตนเองไว้ พลางก้มลงซุกไซ้พรมจูบอย่างโหยหาตรงซอกคอขาวระหงที่ถูกสรรค์สร้างขึ้นมานุ่มหยุ่นเสมือนผิวเนื้อคนจริง ๆ มืออีกข้างบีบเค้นทรวงอกอวบหยุ่น พลางกดย้ำน้ำหนักกระแทกกระทั้นเข้าสู่ช่องทางรักสีสวยของตุ๊กตายางตัวนี้อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

ทุกท่วงท่าและอิริยาบถโลดโผนตกอยู่ในสายตาของดวงวิญญาณโปร่งแสงอย่างเลี่ยงไม่ได้ ดวงตากลมน่ามองของผีน้อยฉายประกายซุกซนระคนตื่นตาตื่นใจ ยามเฝ้ามองกิจกรรมวาบหวามตรงหน้า ด้วยว่าตั้งแต่กลายเป็นผีเร่ร่อนมาก็ไม่เคยพานพบเรื่องแปลกประหลาดเช่นนี้มาก่อน พลันความคิดพิลึกพิลั่นอย่างหนึ่งก็ผุดวาบขึ้นมาในหัวสมอง

"ถ้าตุ๊กตาตัวนี้ส่งเสียงและขยับตอบรับคุณได้ คุณคงจะชอบใจน่าดูใช่ไหมล่ะ"

เขาเอ่ยขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์แสนซน ก่อนจะย่อส่วนดวงวิญญาณของตัวเองให้เหลือเพียงลูกไฟกลมดวงเล็ก ลอยละลิ่วพุ่งตรงเข้าสู่ร่างของตุ๊กตาซิลิโคนแสนรักทันทีตามวิสัยของผีขี้เล่นที่ชอบหาเรื่องสนุกทำไปวัน ๆ

ทันใดนั้น ดวงตาแก้วแวววาวที่เคยแห้งแล้งไร้แววชีวิตของอลิซซาเบธ ก็พลันกะพริบไหวขึ้นลงอย่างเชื่องช้า ทว่าชายหนุ่มที่กำลังตกอยู่ในห้วงกามารมณ์กลับไม่ได้สังเกตเห็นสักนิด เพราะเขากำลังก้มหน้าก้มตาดูดกลืนยอดถันสีหวานสลับกับการบีบเค้นคลึงอย่างลืมเนื้อลืมตัว

"อ๊ะ... อ๊าาา..."

เสียงครางหวานใสชวนหวั่นไหวพลันดังลอดออกมาจากริมฝีปากอวบอิ่มของอลิซซาเบธ เนื่องจากนี่เป็นครั้งแรกที่ดวงวิญญาณในร่างจำลองได้รับรู้สัมผัสรักจากน้ำมือมนุษย์ ความเปียกชื้นของโพรงปากอุ่นร้อนรวมถึงความสยิวจากการตวัดเลียยอดอก ทำเอาผีน้อยเผลอหลับตาพริ้ม ละเมอส่งเสียงครางระเส่าดังระงมหวานหูยิ่งกว่าเก่า

ไหนจะช่องทางรักด้านล่างที่ถูกบดเบียดเสียดสีเข้าออกอย่างหนักหน่วงนั่นอีกเล่า... มันปลุกเร้าความรู้สึกแปลกใหม่ที่เขาไม่เคยพานพบ ความเสียวซ่านสะท้านรัญจวนจากปลายยอดอกและรูจีบส่วนล่างส่งผ่านเนื้อหนังจำลองจนวิญญาณขี้เล่นเริ่มบิดเร้ากายสั่นสะท้าน มือยางนุ่มนิ่มถูกยกขึ้นขยุ้มเส้นผมของชายหนุ่มด้านบนไว้แน่นตามสัญชาตญาณความเสียวซ่านที่พุ่งสูงลิ่ว จังหวะขยับอัดกระแทกแกนกายเข้าออกนั้นขับเน้นให้ดวงวิญญาณในร่างซิลิโคนรู้สึกปั่นป่วนตรงท้องน้อยอย่างรุนแรง แกนกายจำลองขนาดจิ๋วที่เคยทำไว้เพียงเพื่อความสวยงามประดับเรือนร่าง บัดนี้กลับอุ่นวาบและมีหยาดน้ำใสไหลปริ่มออกมาอย่างมหัศจรรย์เหนือธรรมชาติ

"อื้มม... อลิซ ผมไม่ไหวแล้ว คุณตอดรัดผมถี่เหลือเกิน จะเสร็จแล้วใช่ไหม หืม?"

ทั้ง ๆ ที่นี่เป็นเพียงร่างไร้ชีวิตของตุ๊กตายาง และตัวเขาเองก็เป็นเพียงดวงวิญญาณที่ไร้เนื้อหนัง ทว่าในวินาทีนี้ ผีน้อยกลับไม่อาจปฏิเสธความปรารถนาอันเปี่ยมล้นชวนหลอมละลายได้เลย สะโพกมนกลมกลึงหยัดยกโยกส่ายรับแรงกระแทกกระทั้นของคนบนร่างอย่างรู้งาน นิ้วเรียวสอดกำเรือนผมของอีกฝ่ายแน่น พลางกรีดร้องครางเสียงหลงดังลั่นอย่างสุดกั้น ยามที่สัมผัสได้ถึงห้วงอารมณ์รักที่พุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุด

"กรี๊ดดดด / อาสส์...!"

เสียงครวญครางยาวเหยียดสอดประสานพร้อมกับการกระตุกเกร็งของร่างซิลิโคน ราวกับฝันไปว่าได้พวยพุ่งน้ำรักสีขาวขุ่นออกมา เฉกเช่นเดียวกับนักบริหารหนุ่มที่ปลดปล่อยหยาดน้ำรักร้อนผ่าวของตัวเองจนเอ่อล้นปลายเครื่องห่อหุ้มแกนกาย ใบหน้าหล่อเหลาซบลงกับอกนุ่มหยุ่นพลางหอบหายใจสะท้าน กอดรัดเรือนร่างนุ่มนิ่มนี้ไว้แน่นอย่างรักใคร่เหมือนเช่นทุกวัน

"วันนี้คุณร้อนแรงเป็นบ้าเลยนะครับที่รัก... ทั้งตอดรัดผม ทั้งขยุ้มผม ครางหวาน แถมยังร่อนเอวรับอีก นับวันยิ่งทำให้ผมรักจนโงหัวไม่ขึ้นแล้วนะเนี่ย สมแล้วจริง ๆ ที่ผมยกตำแหน่งเมียรักให้"

ชายหนุ่มพึมพำประโยคหวานซึ้งข้างใบหูนิ่มทว่าไม่นานนัก คิ้วเข้มก็พลันขมวดมุ่นเข้าหากันทันทีเมื่อหยาดเหงื่อเริ่มคลายตัวและความเงียบสงัดเข้าแทนที่ สมองที่เพิ่งผ่านพ้นพายุสวาทมาเริ่มประมวลผลถึงการตอบสนองอันเหลือเชื่อเมื่อครู่

‘เดี๋ยวนะ... ตอดรัด ขยุ้มผม ร้องคราง แล้วก็ร่อนเอวสวนเอิงเอยเนี่ยนะ? แต่อลิซเป็นแค่ตุ๊กตายางนี่นา แล้วเธอจะทำเรื่องพวกนั้นได้ยังไงกัน...’

เมื่อคิดได้ดังนั้น หยาดเหงื่อเย็นเฉียบก็พลันผุดซึมตามแผ่นหลังอันชุ่มชื้น ชายหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่เหนียวหนืด ก่อนจะค่อย ๆ ยันกายกึ่งนั่งกึ่งนอน แล้วก้มลงหันไปมองใบหน้าของตุ๊กตาแสนรักตรง ๆ อีกครั้ง

"อ๊ะ... จับได้ซะแล้วเหรอครับ? สวัสดีครับ เอ่อ..."

ดวงตาเรียวคมดุจเหยี่ยวเบิกกว้างโตแทบจะถลนออกจากเบ้า ยามได้เห็นริมฝีปากกระจับของอลิซขยับพะงาบเอ่ยตอบโต้ ทั้งยังส่งรอยยิ้มละมุนและกะพริบตาปริบ ๆ ส่งมาให้อย่างเป็นมิตร นิ้วมืออันสั่นเทาของคนตัวโตค่อย ๆ ยกขึ้นชี้ไปยังร่างอ้อนแอ้นตรงหน้า ก่อนที่กล่องเสียงจะเค้นเสียงตะกุกตะกักแผ่วสั่นหลุดรอดไรฟันออกมาด้วยความยากลำบากว่า...

"ผะ... ผะ... ผี! ผีหลอก!!!"

เขาร้องลั่นสุดเสียงด้วยความช็อกสุดขีด ก่อนจะตาเหลือกหมดสติล้มพับหัวฟาดหมอนไปในทันที ทิ้งไว้เพียงร่างของตุ๊กตาอลิซซาเบธที่ค่อย ๆ ขยับลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง มองตามร่างสูงใหญ่พลางส่ายหัวไปมาด้วยความละเหี่ยใจ

"เฮ้อ... ตัวก็ออกจะตั้งโต ใจเสาะชะมัดยากเลยแฮะ"