บทที่ 5 ตอนที่ 3: สัมผัสอุ่น

ตอนที่ 3: สัมผัสอุ่น

แสงแดดอุ่นยามเช้าสาดส่องลอดผ่านบานหน้าต่างกระจกและผ้าม่านผืนหนาสีทึบ ตกกระทบเข้ากับใบหน้าคมเข้มของชายหนุ่มผู้ยังคงจมดิ่งอยู่ในนิทราบนเตียงหลังใหญ่ เปลือกตาเรียวยาวขยับยุกยิกอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ลืมขึ้นอย่างช้า ๆ

‘แทนคุณ’ นอนนิ่งสนิทอยู่แบบนั้นราวกับกำลังดาวน์โหลดข้อมูลและเรียกสติที่ยังคงกระจัดกระจายให้กลับคืนสู่สมอง ชายหนุ่มขยับกายพลิกตัวหันไปกอดรั้งร่างอวบอิ่มเย้ายวนที่นอนตะแคงอยู่ข้างกายด้วยความเคยชินอันแสนคุ้นเคย

ทว่าในวินาทีต่อมา ดวงตาคมกริบของเขากลับต้องเบิกกว้างขึ้นด้วยความตื่นตระหนก!

ร่างกายกำยำอุดมไปด้วยมัดกล้ามสะดุ้งโหยงสุดตัว เด้งกายลุกขึ้นนั่งรวดเร็วราวกับว่าฟูกนอนหนานุ่มที่เคยเอนกายกลับกลายเป็นของร้อนลวกมือ ความตื่นกลัวแล่นริ้วขึ้นมาจับหัวใจยามกวาดสายตามองเรือนร่างของ ‘เมียรัก’ เบื้องหน้า

"เมื่อคืน... มันเกิดอะไรขึ้นวะ ฝันไป หรือว่า..."

คิดมาถึงตรงนี้ ความหวาดหวั่นระคนไม่แน่ใจก็แล่นพล่านข่มให้ลำคอแห้งผาก ชายหนุ่มกลืนก้อนความกลัวลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะทำใจดีสู้เสือ ขยับกายเข้าไปใกล้ร่างซิลิโคนพรีเมียมเพื่อพิสูจน์ข้อสงสัยที่ค้างคา

"ก็ไม่มีอะไรแปลกไปเลยนี่หว่า... เฮ้อ สงสัยช่วงนี้เราจะทำงานหนักจนหลอนไปเองสินะ"

แทนคุณทอดถอนลมหายใจเฮือกใหญ่พ่นความอึดอัดออกมา เมื่อพบว่าอลิซซาเบธของเขายังคงนอนแน่นิ่งไม่ไหวติง ดวงตากลมโตไร้แววคู่นั้นไม่ได้กะพริบหรือส่งยิ้มให้เขาเหมือนในสัมผัสลึกลับเมื่อคืน ท่าทีเรียบเฉยดั่งตุ๊กตายางทั่วไปทำให้ชายหนุ่มวัยย่างสามสิบส่ายหน้าให้แก่วิปลาสของตนเอง เขาหันไปคว้าผ้าขนหนูผืนโตแล้วก้าวโทงเทงตรงเข้าห้องน้ำไปทันทีอย่างไม่คิดอายฟ้าดิน

"ตาบ้าเอ๊ย... ไม่รู้จักอายบ้างรึไงนะ"

กระแสเสียงบ่นอุบอิบกลั้วเสียงหัวเราะคิกคักดังขึ้นแผ่วเบาราวกับพูดกับตัวเอง ทันใดนั้น แสงสว่างจาง ๆ พลันเรืองรองขึ้นตรงมุมห้อง ปรากฏเป็นร่างโปร่งแสงของดวงวิญญาณตนเดิมที่กำลังยืนกอดอกขำขันกับท่าทีของเจ้าของห้อง

ทุกการกระทำของแทนคุณตกอยู่ในสายตาของผีหนุ่มมาโดยตลอด เพียงแต่เขาเลือกที่จะไม่ปรากฏตัวให้เห็นในยามนี้ เพราะขืนข้ามขั้นไปหลอกหลอน ชายหนุ่มอินโทรเวิร์ตคนนี้คงได้เตลิดเปิดเปิงจนแล่นไปเชิญหมอผีมาสะกดวิญญาณเขาเป็นแน่ และอีกประการหนึ่ง... พลังงานของดวงวิญญาณในยามกลางวันนั้นไม่ได้แกร่งกล้าพอจะโลดแล่นได้ตามใจชอบเหมือนในช่วงราตรี

"ห้องของคุณคนนี้ตกแต่งสวยดีเหมือนกันแฮะ"

ริมฝีปากโปร่งแสงขยับเอ่ยชื่นชมพร้อมรอยยิ้มกว้าง ร่างบางลอยละล่องสำรวจจุดนั้นจุดนี้ภายในห้องกว้างอย่างนึกสนุกราวกับเด็กน้อยที่ได้ของเล่นใหม่ จนกระทั่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าอลิซซาเบธที่นอนเปลือยกายแน่นิ่งอยู่บนเตียง

"มามองดูใกล้ ๆ แบบนี้... ยิ่งรู้สึกว่าเหมือนมนุษย์จริง ๆ เลยแฮะ"

ผีหนุ่มพึมพำด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ พลางขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ร่างไร้จิตวิญญาณมากขึ้นเรื่อย ๆ ทว่าก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อเสียงประตูห้องน้ำถูกผลักเปิดออกกว้าง พร้อมร่างของเจ้าของห้องที่ก้าวเท้าออกมา

"แม่เจ้าช่วย!"

วิญญาณขี้เล่นร้องลั่น พลางยกฝ่ามือโปร่งแสงขึ้นปิดตาทั้งสองข้างของตัวเองไว้ตามสัญชาตญาณ ทั้งที่รู้ดีแก่ใจว่ามันไม่ได้ช่วยบดบังทัศนียภาพตรงหน้าได้เลยสักนิด!

เรือนร่างเปลือยเปล่าของชายหนุ่มตรงหน้าที่เพิ่งผ่านการอาบน้ำมาหมาด ๆ เคลื่อนไหวไปมาตามวิถีชีวิตยามเช้า โดยไม่รับรู้เลยว่ากำลังถูกสายตาของสิ่งลี้ลับแทะโลมอย่างละสายตาไม่ได้ แผงอกหนั่นแน่นอุดมไปด้วยมัดกล้ามสลักเสลาอย่างคนดูแลตัวเองดี มีหยดน้ำเกาะพราวระยิบระยับล้อแสงแดด ชวนให้ดวงวิญญาณที่ไม่มีหัวใจเนื้อหลงเหลืออยู่แล้ว กลับรู้สึกวาบหวามราวกับก้อนเนื้อในอกมันกำลังเต้นเร่าขึ้นมาอีกครั้ง

ยิ่งยามที่สายตาคู่หวานปรือเชื่อมทอดมองหยดน้ำเม็ดหนึ่งที่ไหลระเรื่อยผ่านซิกแพ็กแกร่งลงไปเบื้องล่าง ก่อนจะจมหายเข้าไปในพุ่มพฤกษาสีเข้มใต้ท้องน้อยอันดึงดูดใจ... ดวงตาสวยก็พลันเบิกกว้างอย่างตื่นตะลึง ยามจับจ้องไปยัง 'แกนกายประจำตัว' ของเจ้าของห้องที่ห้อยตัวนิ่งสนิท

"นี่ขนาดว่ายังไม่ตื่นตัวเต็มที่นะเนี่ย... ยังขนาดนี้ มิน่าล่ะเมื่อคืนถึงได้..."

คิดมาถึงตรงนี้ คน(?) ตัวโปร่งใสก็พลันบิดกายไปมา เขินจนม้วนต้วนแทบจะกลายร่างเป็นลูกไฟ ยามหวนนึกถึงสัมผัสร้อนแรงที่กระแทกกระทั้นเข้ามาเมื่อคืน แม้เป็นเพียงวิญญาณสัมผัสผ่านร่างซิลิโคน แต่ความเสียวซ่านนั้นยังตราตรึงจนหน้าร้อนผ่าว

แทนคุณผู้ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ยังคงก้าวเดินแต่งตัวเตรียมออกไปทำงานดั่งเช่นทุกวัน โดยมีวิญญาณหนุ่มลอยตามติดในระยะประชิดชนิดลมหายใจเป่ารดต้นคอ

"ทำไมวันนี้ลมมันเย็นแปลก ๆ วะ..."

จู่ ๆ ชายหนุ่มวัยสามสิบก็สะดุ้งน้อย ๆ ลูบแขนตัวเองเบา ๆ ยามสัมผัสได้ถึงไอเย็นเยียบที่ปะทะเข้ากับผิวเนื้อบริเวณต้นคออย่างไม่มีสาเหตุ นั่นทำให้น้องผีเริ่มรู้ตัวว่าตนเองเผลอตามติดอีกฝ่ายใกล้เกินไปจนไอวิญญาณส่งผลกระทบ

"โทษทีครับ... ลืมตัวไปหน่อย"

ร่างโปร่งแสงเอ่ยอุทานเสียงแผ่วแม้รู้ดีว่าอีกฝ่ายจะไม่มีวันได้ยิน ก่อนจะยืนหัวเราะคิกคักเฝ้ามองคนตัวโตที่เดินกลับไปหาตุ๊กตาซิลิโคนพรีเมียมบนเตียงนอน

อุ้งมือหนาประคองร่างนุ่มหยุ่นขึ้นมาอย่างทะนุถนอม ราวกับเธอนั้นมีเลือดเนื้อและชีวิตจริง ๆ ก่อนจะหยิบอุปกรณ์ทำความสะอาดเฉพาะทางขึ้นมาบรรจงดูแลรักษาความสะอาดให้แก่ 'เมียรัก' เหมือนอย่างที่เขาทำอยู่เป็นประจำทุกวัน...