บทที่ 9 ตอนที่ 7: ของเล่นเจ้าปัญหา

ตอนที่ 7: ของเล่นเจ้าปัญหา

"คุณชอบไม่ใช่รึ... เวลาที่เขาใช้ลิ้นลากเลียไปตามทุกสัดส่วนบนร่างกายของคุณน่ะ"

"..."

"หรือคุณจะไม่ชอบ... เวลาที่เขาสามารถประกบจูบตอบ แลกเปลี่ยนเรียวลิ้นแสนหวานกับคุณได้ แถมยังยอมเป็นฝ่ายขึ้นคุมเกม ขยับเอวโหมกระหน่ำให้เองด้วยนะ?"

"..."

หึหึ...

รอยยิ้มพราวระยับผุดขึ้นที่มุมปากกระจับของอลิซซาเบธทันที เมื่อเห็นว่าความเงียบงันอันน่าอึดอัดคือคำตอบที่ส่งกลับมาจากแทนคุณ

"ผมสัญญาครับว่าจะทำตัวเป็นเด็กดี จะไม่สร้างความเดือดร้อนรำคาญใจให้คุณเลย เพราะงั้น... ให้ผมอาศัยอยู่ในตัวเมียรักของคุณต่อไปเถอะนะครับ"

"..."

ไร้ซึ่งสัญญาณตอบรับจากคนตัวโตที่ได้แต่นิ่งงันอ้าปากค้าง สมองของนักบริหารหนุ่มกำลังช็อกอย่างรุนแรงกับคำขอแสนเอาแต่ใจของผีเด็กหนุ่ม เรื่องลี้ลับเหนือธรรมชาติพรรค์นี้เขายังทำใจยอมรับไม่ได้เลยด้วยซ้ำ แถมในหัวยังคงถกเถียงประมวลผลวุ่นวายว่านี่มันคือความจริงหรือความฝันดั่งคนวิปลาส ดวงตาคมดุจเหยี่ยวกะพริบถี่ ๆ ก่อนจะตัดสินใจเค้นเสียงตะเบ็งคำพูดออกไปเพื่อกู้คืนสติสตังของตัวเองกลับคืนมา

"ไม่ได้ครับ! ผีที่ไหนจะมาใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับคนธรรมดาได้! อีกอย่าง... คุณผ่านเข้ามาในบ้านของผมได้ยังไง? ไหนคนเฒ่าคนแก่บอกว่าบ้านที่มีพระภูมิเจ้าที่คอยปกปักรักษาแล้วพวกสัมภเวสีจะเข้าบ้านไม่ได้ไงล่ะ? แล้วนี่ท่านเจ้าที่มัวทำอะไรอยู่? เลี้ยงน้ำแดงไปตั้งเยอะแยะ เปลืองชะมัด!"

คำพูดพรั่งพรูขึงขังที่ระบายความอัดอั้นพาลไปถึงสิ่งศักดิ์สิทธิ์ผู้ปกปักอาณาเขต ส่งผลให้ดวงวิญญาณชายชราผู้นุ่งขาวห่มขาวที่กำลังเฝ้ามองอยู่สะดุ้งเฮือกขึ้นมาทันควัน ก่อนจะเอ่ยกระแสเสียงเย็นเยียบราบเรียบที่มีเพียงสิ่งเหนือธรรมชาติด้วยกันเท่านั้นที่จะได้ยิน

‘บอกเขาไปเสียสิเด็กน้อย... ว่าเอ็งขออนุญาตข้าเรียบร้อยแล้ว’

กระแสเสียงแผ่วละมุนลอยมาตามสายลม ทำให้ร่างอลิซพยักหน้ารับคำเบา ๆ ก่อนจะอ้าปากเอ่ยเลียนตามคำพูดของชายชราทันควัน

"ผมขออนุญาตท่านพระภูมิเจ้าที่เรียบร้อยแล้วครับ เพราะงั้น... ไม่มีปัญหาแน่นอน!" เจ้าตัวพูดพลางกอดอกหน้าระรื่น ก่อนจะขยับเขยื้อนร่างซิลิโคนก้าวเข้าไปใกล้อีกฝ่ายคล้ายจะกลั่นแกล้งยั่วเย้า

"ได้ยังไงกัน! ฉันเป็นเจ้าของบ้านนะ คุณจะเข้ามาอยู่ก็ต้องขออนุญาตฉันสิ!" แทนคุณยังคงไม่ลดละความพยายามในการขับไล่สิ่งแปลกปลอมออกจากพื้นที่ส่วนตัว

"คุณเป็นเจ้าบ้านก็จริง... แต่สำหรับโลกฝ่ายวิญญาณของพวกเรา ท่านพระภูมิมีสิทธิ์ขาดเด็ดขาดตรงนี้ครับ! โธ่... โอ๊ย เบื่อแล้วนะ คุยกับคุณทีไรก็ไม่รู้เรื่องสักที!"

ผีน้อยบ่นอุบพลางเอนกายทรุดตัวลงบนเตียงกว้าง คว้าเอาหมอนใบใหญ่มากอดรัดแน่นพลางทำแก้มป่องแง่งอน ดวงตากลมโตแสนหวานช้อนขึ้นมองเขาอย่างกะไร้เดียงสา ท่วงท่าเช่นนั้นทำเอาแทนคุณอดสะท้อนในอกไม่ได้ว่า... ผีเด็กหนุ่มตนนี้ก็ดูเป็นเพียงวิญญาณซุกซนที่ไม่มีพิษภัยอะไรจริง ๆ นั่นแหละ

แววตาดุดันที่เคยเขม็งเกลียวเริ่มอ่อนแสงลง ใบหน้าคมเข้มส่ายไปมาอย่างระอาใจพลาพรูลมหายใจยาว

"เฮ้อ... ท่านเจ้าที่นะท่านเจ้าที่ ทำอะไรไม่เคยถามไถ่เจ้าบ้านอย่างผมสักคำ ทำตามใจผีชะมัด"

เขาพึมพำอย่างหัวเสีย พลางทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ภายในห้องนอนที่ตั้งอยู่ห่างจากตุ๊กตาผีสิงหลายช่วงตัว พลางเพ่งพินิจจ้องมองร่างนั้นอีกครา

‘อลิซที่มีชีวิต... งั้นเหรอ?’

คำถามนี้ดังก้องสะท้อนอยู่ในอก สายตาคมกริบยังคงจับจ้องไปที่ร่างของอลิซซาเบธร่างทรงวิญญาณอย่างไม่ยอมลดละ

.

ห้องนอนอันกว้างขวางตกอยู่ในความเงียบงันชวนอึดอัดอยู่นานนับนาที เมื่อชายตัวโตตกอยู่ในภวังค์ความคิด ขบคิดปมปัญหาระหว่างคนกับผีอย่างไม่ยอมตกผลึก และนั่นก็เป็นเหตุให้ดวงวิญญาณโปร่งแสงที่ตอนแรกแกล้งทำแง่งอน กลับกลายจำเป็นต้องเป็นฝ่ายเบื่อหน่ายขึ้นมาเสียเอง

ในเมื่อ ‘คู่สัญญา’ มัวแต่วุ่นวายตบตีกับความคิดตนเอง ผีน้อยจึงพาเรือนร่างตุ๊กตาตัวโปรดของชายหนุ่มลุกขึ้นยืน เดินทอดน่องสำรวจตรวจตราไปตามมุมต่าง ๆ ของห้องนอนหรูอีกครั้ง

ปลายนิ้วสัมผัสที่ถูกประดิษฐ์ขึ้นมาให้เนียนนุ่มดุจมนุษย์ ค่อย ๆ ไล้ผ่านข้าวของเครื่องใช้อย่างตื่นตาตื่นใจ ใบหน้าหวานแฉล้มฉายชัดถึงความตื่นเต้นขั้นสุด... จะไม่ให้เขาตื่นเต้นราวกับเด็กน้อยได้อย่างไร ในเมื่อนี่เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่กลายเป็นดวงวิญญาณเร่ร่อนที่เขาสามารถ ‘สัมผัสจับต้อง’ สิ่งของที่เป็นรูปธรรมได้จริง ๆ!

เมื่อวันก่อนที่เขาถือวิสาสะแอบสำรวจในยามค่ำคืน มีข้าวของพิลึกพิลั่นหลายอย่างที่ผีเด็กหนุ่มไม่รู้จัก และได้แต่เก็บงำความสงสัยเอาไว้ในอก

"คุณ... คุณครับ! นี่มันคืออะไรเหรอ?"

แทนคุณที่กำลังจมดิ่งอยู่ในห้วงความคิดหันไปมองตามเสียงเรียกขานอย่างเผลอตัว

"อ๋อ... อันนั้นเขาเรียกว่า... เฮ้ย!!"

ยังไม่ทันที่ประธานหนุ่มจะเอ่ยปากอธิบายเฉลยความข้องใจของผีน้อยจนจบประโยค ชายหนุ่มก็ต้องร้องลั่นออกมาเสียงหลงอย่างเพิ่งได้สติเต็มร้อย เมื่อตระหนักได้เต็มสองตาว่าสิ่งที่อยู่ในอุ้งมือยางของอีกฝ่ายนั้นมันคืออะไร!

"หืม? ทำไมมันมีช่องกลวง ๆ คล้ายช่องทางของอลิซซาเบธเลยล่ะครับ... แต่ทำไมรูปทรงโดยรอบมันถึงได้แปลกพิลึกขนาดนี้?"

วิญญาณหนุ่มเอ่ยถามพลางพลิกอุปกรณ์ชิ้นนั้นไปมาด้วยความใคร่รู้ มือเรียวยก ‘เจ้าของเล่นผู้ใหญ่ชนิดพกพา’ (กระป๋องสไลด์/Masturbator) ที่ถูกออกแบบให้จำลองสรีระทางเพศเฉพาะส่วน ตั้งแต่ช่วงเอว หน้าท้องน้อย และช่องทางรักอัดแน่นนุ่มหยุ่นขึ้นมาเขย่าเล่นเบา ๆ บางจังหวะก็ย้ายมันมาแนบสัมผัสกับแก้มเนียนใส หรือบางทีก็นำมาทาบประกบเข้ากับริมฝีปากเพื่อเป่าลมเล่นราวกับกำลังพยายามจะสูบลมลูกโป่งอย่างไรอย่างนั้น!

ภาพเบื้องหน้าส่งผลให้ชายหนุ่มผู้ยืนมองตาค้าง แทบอยากจะเอาหน้าแทรกแผ่นดินหนีด้วยความกระอักกระอ่วนใจพะอืดพะอมจนถึงขีดสุด เมื่อ ‘เมียรัก’ ของเขา... บัดนี้กำลังจับ ‘ของเล่นสำรองสำหรับระบายอารมณ์’ ของตนเองขึ้นมาเล่นละเลงทาบถูไปตามส่วนต่าง ๆ ราวกับมันเป็นตุ๊กตาหมีหรือของเล่นเด็กทั่วไปเสียอย่างนั้น!