บทที่ 59 หยุดนะ!

ผมลุกพรวดใส่รองเท้าผ้าใบที่เตรียมมาเนื่องจากว่าจะไปเที่ยวอยู่แล้ว แม้สีหน้าของอ้อยจะไม่พอใจแต่ก็ห้ามผมไม่ได้ คอยติดสอยห้อยตามตั้งแต่ประถมน่ารำคาญจะตาย

ตึก ตึก

ขณะที่เดินอ้อมด้านหลังจะไปกินเหล้าผสมยาดอง ผมก็เหลือบเห็นบางอย่าง ริมสะพานมีผู้หญิงใส่กางเกงยีนส์ขาสั้นพร้อมเสื้อครอปสีน้ำตาลมัดผมรวบตึงผูก...