บทที่ 3 ปล่อยฉันไปเดี๋ยวนี้

เวลาผ่านไปหนึ่งสัปดาห์เต็มๆ แต่ลูกน้องของเขาก็ยังไม่มีความคืบหน้าของไอ้ณภัทรนั่นเลย ลูกน้องที่คอยเฝ้าดูความเคลื่อนไหวของบ้านแฟนเก่ามันก็ไม่พบความผิดปกติอะไร จะมีก็แค่แฟนเก่ามันที่ชอบขับรถออกไปหาใครที่โรงแรมกลางค่ำกลางคืนบ่อยๆ เมื่อลูกน้องตามไปก็พบว่าเธอไปนอนกับผู้ชายคนอื่น ไม่ใช่ไอ้ณภัทรแต่อย่างใด

ตอนนี้จึงได้ส่งลูกน้องลงกระจายตามหาจนทั่วในอีสานใต้แล้ว ค่อยๆตามแกะรอยจนได้รู้ว่ามันข้ามชายแดนประเทศเพื่อนบ้านไปแล้วเรียบร้อย จึงให้สืบต่อจนรู้ว่ามันมีเพื่อนสนิทคนหนึ่ง ทำงานอยู่ที่นั่น เขาจึงให้ลูกน้องกระจายกำลังกันค้นหา และซุ่มตัวอยู่ละแวกบ้านของเพื่อนรักมันเรียบร้อย

เขาควรรีบจัดการเรื่องทุกอย่างให้มันเสร็จสิ้นโดยเร็ว เพราะเวลามันล่วงเลยมาเป็นอาทิตย์แล้ว อีกอย่าง อีกไม่เกินสองวัน เขาต้องเดินทางไปร่วมงานแต่งของพี่ชายคนที่สองที่กระบี่  ในที่สุด เรื่องวุ่นวายของพี่ชายก็ได้รับการคลี่คลายเสียที ตอนนี้ก็กลับมาอยู่กันพร้อมหน้าสามคนพ่อแม่ลูกอีกครั้ง แต่เขานี่สิ ได้แต่คอยเฝ้าตามเฝ้าดู ไม่มีวี่แววว่าเขาจะจับตัวมันได้ หรือได้เงินคืนมาเสียที สงสัย เขาควรใช้ไม้แข็งจริงๆ เสียแล้ว

“โชค คืนนี้ไปเอาตัวน้องสาวมันมา ฉันจะรออยู่ที่ห้องพักที่ผับ”

“ครับ นาย”

ร่างงามในชุดนอนเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่สีขาวแขนยาวที่ชายกระโปรงสูงเลยเข่าขึ้นมาเป็นคืบ ถูกมัดมือและใช้ถุงผ้าสีดำคลุมหัว และยกอุ้มมาพาดไหล่ มาทิ้งบนที่นอนนุ่มอย่างไม่ค่อยเบามือนัก

“ว้ายยยย”

หญิงสาวกรีดร้องเสียงดังลั่น เพราะตกใจที่จู่ๆก็โดนโยนลงมาจากที่สูง และถึงแม้จะตกลงบนที่นอนนุ่มๆ แต่ก็รู้สึกทั้งจุกและตกใจไม่น้อย

มือใหญ่ดึงผ้าคลุมสีดำออกจากศีรษะทุยของเธอ ทันทีที่เป็นอิสระจากผ้าคลุมสีดำที่มองไม่เห็นนั่น ใบหน้างามก็เงยขึ้นสบตากับคนตัวโตที่ยืนอยู่ตรงหน้าทันที

และทันทีที่ได้ประสานสายตากับคนตัวโตที่มีดวงตาคมกริบดุดัน เธอก็เหมือนตกอยู่ในภวังค์ มองเขาตาค้างซ้ำยังแอบสำรวจทุกอย่างบนใบหน้าเขาอย่างเงียบๆ ไม่ว่าจะเป็นคิ้วเข้มหนา ดวงตาคมกริบที่ยังคงดุดันไม่เลิก จมูกโด่งจัด รับกับริมฝีปากหยักได้รูปกำลังดีที่สีแดง สด ใบหน้าเรียว คางเหลี่ยมมนกำลังดี หน้าผากกว้างพอเหมาะ ทรงผมรองทรงสั้นที่จัดแต่งทรงสวยงามยิ่งมีเสน่ห์ ผิวพรรณของเขาขาวจัดจนผู้หญิงบางคนยังต้องอาย รูปร่างสูงใหญ่ในชุดสูทพอดีตัวสีดำสนิท ทั้งด้านนอกและด้านใน ยิ่งทำให้เขาดูเคร่งขรึมน่าเกรงขาม

ชายหนุ่มร่างใหญ่ที่เมื่อเปิดผ้าคลุมหัวของเธอออกมา และได้สบตากับสาวน้อยตรงหน้าก็ต้องตกตะลึงตาค้าง ในรูปว่าสวยงามบาดตาแล้ว มาเจอตัวจริงวันนี้ ถึงแม้ใบหน้าสาวจะไม่ได้มีเครื่องสำอางใดๆแต่งแต้มอยู่เลยก็ตาม แต่เธอกลับยิ่งดูสวยงามเย้ายวนกว่าในภาพนั้นอีกเป็นกอง โดยเฉพาะผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงของเธอในตอนนี้ ยิ่งส่งผลให้เธอดูเซ็กซี่กว่าเดิมไปอีกเป็นเท่าตัว ดวงตาคมกริบสำรวจใบหน้างามจนพอใจ ก็เลื่อนสายตาลงไปสำรวจเรือนร่างของสาวน้อยตรงหน้า ลำคอเรียวระหง หุ่นบอบบางสะโอดสะอง แต่กระนั้นภายใต้เสื้อเชิ้ตนอนตัวโตนั่น ก็ซ่อนหน้าอกอวบใหญ่โตเกินตัวเอาไว้  เมื่อไล่สายตามองลงมาที่ขาเรียวทั้งสองข้างที่พับอยู่บนที่นอน ก็ต้องกลืนน้ำลายอึกใหญ่ เมื่อชายเสื้อมันถลกขึ้นไปจนแทบจะเห็นไปถึงไหนๆ ของเธอ มันเผยให้เห็นต้นขาขาวผ่องนวลเนียนและเรียวสวย ในแบบที่เขาชอบ แต่แล้วชายหนุ่มก็ต้องหลุดออกจากภวังค์ เมื่อสาวน้อยตรงหน้า เอ่ยถามเขาเสียงดังแทบเป็นตวาด แต่ถึงอย่างนั้น เสียงของเธอมันก็ยังนุ่มนวลหวานหูอยู่ดี

“คุณเป็นใคร เราไม่เคยรู้จักกัน จับฉันมาทำไม ปล่อยฉันกลับบ้านเดี๋ยวนี้นะ”

“ปราณนต์ เรียกปราณต์ ก็ได้ ใช่ เราไม่เคยรู้จักกัน แต่พี่ชายเธอ มันรู้จักฉันดีเลยละ ฉันเป็นเจ้าของกาสิโนที่ลาว ที่พี่ชายเธอไปเล่นอยู่บ่อยๆ ตอนนี้มันติดหนี้ฉันอยู่สิบล้าน บอกมา ว่าพี่ชายเธอมันไปมุดหัวอยู่ที่ไหน”

ดวงตาดุดันวาววาบขึ้นเพื่อข่มขู่และกดดันให้เธอกลัว ซึ่งแน่นอนว่ามันก็ได้ผล เธอกลัวจริงๆ ปากกระจับอวบอิ่มสั่นระริก ดวงตากลมโตมีน้ำตารื้นคลออยู่ แววตาสับสนตื่นกลัวอย่างน่าสงสาร จนใจของเขากระตุกวูบ แทบจะอยากล้มเลิกการทำแบบนี้เสียแล้ว

“มะ ไม่จริงอะ พี่ฉันไม่ได้เล่นการพนัน จะไปติดหนี้คุณเป็นสิบๆล้านได้ไง ฉันไม่เชื่อ”

เขาว่าแล้วว่าเธอต้องไม่เชื่อ จึงโยนสัญญากู้ยืมเงินปึกหนึ่งออกมาให้เธอดู ในนั้นมันมีลายเซ็น และเอกสารส่วนตัวของพี่ชายที่ระบุด้วยลายมือของพี่ชายเธออย่างชัดเจน นี่เรื่องจริงหรือ เธอไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ

“ปะ เป็นไปไม่ได้ ทำไมพี่ภัทรทำแบบนี้ ไม่จริงอะ คุณโกหกใช่ไหม”

ทั้งๆที่เห็นหลักฐานกับตา แต่เธอก็ยังไม่อยากจะเชื่ออยู่ดี เรื่องบ้าๆแบบนี้มันเกิดขึ้นกับครอบครัวของเธอได้อย่างไร ตั้งแต่ที่เสียพ่อกับแม่ไป โลกของเธอก็มีแค่เขาที่เป็นที่พึ่งพิงมาตลอด แต่ทำไมวันนี้ ที่พึ่งพิงของเธอกลับกลายมาเป็นแบบนี้ไปได้