บทที่ 2 ไปด้วยกันไม่ได้
“ฉันไม่เชื่อ!”
“นั่นมันเรื่องของคุณ”
“ปากบอกไม่ติดต่อ แต่มันยังอยู่ในใจคุณตลอดเวลาใช่ไหมล่ะ!”
“อย่าเอาคนอื่นมาเกี่ยวเรื่องนี้มิ้น”
“แต่มันทำให้คุณละเลยฉัน!”
“ถ้าคุณไม่นอกใจผมจนมีคลิปหลุด ผมคงไม่ทำแบบนี้หรอก!” ปรเมศวร์ตัดสินใจเปิดสมาร์ทโฟนแล้วโยนลงบนโต๊ะ ภาพในคลิปที่เธอกำลังกอดจูบอย่างเร่าร้อนกับชายอื่นทำให้นิรนาทหน้าซีดเผือดเป็นครั้งที่สอง
“คลิปนี้... ฉันไม่รู้เรื่อง อาจจะโดนตัดต่อก็ได้” เธอกระอึกกระอัก
“อย่าให้ผมต้องประจานคุณไปมากกว่านี้เลย... มิ้น”
“ถ้างั้นคุณก็อย่าละเลยฉันสิ!” นิรนาทโผเข้าหาเขา คว้าแขนสามีไว้แน่น น้ำตาเริ่มคลอเบ้า
“ให้ความรักฉันบ้างไม่ได้เหรอ... นอนกับฉันบ้างไม่ได้หรือไง?”
ปรเมศวร์แกะมือเธอออกอย่างเย็นชา สายตาคมกริบมองเมินไปทางอื่น
“ผมไม่ได้รักคุณ และไม่คิดจะรัก... ผมยอมแต่งงานเพราะอะไรคุณก็น่าจะรู้ดี”
“เพราะพ่อคุณอยากได้สมบัติพ่อฉันล่ะสิ!”
“นั่นมันเหตุผลของพ่อผม... แต่เหตุผลที่ผมต้องยอมแต่งจริงๆ เพราะคุณวางยาแล้วใส่ร้ายผมวันนั้นต่างหาก ถ้าคุณไม่ใช้วิธีสกปรก ผมไม่มีวันแต่งกับคุณเด็ดขาด!”
“ฉันมันแย่... ฉันมันน่ารังเกียจตรงไหน!”
“แย่ตรงที่คุณใช้วิธีสรกปกนั้นกับผมไง” ปรเมศวร์ทิ้งท้ายด้วยคำพูดที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ ก่อนจะหันหลังเดินหนีไปขึ้นรถทันที ทิ้งให้เสียงกรีดร้องอย่างเสียสติของนิรนาทดังไล่หลังมา เขาไม่หันกลับไปมอง... สิ่งเดียวที่เขารู้สึกยินดีในตอนนี้ คือเขากับเธอไม่มีลูกด้วยกัน
คฤหาสน์พิมานมาศบรรยากาศในคฤหาสน์เงียบเชียบและหนักอึ้ง คุณหญิงประมุขของบ้าน นั่งถอนหายใจซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่บนโซฟาบุหนังอย่างดี ความกลัดกลุ้มใจเรื่องลูกชายคนเดียวทำให้เธอนอนไม่หลับมาหลายคืน หลังจากสามีเสียชีวิตไปเมื่อปีที่แล้ว เธอก็ต้องแบกรับความลับเรื่องคลิปฉาวของลูกสะใภ้ไว้คนเดียว
เสียงรถที่คุ้นเคยแล่นเข้ามาจอด ก่อนที่ปรเมศวร์จะเดินเข้ามาในบ้านด้วยใบหน้าอิดโรย
“สวัสดีครับคุณแม่ ดึกป่านนี้แล้วยังไม่นอนอีกเหรอครับ”
“ได้เรื่องยังไงบ้าง... มิ้นยอมหย่ากับลูกมั้ย?”
ปรเมศวร์ทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามมารดา
“ไม่ยอมครับ ยืนกรานท่าเดียว”
“เฮ้อ!!!...” คุณหญิงถอนหายใจยาว
“มันไม่ใช่แค่ลูกที่เสียหายนะเมศวร์ แต่มันกระทบถึงชื่อเสียงตระกูลเราและธุรกิจด้วย ถ้าลูกจะหย่าจริงๆ เดี๋ยวแม่จะลองไปคุยกับพ่อแม่หนูมิ้นเขาเอง”
“ผมพยายามทำใจแล้วครับแม่... แต่ผมกลับไปรักเธอไม่ได้จริงๆ” ชายหนุ่มก้มหน้าซ่อนความร้าวราน
“แม่ไม่โกรธลูกหรอก... ใครจะไปคิดล่ะว่าเด็กจบเมืองนอกเมืองนา ลูกผู้ดีมีตระกูล จะทำตัวเหลวแหลกได้ขนาดนี้” คุณหญิงลูบไหล่ลูกชายเบาๆ อย่างเห็นใจ
“ผมขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะครับ... แล้วหนูนาล่ะ?”
“แม่ให้สมชายไปรับมาแล้วล่ะ ตอนนี้น่าจะอยู่ข้างบน พักนี้ติดเกมเหลือเกิน แม่ล่ะกังวลจริง”
“อย่าเพิ่งไปห้ามแกเลยครับแม่ หนูนาเพิ่งเจอเรื่องหนักๆ มา ตามใจไปก่อนเถอะครับ เดี๋ยวผมจะหาครูสอนพิเศษมาสอนที่บ้านให้เอง”
ปรเมศวร์มองขึ้นไปบนชั้นสองด้วยความเป็นห่วงหลานสาวตัวน้อย ความโกลาหลในชีวิตเขามันมากเกินพอแล้ว เขาไม่อยากให้ความขัดแย้งของผู้ใหญ่ไปทำลายโลกของเด็กอีกคน... อย่างน้อยเขาก็ต้องปกป้องหนูนาให้ได้ ในวันที่ชีวิตคู่ของเขาพังทลายไม่เป็นท่า
